Sunday, 16 November 2014

ျပည္-ေထာင္-စု အေမြ

( ဤ စာစုကေလးသည္ ျပည္သူ႔ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားျပဳ ေကာ္မတီ (CRPP) ကေန ၂ဝဝဝ -ျပည့္ႏွစ္ (၅၃) ႏွစ္ေျမာက္ ျပည္ေထာင္စုေန႔ အထိမ္းအမွတ္ အျဖစ္ ထုတ္ေဝေသာ စာေစာင္တြင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ ေတာင္းဆိုခ်က္အရ ရွမ္းပါတီကိုယ္စားျပဳလ်က္ ေရးသားေပးပို႔ေသာ စာစုကေလး ျဖစ္ပါသည္။ ထို စာစုကေလးကို အေျခအေန ၾကပ္တည္းမႈ ေၾကာင့္ ေစာင္ေရ အနည္းငယ္သာ ထုတ္ေဝခဲ့ပါသည္။ မွတ္မွတ္ရရ ထိုစာမူကို ေပးပို႔စဥ္က ထိုစာမူပါ စာလုံးေပါင္း သတ္ပုံမ်ားကို ျပင္ဆင္ျခင္းမျပဳပါရန္ ေမတၱာရပ္ခံပါသည္ဟု က်ေနာ္ေရးထားခဲ့ရာ ဥကၠဌႀကီး ဦးေအာင္ေရႊက စာမူပါ သတ္ပုံမ်ားကို လုံးဝမျပင္ပါဟု ခပ္ေငါ့ေငါ့ေရးၿပီး စာတိုကေလးျဖင့္ ျပန္ၾကားဖူးပါသည္။ က်ေနာ္က သတ္ပုံအမွန္ျဖစ္သည့္ ကၽြန္ေတာ္ အစား က်ေနာ္ဟု ေရးသားထားသည္ကို မျပင္ေစလို၍ ထိုသို႔မွတ္ခ်က္ ေရးခဲ့ရျခင္းျဖစ္ပါသည္။ printer copy အနည္းငယ္ (၂၀၀) ခန္႔သာ ထုတ္ေဝခဲ့၍ ဖတ္ရႈရသူ အနည္းငယ္သာ ရွိမည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ယခု ျပန္လည္ေဖၚျပ လိုက္ပါသည္ )

ျပည္-ေထာင္-စု အေမြ

လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ အစိတ္ ၊ ႏွစ္သုံးဆယ္ေက်ာ္ခန္႔က ျပည္ေထာင္စုေန႔ ေရာက္ခါနီးတိုင္း က်ေနာ္တို႔သည္ တစ္လနီးပါးခန္႔ ႀကိဳတင္၍ ေနပူစပ္ခါးထဲတြင္ ျပည္ေထာင္စုအလံေတာ္ သယ္ယူေရးအတြက္ အဖဲြ႕လိုက္ ေလ့က်င့္ရပါသည္။ ရွမ္းအမ်ိဳးသား တူညီဝတ္စုံ ခ်ဳပ္ရန္အတြက္ ရံပုံေငြ ရွာေဖြရပါသည္။ က်ေနာ္တို႔ တစ္ဖဲြ႕လွ်င္ တစ္ဆယ့္ ငါးေယာက္စီ ရွိၾကေသာ ရွမ္းအမ်ိဳးသား အမ်ိဳးသမီး အဖဲြ႕ႏွစ္ဖဲြ႕သည္ ျပည္ေထာင္စုအလံေတာ္ကို ကိုက္တစ္ရာမွ်ေသာခရီး (ေျပးခ်ိန္ အခ်ိန္အားျဖင့္ တစ္မီနစ္ပင္ မျပည့္) အတြက္ ညီညီ ညာညာ လွလွပပ သယ္ယူႏိုင္ေရးအတြက္ တစ္လမွ် အခ်ိန္ယူကာ ေလ့က်င့္ၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ တစ္ႏွစ္ထဲမဟုတ္  ႏွစ္စဥ္ ျဖစ္ပါသည္။

