Friday 21 December 2012

ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ ယုံၾကည္မႈ တည္ေဆာက္ျခင္း


         ယုံၾကည္မႈ တည္ေဆာက္ျခင္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ပညာရွင္အသီးသီးက ဆိုထားတာေတြ အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေတာ့  ရွမ္းျပည္နယ္/ရွမ္းလူမ်ိဳးေတြ လက္ေတြ႔ ႀကဳံေတြ႔ေနရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္/အေျခအေနေတြအေပၚမွာ သုံးသပ္ၿပီး ႏိုင္ငံေရးရႈေထာင့္ကေန တင္ျပသြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
 
          ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရွမ္းျပည္နယ္အပါအ၀င္ ဒီေန႔ျပည္နယ္ေတြရဲ႕ အေျခအေနကိုု ၾကည့္လိုက္ရင္ အမ်ားစုက ေအးခ်မ္းသာယာမႈ ကင္းမဲ့ ေနတာကို ေတြ႔ရပါလိမ့္မယ္။ ဒါဘာေၾကာင့္ ျဖစ္ေနရတာလဲ။ ဘာေၾကာင့္ ယမ္းခိုးတေ၀ေ၀ ျဖစ္ေနရ တာလဲ။ သာယာလွပတဲ့ ေတာင္းတန္းေတြမွာ ပန္းရနံ႔ေတြ ေ၀ေနရမယ့္အစား ယမ္းနံ႔ေတြ ေ၀ေနရတာ ဘာေၾကာင့္ပါလဲ။ အဲဒီ ေဒသခံလူမ်ိဳးေတြ အတိဒုကၡေရာက္ေနၾကတာ ဆယ္စုႏွစ္ေပါင္းခ်ီၿပီး အေတာ္ကို ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ ေၾကကဲြ၀မ္းနည္းစရာ အျဖစ္အပ်က္အေျမာက္အျမားကို ရင္ဆိုင္ခဲ့ၾကရတယ္။ ရင္ဆိုင္ေနရဆဲလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအေျခအေနဆိုးႀကီးကို ဘာေၾကာင့္ မဖယ္ရွားႏိုင္ေသးတာလဲ။ ေအးခ်မ္းသာယာမႈကုိ ဘာေၾကာင့္ မတည္ေဆာက္ႏိုင္ၾကတာလဲ။ ေမးခြန္းေတြ ရွိပါတယ္။ အေျဖေတြ အမ်ားႀကီးထဲက တစ္ခုကေတာ့ ယုံၾကည္မႈ မရွိတာ၊ ယုံၾကည္မႈ မတည္ေဆာက္ႏိုင္တာပါလို႔ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။

          ျပည္ေထာင္စုႀကီးကို တည္ေဆာက္တယ္ဆိုတာ ယုံၾကည္မႈနဲ႔ တည္ေဆာက္ရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ယုံၾကည္မႈ မရွိဘဲနဲ႔ ျပည္ေထာင္စုလည္း မျဖစ္ႏိုင္သလို ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလဲ တည္ေဆာက္လို႔ မရပါဘူး။ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ မယုံမၾကည္ ျဖစ္ေနမွေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး စစ္မွန္တဲ့ ျပည္ေထာင္စုျဖစ္ႏိုင္မွာလဲ။ ေရရွည္တည္တ့ံတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ဘယ္လိုတည္ေဆာက္ႏိုင္မွာလဲ။ ဒါဟာ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ စစ္မွန္တဲ့ ျပည္ေထာင္စု ျဖစ္ဖို႔နဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရရွိဖို႔အတြက္ ယုံၾကည္မႈ ရေအာင္ အရင္ဆုံး တည္ေဆာက္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

          ဒါဆို တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ တစ္ဖဲြ႕နဲ႔တစ္ဖဲြ႕  ဘာေၾကာင့္ မယုံၾကည္ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ေနရတာလဲ ? 

          တန္းတူ ညီမွ်မႈ မရွိတာေတြ၊  ဗိုလ္က်စိုးမိုး အႏိုင္က်င့္တာေတြ၊  လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ိဳးေဖါက္တာေတြ၊ ကတိမတည္ လိမ္လည္လွည့္ဖ်ားတာေတြ ၊ ႏိုင္ငံေရး လြတ္လပ္ခြင့္ကို ခ်ဳပ္ခ်ယ္တာေတြ အစရွိတာေတြ ရွိေနလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ လူတစ္စုက တစ္ျခားလူတစ္စုကို မယုံၾကည္ႏိုင္လို႔ အဲဒီအျပဳအမူေတြကို လုပ္ေဆာင္တာ ျဖစ္တတ္ၿပီး ခံရတဲ့လူတစ္စုကလည္း ျပဳလုပ္သူ လူတစ္စုကို တစ္ဖန္ျပန္ၿပီး မယုံၾကည္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီကေနစၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းမႈေတြေပ်ာက္  ပဋိပကၡေတြ ေရာက္လာေတာ့တာပါဘဲ။

          ယုံၾကည္မႈကို တစ္ဖက္တည္းက တည္ေဆာက္လို႔လဲ မရပါဘူး။ ႏွစ္ဖက္ သို႔မဟုတ္ သုံးဖက္ ပါ၀င္သူအားလုံးက ပါ၀င္တည္ေဆာက္မွ ျဖစ္ႏိုင္တာပါ။ တစ္ဖက္နဲ႔ တစ္ဖက္ အျပန္အလွန္ နားလည္မႈ နဲ႔ လုပ္ျပကိုင္ျပ ေဆာင္ရြက္ျပတာေတြကသာ ယုံၾကည္မႈကို တည္ေဆာက္ႏိုင္မွာျဖစ္ပါတယ္။ က်ဥ္းေျမာင္းတဲ့ လူမ်ိဳးေရးစိတ္ဓါတ္ ဆိုတာ မေကာင္းသလို က်န္တစ္ဖက္က က်ဥ္းေျမာင္းတဲ့ လူမ်ိဳးႀကီး၀ါဒ ဆိုတာလည္း မေကာင္းပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တိုက္တြန္းခ်င္တာကေတာ့ အဲဒီ လဲြမွားမႈေတြကို အားလုံးက ေရွာင္က်ဥ္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ေဖ်ာက္ဖ်က္ ျပစ္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ဒါမွ ယုံၾကည္မႈကို တည္ေဆာက္ႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