ျပည္ေထာင္စုေန႔ မတိုင္မီႏွင့္ တိုင္ၿပီးသည္အထိ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ က်ိဳကၠဆံကြင္းတြင္ ဌာနေပါင္းစုံက ျပခန္းမ်ား ျပည္နယ္ႏွင့္တိုင္းအလိုက္ ျပခန္းမ်ားျဖင့္ က်ိတ္က်ိတ္တိုးစည္ကားေသာ ပဲြေတာ္ႀကီးကို က်င္းပေပးၿမဲ ျဖစ္ပါသည္။  အလြန္ မ်ားျပားလွေသာ ေငြေၾကးကို ႏိုင္ငံေတာ္က က်ခံသုံးစဲြ၍ က်င္းပေပးပါသည္။ ျပည္ေထာင္စုေန႔ကို အေလးအျမတ္ထားျခင္း ဟု က်ေနာ္နားလည္မိပါသည္။

ျပည္ေထာင္စုေန႔၏ အေရးပါပုံကို ထိုစဥ္က မံႈဝါးဝါးသာ သိခဲ့ပါသည္။ သမိုင္းေၾကာင္းအရ  ႏိုင္ငံေရးအရ အလြန္အေရးႀကီးေသာေန႔ အျဖစ္ေလာက္သာ သိရွိခဲ့ပါသည္။ ျပည္ေထာင္စုေန႔၏အက်ိဳး ၊ အသီးအပြင့္အျဖစ္ လြတ္လပ္ေရး ရခဲ့သည္ဟုလည္း သိခဲ့ပါသည္။ ထိုစဥ္က မဟာဗႏၶဳလပန္းျခံထဲရွိ လြတ္လပ္ေရးေက်ာက္တိုင္တြင္ လြတ္လပ္ေရးေန႔ သစၥာအဓိဌာန္မ်ားကို ေက်ာက္သားေပၚတြင္ ထြင္းထုေရးသားထားေၾကာင္း လူႀကီးမ်ား ေျပာသံၾကား၍ က်ေနာ္သြားေရာက္ ၾကည့္ရႈေသာအခါ ေက်ာက္တိုင္ပတ္ပတ္လည္တြင္ စိမ္းလန္းေသာ ျမက္ခင္းျပင္မ်ားက ဝန္းရံထား ၾကၿပီး " ျမက္ခင္းေပၚ မနင္းရ " ဟူေသာ စာသားေၾကာင့္ က်ေနာ္မဖတ္ခဲ့ရပါ။  ထိုအခ်ိန္က က်ေနာ္မေရာက္ဖူးေသးေသာ ရွမ္းျပည္နယ္တြင္ တိုက္ပဲြေတြ ျဖစ္ေနၾကသည္ဟု သတင္းၾကားရပါသည္။ ဗ-က-ပ ေတြလည္းပါသည္။  ရွမ္းေတြလည္း ပါသည္ဟု ၾကားသိရပါသည္။  ဘာေၾကာင့္မွန္းေတာ့ က်ေနာ္ေသေသခ်ာခ်ာ မသိခဲ့ပါ။  ျပည္ေထာင္စုေန႔ကိုေတာ့ က်ေနာ္ ေနထိုင္ရာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္ တစ္ခန္းတစ္နား က်င္းပေပးေနပါလ်က္နဲ႔ ျဖစ္မွျဖစ္ရေလျခင္းဟုသာ ေရရြတ္ခဲ့ပါသည္။

ယင္းကာလက သတင္းစာမ်ားတြင္ လူထုအားကစားလ သတင္းမ်ားကို ေဖၚျပရာ၌  ဆိုက္ကားဆရာမ်ားက ဆိုက္ကားေပၚတြင္ ထိုင္လ်က္အေနအထားျဖင့္ ကိုယ္လက္လႈပ္ရွား အားကစားေနၾကပုံမ်ားကို က်ေနာ္ေတြ႕ရပါသည္။ ေႏြရာသီကာလမ်ားတြင္ အသုံးလုံးေၾက စာတတ္ေျမာက္ေရးသင္တန္းမ်ားတြင္ ယကၠန္းယက္ မပ်က္ ယကၠန္းယက္ရင္း စာ သင္ေနၾကေသာပုံမ်ားကိုလည္း က်ေနာ္ေတြ႕ဖူးပါသည္။ စိတ္ထဲတြင္ ထူးဆန္းလွသည္ဟု ထိုမွ်ေလာက္သာ ထိုစဥ္က ခံစားမိခဲ့ပါသည္။

သည္ဖက္ပုိင္း အသက္အရြယ္တြင္ က်ေနာ္သည္ ရွမ္းျပည္ေဒသ အေတာ္မ်ားမ်ားကို ေရာက္ခဲ့ပါသည္။ ေဒသခံလူထု၏ မြန္းၾကပ္လွေသာ ဘဝမ်ားကို ေတြ႕လာရပါသည္။  သူတို႔အတြက္ ေကာင္းမြန္ေသာ အေျခအေနမ်ား ဖန္တီး ရရွိႏိုင္ေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ေပးႏိုင္မလဲဟု စဥ္းစားတတ္လာခဲ့သည္။ ဘာေၾကာင့္ ဒီလိုျဖစ္ေနရတာလဲဟုလည္း ေတြးေတာတတ္လာခဲ့သည္။ ဘယ္သူ တစ္ဦးတစ္ေယာက္က တိုက္တြန္းစည္းရုံးျခင္းေၾကာင့္လည္း မဟုတ္ ၊ ဝါဒ တစ္ခုအတြက္ေၾကာင့္လည္း မဟုတ္ဘဲ ျဖစ္ေပၚေနေသာ အေျခအေနမ်ားေၾကာင့္သာလွ်င္ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ႏိုင္ငံေရးေလာက ထဲကို က်ေနာ္ေရာက္ရွိလာရျခင္း ျဖစ္ပါသည္။  က်ေနာ္သည္ ရန္ကုန္တြင္ ေမြး၍ ရန္ကုန္တြင္ ႀကီးျပင္းခဲ့ေသာ ရွမ္းအမ်ိဳးသားတစ္ ေယာက္ျဖစ္ပါသည္။ ဗမာလူမ်ိဳးမ်ား အၾကားတြင္ ႀကီးျပင္းခဲ့သူလည္း ျဖစ္ပါသည္။ ဗမာစကားေျပာလွ်င္ ရွမ္းသံဝဲၿပီး ရွမ္းစကားေျပာလွ်င္ ဗမာသံဝဲေသာသူ ျဖစ္ပါသည္။  ရွမ္းျပည္နယ္ရွိ လူထုမ်ား၏ ဘဝကို ကိုယ္ခ်င္း စာနာစြာျဖင့္ ကူညီခ်င္သည့္ဆႏၵသည္ သူ႔အလုိလို ေပၚလာရျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ထိုမွ တဆင့္တက္လ်က္ ျပည္ေထာင္စု သားမ်ား အားလုံးအတြက္  ေဆာင္ရြက္ေပးလိုျခင္း ဘဝကို ေရာက္ရွိလာျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ႏိုင္ငံေရး ေလာကထဲသို႔ က်ေနာ္ကဲ့သုိ႔ မအူမလည္ျဖင့္ ေရာက္လာသူမ်ား အမ်ားအျပားရွွိေနလိမ့္မည္ဟု က်ေနာ္ထင္ပါသည္။

ျပည္ေထာင္စုေန႔ ျဖစ္ေပၚလာပုံမ်ား လြတ္လပ္ေရး ရရွိလာပုံမ်ားကို စာအုပ္မ်ားတြင္သာ ဖတ္ဖူးခဲ့ပါသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံ လြတ္လပ္ေရးရစဥ္က က်ေနာ္မေမြးေသးပါ။ နယ္ခ်ဲ႕အဂၤလိပ္ကိုလည္း က်ေနာ္ မျမင္ဖူးလိုက္ပါ။ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ ဆိုတာကိုလည္း ဖတ္ဖူးရုံ ၾကားဖူးရုံဘဲ ရွိပါသည္။ ယေန႔တိုင္ေအာင္လည္း ႏိုင္ငံျခားသား မိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္မွ် မရွိေသး ပါ။ က်ေနာ္သည္ လြတ္လပ္ေသာ ႏို္င္ငံသားတစ္ေယာက္အျဖစ္ ေမြးဖြါးခဲ့သည္ဟု က်ေနာ္၏ အစ္ကုိ အစ္မ မ်ားေရွ႕တြင္ က်ေနာ္မိဘမ်ားက အၿမဲေျပာျပတတ္ပါသည္။ က်ေနာ့္မိဘမ်ားကို သတိရေသာ အခါတိုင္း ထိုစကားကိုလည္း အၿမဲတမ္း ျပန္လည္ၾကားေယာင္ေနၿမဲ ျဖစ္ပါသည္။ လက္ရွိ က်ေနာ့္ဘဝ အေျခအေနႏွင့္လည္း ဆက္စပ္ေတြးေတာၾကည့္ၿမဲ ျဖစ္ပါသည္။ ၿပီးေတာ့ လက္ရွိ က်ေနာ့္ဇနီးအပါအဝင္  ဘယ္သူ႕ကိုမွ  က်ေနာ္ဘယ္ေတာ့မွ မေျပာရန္ ဆုံးျဖတ္ထားေသာ တိုင္တည္စကားမ်ားကို ဘုရားရွိခိုးတိုင္း က်ေနာ့္မိဘမ်ားထံ က်ေနာ္အၿမဲ တိုင္ၾကားေလ့ရွိပါသည္။