          ဥပမာ အခု အပစ္ရပ္စဲေရး စာခ်ဳပ္ေတြမွာ လက္မွတ္ထိုးၾကေတာ့ "ျပည္ေထာင္စုထဲက ခဲြမထြက္ပါဘူး" ဆိုၿပီးလက္မွတ္ ထိုးရပါတယ္။ ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒါဟာတစ္ဖက္ထဲအေပၚထားတဲ့ စည္းကမ္းခ်က္မ်ိဳးပါ။ တစ္ျခားတစ္ဖက္ကလည္း "ျပည္ေထာင္စုႀကီးထဲက မခဲြထြက္ခ်င္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘာေတြလုပ္ထားပါတယ္ " ဆိုတာမ်ိဳးၾကေတာ့ မပါပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ ယုံၾကည္မႈတည္ေဆာက္ရာမွာ အခက္အခဲျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က မခဲြထြက္ခ်င္ေအာင္ ဘာေတြဘာေတြ လုပ္ထားပါတယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔ဘက္ကလဲ ခဲြမထြက္ပါနဲ႔  ဆိုတာမ်ိဳး ႏွစ္ဖက္စလုံးက ကတိေတြေပးမွ တရားမွ်တတဲ့၊  နားလည္မႈရွိတဲ့ ယုံၾကည္မႈတည္ေဆာက္တာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

          ခဲြထြက္ေရး ဆိုတာကို အေၾကာင္းျပၿပီး လွည့္စားခဲ့တဲ့  အတိတ္ကအရိပ္မည္းႀကီးရဲ႕ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။

          အမွန္တကယ္ မရွိခဲ့တဲ့ ခဲြထြက္ေရးကို အေၾကာင္းျပၿပီး စစ္အာဏာသိမ္းခဲ့လို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ပထမဆုံး သမၼတႀကီးဟာ ဘာမွအျပစ္မရွိဘဲ ေထာင္ထဲမွာ ကြယ္လြန္ခဲ့ရတယ္။ သူ႕သားတစ္ေယာက္လည္း အေၾကာင္းမဲ့ က်ဆုံးခဲ့ရတယ္။ သီေပါေစာ္ဘြား ႀကီးလည္း အဖမ္းခံရၿပီး ေပ်ာက္ဆုံးခဲ့ရတဲ့ သမိုင္းအမည္းစက္ႀကီး တစ္ခု ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ယုံၾကည္ႏိုင္ၾကပါမလဲ။ ရွမ္္းေတြဘက္က မယုံၾကည္ႏိုင္မႈဟာ တရားမွ်တမႈ ရွိပါတယ္လို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။  ၁၉၆၁-ခုႏွစ္ ေတာင္ႀကီးမွာျပဳလုပ္တဲ့ ျပည္နယ္ေပါင္းစုံ ညီလာခံက ခ်မွတ္ခဲ့တဲ့ ျပည္ေထာင္စုမူဟာ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ အေျခခံဥပေဒကို ျပင္ဆင္ဖို႔ တင္သြင္းတဲ့စာတမ္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။ အေျခခံဥပေဒက ခြင့္ျပဳထားတဲ့ ဥပေဒလမ္းေၾကာင္းထဲက မူျဖစ္ပါတယ္။ ေနာင္အခါမွာေတာ့ အေျခခံဥပေဒနဲ႔ အညီအညြတ္လုပ္ထားတဲ့မူကေန အတင္းအၾကပ္စြပ္စဲြၿပီး ခဲြထြက္ေရးမူ အျဖစ္ကင္ပြန္းတပ္ခံခဲ့ရတာကို ၀မ္းနည္းဖြယ္ ေတြ႔ၾကရမွာပါ။  တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး ၊ တစ္ဖဲြ႕နဲ႔တစ္ဖဲြ႕ ယုံၾကည္မႈေတြ ပ်က္ျပားသြားခဲ့ရၿပီး ေသြးခဲြအုပ္ခ်ဳပ္ျခင္းကို ခံလိုက္ၾကရတာဘဲ အဖတ္တင္ က်န္ရစ္ပါေတာ့တယ္။

          ဒီေန႕ ဒီအေျခအေနမွာေတာ့ သမိုင္းတစ္ေခတ္ကို အစျပဳလာပါၿပီ။ သမိုင္းေရးရာ အမွန္တရားေတြကို ေဖၚထုတ္လာႏိုင္ ၾကပါၿပီ။ ဖယ္ဒရယ္စနစ္ဟာ ခဲြထြက္ေရးမဟုတ္ဘူးဆိုတာ အမ်ားစုက လက္ခံလာၾကပါၿပီ။ ဖယ္ဒရယ္ဆိုတာ ေပါင္းစည္းေရး ဆိုတာကို လက္ခံလာၾကပါၿပီ။ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြေျပာတဲ့ စကားလုံးေတြထဲမွာ ဖယ္ဒရယ္စနစ္ဆိုတဲ့စကားလုံး မပါမျဖစ္ ေျပာဆုိ ေနၾကပါၿပီ။ ေတာက္ေလွ်ာက္ေျပာလာခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြထက္ေတာင္မွ အသုံးျပဳတာ မ်ားေနပါၿပီ။ မဟုတ္မမွန္ ဓါးစာခံ လုပ္ခံခဲ့ရတဲ့  "ခဲြထြက္ေရး"  အိပ္မက္ဆိုးႀကီးကေန  ႏိုးထလာၾကၿပီလို႔ ေျပာလိုပါတယ္။ အခုဆိုရင္ ဖယ္ဒရယ္စနစ္ဆိုတာ ခြဲထြက္ေရးမဟုတ္ ၊ ပူးေပါင္းေရး တနည္းအားျဖင့္ ျပည္ေထာင္စု စစ္စစ္မူသာျဖစ္ေၾကာင္း သိလာၾကပါၿပီ။