သည္ကေန႔ စစ္မွန္ေသာ ျပည္ေထာင္စုကို တည္ေဆာက္ၾကရန္ က်ေနာ္တို႔ ႀကိဳးစားၾကေသာအခါ ျပည္ေထာင္စု၏ သေဘာသဘာဝကို ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ပါသည္။ ျပည္ေထာင္မ်ားကို စုစည္းျခင္း ျဖစ္သည့္အတြက္  တစ္ခုတည္းျဖင့္ လုပ္မရ ဖဲြ႕မရ အမ်ားကို စုစည္းရမည္သာ ျဖစ္ပါသည္။ သမိုင္းေၾကာင္းအရ သီးျခားစီ ျဖစ္ခဲ့သည္မ်ားကို စုစည္းျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။ ထိုစုစည္းျခင္းတြင္ ခ်စ္ၾကည္ေရး ၊ တန္းတူညီမွ်ေရး ၊ အျပန္အလွန္ ေလးစားေရးမ်ားျဖင့္ တည္ေဆာက္ရမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ခ်စ္ၾကည္ေရးကို တစ္ဦးတည္း  တစ္ေယာက္ထဲက မလုပ္ႏိုင္ေပ။  အနည္းဆုံး ႏွစ္ဦးရွိမွ ခ်စ္ၾကည္ေရးကို လုပ္ႏိုင္ေပမည္။ ထို႔အတူ တန္းတူညီမွ်ေရး ႏွင့့္ အျပန္အလွန္ေလးစားေရးသည္လည္း မတူညီၾကေသာ အေျခအေနမ်ားကို စုစည္းရာ၌ မရွိမျဖစ္ က်င့္သုံးၾကရမည္သာ ျဖစ္ပါသည္။

၁၉၉၃ - အမ်ိဳးသား ညီလာခံကာလက ျဖစ္ပါသည္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္ ေနထိုင္ေသာ ႏိုင္ငံေရးသမားႀကီး တစ္ဦးက က်ေနာ့္အား " မင္းတို႔တေတြ ခဲြထြက္ခြင့္ကိစၥ မေျပာၾကနဲ႔ေနာ္ " ဟု စိုးရိမ္စိတ္ႀကီးစြာျဖင့္ သတိေပးပါသည္။ " ဟုိတုန္းက မင္းတို႔လူႀကီးေတြ စကားေျပာမွားခဲ့လို႔ ပဲြပ်က္ခဲ့ရဖူး ၿပီးၿပီ ။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ေရွာင္ပါကြာ " ဟု ေခ်ာ့ေမာ့ေျပာပါသည္။  က်ေနာ္လည္း ရုတ္တရက္ ႏႈတ္မေစာင့္စည္းဘဲ "အဲဒီ ခြဲထြက္ခြင့္ဆိုတာ အဲဒီတုန္းက ျပည္ေထာင္စု  အေျခခံဥပေဒ အခန္း(၁၀)မွာ ေဖၚျပထားတဲ့ ပုဒ္မ မဟုတ္လား " ဟု လႊတ္ကနဲ ျပန္ေျပာလိုက္မိရာ ထိုဝါရင့္ပုဂၢိဳလ္ႀကီးမွာ က်ေနာ့္အား ႏႈတ္မဆက္ေတာ့ဘဲ ခ်ာကနဲလွည့္ထြက္သြားပါသည္။ က်ေနာ္က ဟုတ္ကဲ့ပါ ဟု တစ္ခြန္းထဲ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း မေျပာျခင္း အေပၚ သူစိတ္ပ်က္သြားပုံ ရပါသည္။ လႊတ္ကနဲ အရဲစြန္႔ ေျပာလိုက္ရေသာ က်ေနာ့္မွာလည္း ထိုပုဂၢိဳလ္၏ အျပဳအမူေၾကာင့္ မလုံမလဲျဖစ္ကာ ေၾကာက္သလိုလို ရြ႕ံသလိုလို ျဖစ္သြားရပါသည္။  ထိုပုဂၢိဳလ္သည္ က်ေနာ့္အား ဒုကၡေပးႏိုင္ေသာ အခြင့္ အာဏာရွိသူ မဟုတ္ေပမင့္ အရိုးစဲြေနေသာေၾကာင့္လား မသိ ။ က်ေနာ္စိုးရိမ္သြားပါမိပါသည္။ ထူးဆန္းလွပါသည္ ။ က်ေနာ္သူ႔ရဲ႕ ေစတနာကို ေကာင္းစြာ နားလည္ပါသည္။ သူ႕ကို ျငင္းပယ္ျခင္းလည္း မဟုတ္ပါ။ ငယ္ရြယ္သူက ကိုယ့္ထက္ အသက္ႀကီးသူကို အထြန္႔တက္ၾကည့္ျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။  အခုေတာ့ ဘယ္ေနရာတြင္ မွားယြင္းေနသည္ကို က်ေနာ္ မသိႏိုင္ေတာ့ပါ။