          ကၽြန္ေတာ္တို႔အေနနဲ႔ တိုက္တြန္းခ်င္တာကေတာ့ ဒီေန႔ကာလလို သမိုင္းအမွန္ေပၚလာတဲ့ကာလမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ သံသယေတြကို ေလွ်ာ့ခ်ၾကပါ။ နားလည္မႈ ေပးၾကပါ။ ျပည္ေထာင္စုႀကီးရဲ႕ အနာဂတ္ကို ေမွ်ာ္ေတြးၾကပါ။ ယုံၾကည္မႈ တည္ေဆာက္ဖို႔ လမ္းဖြင့္ၾကပါ။ ကိုယ္ကိုယ္တုိင္လည္း ယုံၾကည္မႈတည္ေဆာက္ပါ။ အခြင့္ေကာင္းယူၾကပါ။ လက္လႊတ္ မခံဖို႔ တိုက္တြန္းလိုပါတယ္။ ယုံၾကည္မႈ တည္ေဆာက္မႈ လမ္းကို ဖြင့္ထားၾကဖို႔ တိုက္တြန္းလိုပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ ျပည္ေထာင္စုႀကီးရဲ႕ အမာခံအဖဲြ႕၀င္ ျဖစ္ေၾကာင္း "ပင္လုံစာခ်ဳပ္" ကတည္းက သက္ေသျပ ထားခဲ့တာကို မေမ့ၾကပါနဲ႔။ ဒါ့အျပင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စဥ္းစားေတြးေတာသလို တစ္ဖက္ကလည္း မွန္မွန္ကန္ကန္လိုက္ၿပီး စဥ္းစားဖို႔ ေတြးေတာဖို႔တိုက္တြန္း လိုပါတယ္။

          ယုံၾကည္မႈနဲ႔ တည္ေဆာက္တဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ေမွ်ာ္မွန္းၾကပါ။ ယုံၾကည္ရတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးျဖစ္ဖို႔အတြက္  တန္းတူညီမွ်မႈ ရွိဖို႕ လိုပါတယ္။ ကတိတည္ ေျဖာင့္မတ္ဖို႔ လိုပါတယ္။ လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ိဳးေဖက္မႈေတြအစား ကူညီရိုင္းပင္းမႈေတြ လိုပါတယ္။ ဗိုလ္က် စိုးမိုးမႈေတြအစား ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္မႈေတြ လိုပါတယ္။ ပင္လုံစာခ်ဳပ္ဆိုတာ ေတာင္တန္းေဒသနဲ႔ ျပည္မ တန္းတူညီမွ် ပူးေပါင္းေရးစာခ်ဳပ္ျဖစ္ပါတယ္။ ပင္လုံစိတ္ဓါတ္ အႏွစ္သာရကို မေမ့သင့္ မေဖ်ာက္ဖ်က္သင့္ပါဘူး။ အၿမဲလိုက္နာ ေနသင့္ပါတယ္။

          အခုေျပာေနၾကတဲ့ ရွစ္ျပည္နယ္မူဆိုတာဟာ အစစ္အမွန္ကိုေျပာရရင္ "ရွစ္ယူနစ္" ကို ေျပာျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ခင္ဗ်ား တစ္ယူနစ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တစ္ယူနစ္၊ မင္း တစ္ယူနစ္ဆိုရင္ ငါ တစ္ယူနစ္ကိုု ေျပာျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။  အားလုံးတန္း တူညီမွ်တာကို ေျပာတာပါ။ တန္းတူညီမွ်ျခင္းဆိုတာ တစ္ဖက္သားရဲ႕ အိတ္ကပ္ထဲကပစၥည္းကို ႏႈိက္ယူတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဖေယာင္းတိုင္ မီးကူးယူသလိုပါဘဲ။ မူလ ဖေယာင္းတိုင္မီးဆီက ဘာမွေလွ်ာ့သြားတာ မရွိပါဘူး။ ကိုယ့္မွာ ရွိသလို သူ႕မွာလည္း ရွိပါေစ ဆိုတဲ့ ေစတနာမ်ိဳးထားႏိုင္ရင္ဘဲ အလုပ္ျဖစ္ႏိုင္ပါၿပီ။ အားလုံးတန္းတူညီမွ် ကိုယ္ပိုင္ျပဌာန္းခြင့္ က်င့္သုံးႏိုင္ဖို႔ ေျပာေနျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။
 
          ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပည္ေထာင္စုသားအားလုံးဟာ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ ခဲြခြါၿပီး မေနႏိုင္ၾကပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ အတူတကြ ယွဥ္တဲြေနထိုင္တတ္ဖို႕ ႀကိဳးစားၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အတူတကြ ယွဥ္တဲြေနထိုင္ၾကရင္  အရင္ဆုံးလိုအပ္တာက ယုံၾကည္မႈဘဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ဦးနဲ႔ တစ္ဦး မယုံမၾကည္ ျဖစ္လို႔ မရပါဘူး။  ယုံၾကည္မႈ တည္ေဆာက္ၾကဖို႔ ဘယ္လို တန္းတူညီမွ် မႈေတြ လုပ္ထားသလဲ။ ဘယ္လို ျပဌာန္းခြင့္ေတြ ေပးမွာလဲ။  ခဲြမထြက္ရဆိုတဲ့ သံသယစကား မေျပာဘဲနဲ႔ ခြဲမထြက္ခ်င္ေအာင္ ဘာေတြလုပ္ျပထားသလဲ။  ေမးခြန္းေတြ ေပၚလာပါတယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ တစ္စုနဲ႔တစ္စု ဘယ္လို harmony ျဖစ္ေအာင္ ေနၾကမလဲဆိုတာ အလြန္အေရးႀကီးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔တိုင္းျပည္ကို state of peace ျဖစ္ဖို႔ ႀကိဳးစားၾကရပါမယ္။

          ကၽြန္ေတာ္တို႔တေတြဟာ ျပည္ေထာင္စု မပီသတဲ့ ျပည္ေထာင္စုမ်ိဳး၊ ဆိုရွယ္လစ္မပီသတဲ့ ဆိုရွယ္လစ္မ်ိဳးေတြနဲ႔ ႀကံဳေတြ႕ ခဲ့ၾကဖူးပါၿပီ။ ဒါေတြကို သင္ခန္းစာအျဖစ္ယူၾကၿပီး ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ထပ္မၾကံဳမေတြ႕ရေလေအာင္ တားဆီးၾကရပါမယ္။ ဆိုရွယ္လစ္အတု၊ ျပည္ေထာင္စုအတုေတြလိုဘဲ "ဖယ္ဒရယ္အတု" ကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ တားဆီးေရွာင္က်ဥ္ၾကရပါမယ္။ ဖယ္ဒရယ္မ်က္ႏွာဖုံးတပ္ထားတဲ့ ဖယ္ဒရယ္အတုေတြ ေပၚေပါက္လာႏိုင္ပါတယ္။ အတုေတြနဲ႔ ယုံၾကည္မႈ မတည္ေဆာက္ ႏိုင္ပါဘူး။ အတုေတြနဲ႔ ယုံၾကည္မႈတည္ေဆာက္ရင္လဲ အမွားႀကီးမွားပါလိမ့္မယ္ ဆိုတာ တင္ျပလိုပါတယ္။

          တစ္စုနဲ႔တစ္စု တစ္ဖဲြ႔နဲ႕တစ္ဖဲြ႕ဟာ ကိစၥရပ္အားလုံးမွာ မတူႏိုင္ၾကပါဘူး။ ကဲြျပားမႈေတြ ရွိေနမွာပါဘဲ။ ဘယ္လိုဘဲ ကဲြျပားပါေစ မတူကဲြျပားမႈ ပဋိပကၡ ေတြကို     ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြး ညႇိႏႈိင္းယူၾကတာဟာ အေကာင္းဆုံးနည္းလမ္းဘဲ ျဖစ္ပါတယ္။  လက္နက္ကိုင္ကိစၥကို စဥ္းစားၾကည့္လိုက္ရင္ လုံျခံဳစိတ္ခ်ရတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ေနရသူေတြအဖို႔ လက္နက္ကိုင္စရာ မလိုပါဘူး။ လက္နက္ကိုင္ဖို႔လည္း စိတ္ကူးရွိမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ လုံျခံဳစိတ္ခ်ရမႈ ရွိဖို႔ဘဲလိုအပ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တရားမွ်တမႈ ၊ ဥပေဒ စိုးမိုးမႈ၊ လုံျခံဳစိတ္ခ်ရမႈ ၊ အလုပ္အကိုင္အခြင့္အလမ္း ပြင့္လင္းမႈ ၊ ႏိုင္ငံေရး လြတ္လပ္မႈေတြကို ဖန္တီးၾကမွသာလွ်င္ ယုံၾကည္မႈ တည္ေဆာက္ႏိုင္ၿပီး ေရရွည္တည္တ့ံတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို တည္ေဆာက္ႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

          ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုတာ   စစ္ပဲြေတြ မရွိဘဲ ေအးခ်မ္းသာယာေနတာ ၊  စား၀တ္ေနေရး ဖူလုံမႈ ရွိေနတာ ၊  လူထုရဲ႕ စိတ္သေဘာေတြ တည္ၿငိမ္ေနတာ ၊  အျခားသူေတြနဲ႔ အတူတကြ  harmony ျဖစ္ေအာင္ယွဥ္တဲြေနႏိုင္တာ  ဆိုၿပီး အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆို ၾကပါတယ္။  ျပည္ေထာင္စုႀကီးတစ္ခုထဲမွာ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ အတူတကြ ယုံၾကည္မႈတည္ေဆာက္သြားဖို႔ ၊ ေရရွည္တည္ၿမဲမဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး တည္ေဆာက္သြားဖို႔ ဆိုရင္ တိုင္းျပည္ကို state of harmony ျဖစ္ေအာင္ တည္ေဆာက္ဖို႔ လိုတယ္လို႔ ပညာရွင္ေတြက ဆိုပါတယ္။  