က်ေနာ္သိရသေလာက္ကေတာ့ ခဲြထြက္ေရးကို က်င့္သုံးၾကမည္ဟု စြပ္စဲြခံရေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားသည္ ဟုိ- ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ကာလတုန္းဆီက ေတာင္တန္းေဒသ ႏွင့္ ျပည္မတို႔ ပူးေပါင္းေရး (ျပည္ေထာင္စု ထူေထာင္ေရး) အတြက္ ပင္လုံစာခ်ဳပ္ႀကီး ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ အားႀကိဳးမာန္တက္ တက္ၾကြစြာ ပါဝင္ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားႏွင့္ တစ္အုပ္စုထဲ တစ္သိုက္ထဲဟု က်ေနာ္သိထားပါသည္။ ျပည္ေထာင္စုမွာ ပူးေပါင္းေအာင္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့သူမ်ားက ခ်က္ခ်င္းစိတ္ေျပာင္း သြားသည္ဟုဆိုလွ်င္ မွန္ႏိုင္ပါမည္လား ၊ ဘာမ်ား မွားေနတာလည္း ၊ ဘာေၾကာင့္မ်ားလည္းဟု က်ေနာ္ေတြးၾကည့္ေနမိ ပါသည္။ စာဖတ္သူ မိတ္ေဆြကေကာ ဘယ္လိုမ်ား သုံးသပ္မိပါသလဲ ။

ထိုကိစၥအား ရွင္းလင္းခြင့္ မေပးဘဲ ဖက္ဒရယ္မူဆိုတာ ခဲြထြက္ေရးမူျဖစ္တယ္ဟု ထပ္ခါတလဲလဲ ေျပာသံေရးသံ ယုံၾကည္သံေတြကို က်ေနာ္ငယ္စဥ္ မွ ႀကီးသည္အထိ ၾကားနာခဲ့ရပါသည္။ စင္စစ္ ရွင္းျပခြင့္ေတာ့ ရွိသင့္ပါသည္။ တာဝန္ရွိ သူေတြက ရွင္းျပတာကို က်ေနာ္တို႔ ဖတ္ခ်င္သိခ်င္ခဲ့ပါသည္။ က်ေနာ္ ငယ္စဥ္က ေရနံဆီ မီးခြက္ျဖင့္ စာၾကည့္ရပါသည္။ က်ေနာ့္မိဘမ်ားက  က်ေနာ္မီးခြက္ကို ကိုင္ၿပီး ဟိုေရြ႕ဒီေရြ႕ွ လုပ္လွ်င္ လုံးဝ မႀကိဳက္ပါ။ တားပါသည္ ။ မကိုင္ရ - ဟုေျပာ တာကို က်ေနာ္ကလည္း လက္မခံႏိုင္ပါ ။ ထို႕ေၾကာင့္ အေဖက "မင္းလက္က ယိုတယ္။ မင္းကိုင္လို႔ ေရနံဆီ မီးခြက္ေမွာက္က်သြားရင္ တစ္အိမ္လုံး မီးေလာင္လိမ့္ " ဟု ရွင္းျပပါသည္။ က်ေနာ္ နားလည္သြားၿပီး ခ်က္ခ်င္းလိုက္ နာပါသည္။  နားလည္ေအာင္ ရွင္းလင္းျပျခင္း အက်ိဳးကို ဆိုလိုခ်င္တာ ျဖစ္ပါသည္။