          State of harmony ဆိုတာကေတာ့  လြတ္လပ္မႈ၊  တရားမွ်တမႈ၊  တန္းတူညီမွ်မႈ၊  ေသြးစည္း ညီညြတ္မႈ၊  ေရရွည္ ဖံြ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈ၊  ေတြ႔ဆုံ ေဆြးေႏြးမႈနဲ႔ အေျခခံ လူသားလိုအပ္ခ်က္မ်ားကို  ျဖည့္ဆည္းေပးႏိုင္မႈ စတာေတြကို ေဆာင္ရြက္ထားႏိုင္တာ ကို ေျပာၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။   ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ အေပးအယူ မွ်မွ်တတ ရွိေအာင္ ႀကိဳးစားဖို႔လိုပါတယ္။ တစ္ ဖက္က အသာစီးရေနၿပီး အျခားတစ္ဖက္က နစ္နာဆုံးရံႈးေနရတာမ်ိဳးကို ေရွာင္ၾကဥ္ၾကရပါေတာ့မယ္။ အတိတ္က သင္ခန္းစာေတြကို ဓမၼဓိဌာန္က်က် စဥ္းစားၿပီး အမွားေတြကို ေဖၚထုတ္ ေရွာင္ၾကဥ္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

          နိဂုံးအေနနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ျပည္ေထာင္စုႀကီးကို   state of harmony   ျဖစ္ေအာင္ ၀ိုင္း၀န္းႀကိဳးစားၾကဖို႔ တိုက္တြန္းလိုက္ပါတယ္။

Trust building for peace forum (26-28 November 2012) ေတာ္၀င္ႏွင္းဆီ ခန္းမ၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္ ဖတ္ၾကားခဲ့ေသာ စာတမ္း ျဖစ္ပါသည္။



Wednesday 5 December 2012

ေမတၱာေၾကး

​ကၽြန္ေတာ္သိသေလာက္ ေမတၱာဆိုတာ အလြန္ကိုမြန္ျမတ္တဲ့ေစတနာပါ။ အင္မတန္ သိမ္ေမြ႔နွက္နဲ ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခု ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္ေနတဲ့ ေမတၱာေၾကးကေတာ့ ဒါေတြနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ​ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္တာကကို အဓိပၸါယ္ဖြင့္ရမယ္ဆိုရင္ ေမတၱာရွိဖို႔ ေပးရတဲ့ ေငြေၾကးကို ဆိုလိုခ်င္ တာပါ။

​၀န္ေဆာင္မႈေပးေနတဲ့ အစိုးရဌာန တစ္ခုခုဆီကို ကိစၥတစ္ခုခုနဲ႔ ခင္ဗ်ားေရာက္သြားၿပီဆိုပါစို႔။ သူ႔တာ၀န္အရ သူ႔ဖာသာသူ ဆက္တိုက္လုပ္သြားတဲ့ေနရာေတြဆိုတာ တကယ္ရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အေတာ္ ႀကီးကို နည္းလွပါတယ္။ လုပ္ျပန္ရင္လည္း စာတစ္မ်က္ႏွာကို တစ္နာရီေလာက္ ေအးေအးေဆးေဆးႀကီးကို ေရးေနပါလိမ့္မယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ မိန္းကေလးေတြဆိုရင္ သူ႔ေဘးက အေဖၚေတြနဲ႔ ရယ္လားေမာလား ေျပာၾက ဆိုၾကရင္း နဲ႔ ေအးေအးေဆးေဆးႀကီးကို လုပ္ေနပါလိမ့္မယ္။ ႀကံဳဖူးၾကမွာပါ။ အဲဒါ ဘာလုိ႔ ျဖစ္ရတာလဲလို႔ ေမးရင္ အေျဖကေတာ့ ေမတၱာေၾကး မေပးလို႔ပါဘဲ။

​သူတို႔က မေတာင္းဆိုေပမဲ့ ေမတၱာ ေစတနာ ေရွ႕ထားၿပီး မုန္႔ဖိုး ပဲဖိုး လက္ဖက္ရည္ဖိုး မ်ားေပးလိုက္ရင္ ခုနက တစ္မ်က္ႏွာ တစ္နာရီႏႈန္းနဲ႔ ေရးေနတဲ့ စာမ်က္ႏွာဟာဆိုရင္ တစ္ဆယ့္ငါးမီနစ္အတြင္း ေကာင္းေကာင္း မြန္မြန္ႀကီး ၿပီးသြားပါလိမ့္မယ္။ သူတို႔က ကိုယ့္ကို ေမတၱာရွိသြားၾကလုိ႔ တိတိက်က် မွန္မွန္ကန္ကန္ ျမန္ျမန္ ဆန္ဆန္ႀကီး ၿပီးသြားတာပါ။ ဟုတ္ေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္။ ေမတၱာ ေစတနာသာ မရွိရင္ အပင္ပန္းခံၿပီး ဘယ္လုပ္ ေပးလိမ့္မလဲ။ စားပဲြတစ္ခုကေန ေနာက္စားပဲြတစ္ခု ေနာက္စားပဲြတစ္ခု ကိုယ့္စာရြက္စာတမ္းေတြကို ကိုယ္ကိုင္ၿပီး ကိုယ္တိုင္လုိက္တင္ေပးရတဲ့ ရုံးေတြရွိေနတာ ကိုယ္တိုင္ႀကံဳဖူးတဲ့လူေတြ အမ်ားႀကီး ရွိပါတယ္။ ကိုယ့္ကိစၥေလး မၿပီးမွာ ေၾကာက္လို႔ ခႏၶီစသည္းခံျခင္းတရားေရွ႕ထားၿပီး လုပ္ခဲ့ရတဲ့ လူေတြလည္း အမ်ားႀကီး ပါဘဲ။ တစ္ခါတစ္ေလမ်ားဆိုရင္ ဟိန္းလားေဟာက္လားေတာင္ ရွိတတ္ပါတယ္။ သူတို႔ စိတ္ထဲမွာ သူတို႔လုပ္ေပးေနတဲ့ စာရြက္စာတမ္းေတြေၾကာင့္ ရလာႏိုင္တဲ့ အက်ိဳးအျမတ္ေတြကို တြက္ဆေနသလား မသိေတာ့ပါဘူး။ ငါတို႔လည္း လုပ္ေပးေနရတာဘဲ သူတို႔ရရင္ ငါတို႔လည္း ရသင့္တယ္လို႔မ်ား တြက္ထားသလား မသိေတာ့ပါဘူး။

​ဟုိအရင္ အစိုးရလက္ထက္တုန္းက ၀န္ႀကီးတစ္ပါးက သူ႔၀န္ႀကီးဌာနက ၀န္ထမ္းေတြကို အမွာစကား ေခၽြ နည္းေပးလမ္းျပလုပ္ထားဖူးတာကို ၾကားဖူးခဲ့ပါတယ္။ ကိုယ့္တာ၀န္ကုိ ကိုယ္ေက်ပြန္ေအာင္လုပ္ၾကပါ။ ဘယ္သူ႔ဆီကမွ လက္ဖက္ရည္ဖိုး မေတာင္းပါနဲ႔။ အဲ သူတို႔ေစတနာရွိလုိ႔ ေပးရင္ေတာ့ ယူပါ။ ဒါေပမဲ့ ေငြမရလို႔ လုပ္မေပးတာမ်ိဳးလည္း မရွိေစနဲ႔။ ကိုယ့္တာ၀န္ကိုယ္ေၾကပြန္ပါေစ လို႔ မွာတမ္းေခၽြတယ္လို႔ ၾကားဖူးပါတယ္။ ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ အဲဒီ၀န္ႀကီးဌာနကလူေတြ ပိုသိမွာပါ။ သာမန္အားျဖင့္ ၾကည့္လိုက္ရင္ အင္မတန္မွကို တရား မွ်တပါတယ္။ ေကာင္းမြန္တယ္လို႔ ထင္ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီလူႀကီးမင္း ေမ့ေနတာက သူ႔၀န္ထမ္းေတြရဲ႕ စီးပြါးေရးအေျခအေန၊ သူတို႔ လုပ္ေနရတဲ့ လုပ္ငန္းရဲ႕ အက်ိဳးအျမတ္ေတြကို ထည့္တြက္မိပုံ မရပါဘူး။

​တာ၀န္ကို ေၾကေအာင္လုပ္ပါလိမ့္မယ္။ လိပ္ႏႈန္းနဲ႔ေလ။ တစ္မ်က္ႏွာကို တစ္နာရီေလာက္လုပ္ပါ လိမ့္မယ္။ ကိုယ့္အေပၚ ေစတနာေတြ ေမတၱာေတြ မရွိ ရွိခ်င္စိတ္ေတြေပၚလာေအာင္ လုပ္ပါလိမ့္မယ္။ တစ္ဦး ေမတၱာ တစ္ဦးမွာ ဆိုသလို သူေမတၱာရွိမွ ကိုယ္လည္းေမတၱာ ရွိမယ္ဆိုတဲ့ သေဘာေပါ့။ အဲဒီေတာ့ လာေစာင့္ တဲ့ပုဂၢိဳလ္က စဥ္းစားရပါၿပီ။ ကိုယ့္္ကို ေမတၱာေစတနာရွိေအာင္ ကိုယ့္မွာ ေမတၱာေစတနာတကယ္ရွိရွိ မရွိရွိ ေပး တာကမ္းတာေတြ လုပ္ရပါေတာ့တယ္။ ကိုယ့္မွာကလည္း တစ္ျခားလုပ္စရာကိုင္စရာမ်ားရွိေနရင္ ပိုလို႕ေတာင္ မွ လ်င္လ်င္ျမန္ျမန္နဲ႔ ေပးကမ္းရပါလိမ့္မယ္။ ကဲ မခက္ဘူးလားဗ်ာ။

​တကယ္ကေတာ့ ေပးတာ မေပးတာ တစ္ပိုင္းေပါ့။ ျမန္ျမန္ေကာင္းေကာင္းလုပ္ေပးလိုက္ရင္ သူကေပး သြားမွာပါဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ လုပ္ေပးေနတဲ့ အဆင့္မ်ိဳးမွာေတာင္ ေစတနာ မွန္တယ္လို႔ မဆိုႏိုင္ပါဘူး။ ဘာကုိမွ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ေစတနာေမတၱာထား လုပ္ေပးတာကေတာ့ အေကာင္းဆုံးပါဘဲ။

ကၽြန္ေတာ္က ဒီလို အဆိုေတြတင္လိုက္ေတာ့ ၀န္ထမ္းတစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ ႀကိဳက္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ရေနၾက လုပ္ေနၾက ေမတၱာေၾကး ကိစၥကို ရိုးသားတဲ့အလုပ္တစ္ခုလို ျမင္ေနၾကပါၿပီ။ အမ်ားစုက လုပ္ေနကိုင္ေနတဲ့ လုပ္ငန္းတစ္ခုလို လုပ္ရိုးလုပ္စဥ္ ျဖစ္ေနပါၿပီ။ ဒါေတြက သိပ္ေတာ့အေရးမႀကီးဘူးလို႔ ထင္ရေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံ့၀န္ထမ္းေတြရဲ႕ ခံယူခ်က္ နဲ႔ တကယ့္ ေမတၱာေစတနာေတြကို ထိခိုက္ ေစတာကေတာ့ မျငင္းႏိုင္ေလာက္ပါဘူး။ ခင္ဗ်ားက ဒါေတြလာေျပာေနတယ္။ အရင္လုပ္ရမွာက Corruption ရပ္ဖို႕ အရင္မဟုတ္လားလို႔ ေမးၾကပါလိမ့္မယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့ ေစတနာက Corruption ကိုတုိက္ရင္ အဲဒီ Corruption က ဘယ္ကိုေျပာင္းသြားမလဲဆိုတာက ခုေျပာေနတဲ့ ေမတၱာေၾကးကိစၥကို ေျပာင္းသြားမွာမို႔ပါ။ ဒါအလြန္သတိထားသင့္တယ္လို႔ ထင္လို႔ပါ။