အမ်ိဳးသား ညီလာခံသို႔ တက္ေရာက္ခြင့္ရေသာ ႏိုင္ငံေရးပါတီ အေရအတြက္မွာ တစ္ဆယ္ပါတီ ျဖစ္ပါသည္။ ထို တစ္ဆယ္ပါတီတြင္ ပါတီႏွစ္ခုမွလဲြ၍ က်န္ရွစ္ပါတီမွာ ရွမ္းျပည္နယ္တြင္ စည္းရုံးေရးနယ္ေျမ ဖြင့္လွစ္ထားေသာ ပါတီမ်ား ျဖစ္ၾကပါသည္။ ရွမ္းျပည္နယ္ အေျခစိုက္ေသာ ပါတီမွာ ေျခာက္ပါတီ ျဖစ္ပါသည္။ အျခား မြန္ျပည္နယ္ ၊ ခ်င္းျပည္နယ္ ၊ စသည့္ျပည္နယ္မ်ားတြင္ အေျခစိုက္ေသာပါတီမ်ား တက္ေရာက္ခြင့္ မရၾကပါ ။ ထိုကာလတြင္မွာဘဲ ပုံႏွိပ္ေဖၚျပထားေသာ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္တြင္ " အထက္လႊတ္ေတာ္လို႔ ေခၚတဲ့ လူမ်ိဳးစုလႊတ္ေတာ္မွာ ျပည္နယ္ေတြက ကိုယ္စားလွယ္အေရ အတြက္ အညီအမွ်ဘဲ ေစလႊတ္ခြင့္ ရၾကမယ္ဆိုရင္ ဗမာေတြကလည္း ကိုယ္စားလွယ္ တစ္ခ်ိဳးသာ ရမွာမို႔ လူနည္းစုျဖစ္တဲ့ လူမ်ိဳးေတြက ေပါင္းၿပီးေတာ့ လူမ်ားစုျဖစ္တဲ့ ဗမာကိုယ္စားလွယ္ေတြကို  အႏိုင္ယူေနရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ " ဟူေသာ အဓိပၸါယ္မ်ိဳးရသည့္ အေရးအသားမ်ိဳးကို ေရးသားလာတာ ေတြ႕ရပါသည္။ ျပည္ေထာင္စုကို ဘယ္လို တည္ေဆာက္ၾက မလဲ ဆိုေသာေမးခြန္းကို ေျဖၾကားရန္ သင္ဘယ္လို စိတ္ကူးပါမည္လဲ ။ သင့္ေျဖၾကားခ်က္သည္ က်ေနာ္တို႔ ခ်စ္ျမတ္ႏိုး ေသာ ျပည္ေထာင္စုႀကီးအတြက္ ဘယ္ေလာက္အထိ အက်ိဳးျပဳမည္ကို  သင္စဥ္းစားရန္ က်ေနာ္က တိုက္တြန္းလိုပါသည္။