​အခုဆို လာဘ္ေပးလာဘ္ယူ ကိစၥေတြကို ေရွ႕တန္းတင္ ေျပာလာၾကရတဲ့အခ်ိန္ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ပူတာက အင္မတန္ခက္ပါတယ္ဆိုတဲ့ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူကိစၥကို ရွင္းခ်င္ရွင္းႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ ေမတၱာေၾကး ကိစၥကေတာ့ အေတာ့္ကို မလြယ္တဲ့ကိစၥ ျဖစ္ေနပါတယ္။ စာေရး၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္က စာတစ္ရြက္ကို ပုံမွန္ ထက္ေႏွးေႏွးေကြးေကြး ေရးေနတာကို ဘယ္လုိလုပ္ၿပီး ျမန္ေအာင္သြားေျပာလို႔ ရမလဲ။ အလုပ္အေပၚမွာ နစ္နစ္ ကာကာေစတနာထားၿပီး လုပ္ကိုင္လာေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ၾကပါမလဲ။

​အစိုးရပိုင္းကေတာ့ လုပ္ေနတယ္လုိ႔ ေျပာပါတယ္။ ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ ဌာနဆိုင္ရာ လုပ္ငန္းေတြ နည္း သြားေတာ့မွာမို႔ ဒီကိစၥကို သိပ္မပူဖို႔ ေျပာၾကတာလည္း ရွိပါတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အစိုးရ၀န္ႀကီးဌာန အေနနဲ႔ မရွိမျဖစ္ က်န္ေနအုန္းမယ့္ ဌာနေတြကလည္း ရွိေနၾကအုန္းမွာပါဘဲ။ ဥပမာ အားျဖင့္ လူ၀င္မႈ ႀကီးၾကပ္ ေရးနဲ႔ ျပည္သူ႔အင္အားဦးစီးဌာန လုိမ်ိဳးေပါ့။ ဧည့္ႏိုင္ငံသား၊ ႏိုင္ငံသား၊ တုိင္းရင္းသား လက္မွတ္ေတြကို အဲဒီဌာနက တာ၀န္ယူစိစစ္လုပ္ကိုင္ ထုတ္ေပးရတာပါ။ ေနာင္လာမယ့္ႏွစ္ေတြမွာဆိုရင္ ႏိုင္ငံလုံးကၽြတ္ သန္းေခါင္စာရင္း ေကာက္ပါေတာ့မယ္။ ႏိုင္ငံရဲ႕ လူဦးေရစာရင္းဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံရဲ႕ ႏိုင္ငံေရး၊ စီးပြါးေရး၊ က်န္းမာေရး၊ ပညာေရး အကုန္နဲ႔ သက္ဆိုင္ပါတယ္။ မွန္ကန္တဲ့ စာရင္းေတြရွိေနမွ မွန္ကန္တဲ့ စီမံကိန္းေတြ၊ တြက္ခ်က္မႈေတြကို လုပ္ႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ မွန္ကန္တဲ့ စာရင္းဇယားေတြ ရရွိေအာင္လည္း အားလုံးက ၀ိုင္း၀န္းကူညီ ပါ၀င္သင့္ ပါတယ္။

​ၿမိဳ႕နဲ႔ ေ၀းရာေဒသေတြမွာ ေနထိုင္ၾကတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တိုင္းရင္းသားေတြဟာ မ်ားေသာအားျဖင့္ အမ်ိဳးသားမွတ္ပုံတင္ သက္ေသခံလက္မွတ္ေတြ မရွိၾကပါဘူး။ သူတို႔က ဘယ္မွမသြားတဲ့ဥစၥာ မလိုပါဘူးလို႔ ဆင္ေျခေပးၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေရြးေကာက္ပဲြမဲဆြယ္တဲ့အခါေတြမွာ သိသိသာသာႀကီးကို ေတြ႕ေန ရတယ္။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ အဲဒီအေၾကာင္းျပခ်က္က မမွန္ပါဘူး။ တကယ့္အေၾကာင္းရင္းက ေငြမရွိလို႔ပါ။ မတတ္ႏိုင္ၾကလုိ႔ပါ။ ကိုယ့္ရြာမွာ ကိုယ္ေနတာ ဘယ္ကိုမွ မသြားေတာ့ မလိုဘူးလို႔ ခပ္လြယ္လြယ္ဆင္ေျခေပးၾက ပါတယ္။ စစ္တဲ့ေဆးတဲ့လူလည္း မေရာက္ႏိုင္လို႔ သူတို႔အတြက္ သိပ္ျပႆနာမရွိပါဘူး။ မဲထည့္ဖို႔လည္း စိတ္ကူးမရွိပါဘူး။ မွတ္ပုံတင္လုပ္ရင္ အသက္အတြက္ သူတို႔မွာ ေမြးစာရင္းမရွိဘူး။ ၿမိဳ႕ကိုသြားဖို႔ ေငြမရွိဘူး။ မွတ္ပုံတင္စာရင္းေတြၾကည့္ၿပီး လုပ္အားေပးေခၚတာ၊ ခိုင္းတာေတြကို ေၾကာက္ခဲ့ရဖူးတဲ့ စိတ္ဒဏ္ရာေတြရွိေန ေသးတယ္။

​လ-၀-က ဌာနက က်ပ္ဆယ္ဂဏန္းေလာက္နဲ႔ လုပ္ေပးေနတယ္လို႔ ေျပာေပမဲ့ လမ္းစရိတ္ေတာ့ ဘယ္ေပးႏိုင္မလဲ။ ဓါတ္ပုံဖိုးဘယ္ရွိမလဲ။ လိုက္ၿပီးပို႔ေပးမယ့္ စာတတ္ေပတတ္ တစ္ေယာက္ေလာက္ကလည္း လိုပါတယ္။ သူႀကီးေထာက္ခံစာ လိုပါတယ္။ ဘယ္ႏွစ္ရက္ေလာက္ေနရမယ္မွန္း မသိႏိုင္ဘူး။ တစ္မ်က္ႏွာကို တစ္နာရီေလာက္ေရးတဲ့ လူနဲ႔ေတြ႔ရင္ ပိုၿပီးၾကာေပလိမ့္မယ္။ ေမတၱာေၾကး ေပးစရာ သူတို႔မွာ မရွိဘူး။

​လ-၀-က မွဴးေတြ ေက်းရြာေတြ အထိ ဆင္းၿပီး မွတ္ပုံတင္လုပ္ေပးၾကတာ သတင္းေတြထဲမွာ ဖတ္ ရေတာ့ ၀မ္းသာရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အားလုံးကို ျခံဳၾကည့္ရင္ အမ်ားႀကီး က်န္ေနေသးတယ္။ လုပ္ရည္ကိုင္ရည္ လည္းရွိ ေစတနာလည္းရွိတဲ့ လူႀကီးတစ္ဦးရွိတဲ့ ေက်းရြာအုပ္စု တစ္ခုကို စိတ္ထဲမွန္းၾကည့္လိုက္ပါ။ လ-၀-က မွဴးေတြကို သြားေခၚပါၿပီတဲ့။ အဲဒီ၀န္ထမ္းေတြကို အစိုးရက ေပးထားတဲ့ ေန႔တြက္စရိတ္၊ ခရီးစရိတ္ေတြက အမွန္တကယ္ ကုန္က်စရိတ္ေတြနဲ႔ လားလားမွ မဆိုင္ေအာင္ပိုကုန္ေနပါတယ္။ သူတို႔လည္း ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး အိတ္စိုက္ ႏိုင္ပါ့မလဲ။ အဲဒီေတာ့ သူႀကီးတာ၀န္ျဖစ္လာပါၿပီ။ လမ္းစရိတ္၊ စားစရိတ္ ေကာက္ရပါၿပီ။ ေငြမတတ္ႏိုင္တဲ့ လူေတြက ေငြထည့္ဖို႔ ျဖစ္လာရျပန္ၿပီ။ ေ၀းလံတဲ့ေဒသေတြဆိုရင္ အသြားအျပန္ ႏွစ္ရက္နဲ႔ ၿပီးရင္ အလြန္ကို ကံေကာင္းေနပါၿပီ။

​ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဗ်ာ။ အဲဒီ ေ၀းလံေဒသ ေက်းရြာကလူေတြအတြက္ စိတ္ပူေနမိေတာ့တာပါဘဲ။ ေမတၱာေၾကး မတတ္ႏိုင္တဲ့ သူတို႔တေတြ ဘယ္လိုမ်ားလုပ္ၾကပါမလဲ။ တိုင္းရင္းသားမဟုတ္တဲ့ သူေတြကေတာ့ မွတ္ပုံတင္ဟာ သူတို႔အတြက္ အမွန္တကယ္အေရးႀကီးေၾကာင္းသိေနတာမို႔ ေငြဘယ္ေလာက္ကုန္ကုန္ ထုတ္ သုံးၾကမွာပါဘဲ။ အဲဒီေတာ့ တိုင္းရင္းသားအစစ္အမွန္ေတြက မွတ္ပုံတင္မရွိၾကေတာ့ဘဲ သူစိမ္းေတြဆီမွာေတာ့ မွတ္ပုံတင္ေတြရွိေနၾကမွာပါ။ လ-၀-က ဌာန ေတြမွာ ေရးထားတဲ့ စာတမ္းတစ္ခုရွိပါတယ္။ - ေျမၿမိဳလို႔ လူမ်ိဳးမေပ်ာက္၊ လူမ်ိဳမွ လူမ်ိဳးေပ်ာက္- ဆိုတဲ့ စာတမ္းကို မ်က္စိထဲ ျမင္ေနမိတယ္။

​မသိနားမလည္ေသးတဲ့သူ၊ သေဘာမေပါက္ေသးတဲ့သူ၊ ေမတၱာေၾကး မရွိေသးတဲ့သူ၊ ေ၀းလံေခါင္ဖ်ား မွာေနတဲ့သူ စတဲ့ မွတ္ပုံတင္မရွိတဲ့ ကိုယ့္တိုင္းရင္းသားစစ္စစ္ေတြကို မွတ္ပုံတင္ ရွိလာေအာင္ ၀ိုင္းကူေပးၾက ဖို႔ ေတာ့ လိုေနပါၿပီ။ ဒါ အမ်ိဳးသားေရး တာ၀န္တစ္ခုပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံမွာ အားကစားပဲြေတြကို သြားကစား တာကအစ.... ၾကက္ဆူပင္စိုက္တာအဆံုး... အမ်ိဳးသားေရးတာ၀န္တစ္ရပ္အေနနဲ႔ သတ္မွတ္ၿပီးေတာင္ လုပ္ခဲ့ၾကေသးတာဘဲ မဟုတ္လား။ ကိုယ့္တိုင္းရင္းသားေတြအားလုံး လူမ်ိဳမခံရေလေအာင္ သက္ေသခံမွတ္ပုံတင္လက္မွတ္ ကိုယ္စီရၾကဖို႔ဆိုတဲ့ အေရးဟာ အမ်ိဳးသားေရးတာ၀န္တစ္ရပ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာကေတာ့ မလြန္ေလာက္ပါဘူးဗ်ာ။

စိုင္းညြန္႔လြင္
၂၀၁၂ ၾသဂုတ္လ (၂၆) ရက္