အမ်ိဳးသားညီလာခံ ကာလမွာပင္ ႏိုင္ငံေရးပါတီႀကီးတစ္ခု၏ ညီလာခံကုိယ္စားလွယ္မ်ားႏွင့္ က်ေနာ္သည္ လူပုဂၢိဳလ္ေရးအားျဖင့္ အေတာ္ပင္ ရင္းႏွီးခင္မင္ခဲ့ပါသည္။ တန္းတူညီမွ်ေသာ ျပည္ေထာင္စု ဖဲြ႕စည္းေရးကိစၥကို စကားစပ္ ရင္း ေဆြးေႏြးၾကေသာအခါ ျပည္နယ္ႏွင့္တိုင္း ကိစၥေရာက္လာပါသည္။ ယခင္က တိုင္းႏွင့္ျပည္နယ္ ဟူေသာအသုံးအႏႈံးကို ယခုအခါ ျပည္နယ္ႏွင့္တိုင္းဟု သုံးႏံႈးေၾကာင္း ၊ ျပည္နယ္ေတြကို ဦးစားေပးသည့္ အေနျဖင့္ တိုင္းဆိုတာကို ေနာက္တြင္ ထားၿပီး ျပည္နယ္ကိုေရွ႕ထားၿပီး သုံးစဲြေၾကာင္း ေျပာဆိုပါသည္။ ထိုသို႔ ဦးစားေပးျခင္း ခံရသည္ကို ျပည္နယ္ရွိ ပုဂၢိဳလ္မ်ားအေနျဖင့္ မည္သို႔သေဘာထားရွိသည္ကို သိလိုေၾကာင္း က်ေနာ့္အားေမးပါသည္။ က်ေနာ္ေခါင္းခါလိုက္ပါသည္။ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္က တိုင္းေတြ အမ်ားႀကီးနဲ႔ ျပည္ေထာင္စု ဖဲြ႕စည္းတာကို နားမလည္ေၾကာင္း ၊ ယခင္ ျပည္ေထာင္စု မဖဲြ႕မီ ကေတာ့ ျပည္မဆိုတာ ဗမာျပည္ျဖစ္ေၾကာင္း ၊ ယခု ဗမာျပည္နယ္ ဘယ္မွာလဲဟု ျပန္ေမးေသာအခါ ဘာမွမေျပာေတာ့ဘဲ က်ေနာ့္အား ခပ္စိမ္းစိမ္းႀကီး စိုက္ၾကည့္တာကို ခံလိုက္ရပါသည္။ လႊတ္ကနဲ ေျပာလိုက္မိျပန္ၿပီးမွာ က်ေနာ့္မွာ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ ထုံးစံအတိုင္း ေၾကာက္စိတ္ ကေလးတစ္ခုက စိတ္ထဲကို ရိပ္ကနဲ ျဖတ္သြားတာ ခံလိုက္ရျပန္ ေသးသည္။

ျပည္ေထာင္စုႀကီး တည္ေဆာက္ဖို႔ ေျပာစဥ္ကေရာ ၊ လြပ္လပ္ေရး ရယူခဲ့စဥ္ကေရာ က်ေနာ္မပါဝင္ခဲ့ေသာ္လည္း  ယေန႔ မၿပီးဆုံးေသးေသာ ျပည္ေထာင္စုတည္ေဆာက္ေရးကာလမွာမွ လူလားေျမာက္လာရသည့္ အေျခအေနေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔မွာ ဒီေလာကထဲက ေရွာင္ထြက္သြားဖို႔ မစြမ္းသာပါ ။ ယခုဆိုလွ်င္ ျပည္ေထာင္စုႀကီးကုိ တည္ေထာင္ခဲ့သည္မွာ ႏွစ္ ငါးဆယ္ ေက်ာ္ခဲ့ၿပီး ျဖစ္ပါသည္။ ရာစုႏွစ္ တစ္ဝက္ပင္ ေက်ာ္ခဲ့ပါၿပီ ။ ကိုယ့္ေနာက္က တိုင္းျပည္မ်ားက ကုိယ့္ကုိ ေက်ာ္တက္ကုန္ ၾကပါၿပီ ။ ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ တည္ေထာင္ေသာေန႔ ျဖစ္သည့္ လြတ္လပ္ေရးရေသာေန႔က ေၾကြးေၾကာ္ခဲ့ၾကေသာ သစၥာအဓိဌာန္မ်ားကို ယခု ဖတ္ရေသာအခါ ၾကက္သီးေမႊးညႇင္းမ်ား ထလာရပါသည္။ အရင္က လူႀကီးေတြ တကယ့္ကို ေျပာ ခဲ့ၾကပါလားဟု ေတြးမိပါသည္။

လူႀကီးေတြရဲ႕ျပည္ေထာင္စုအေမြကို ေနာက္လူေတြက ဆက္လက္အေကာင္အထည္ ေဖၚၾကရမည္ဟု က်ေနာ္ နားလည္ပါသည္။  က်ေနာ္တို႔ တိုင္းျပည္မွာ တက္ညီလက္ညီ လက္တဲြလုပ္ကိုင္ႏိုင္ဖို႔ရာမွာ တန္းတူညီမွ်ေသာ ျပည္ေထာင္စုကို တည္ေဆာက္ႏိုင္ေရးသည္ အဓိက အေၾကာင္းတရားႀကီး ျဖစ္သည္ဟု က်ေနာ္က ေလးေလးနက္နက္ ယုံၾကည္ထားပါသည္။ အားလုံးလည္း တစ္ျဖည္းျဖည္းနားလည္လာလိမ့္မည္ဟု ယုံၾကည္ပါသည္။ အမွန္တရားသည္ တာရွည္ဖုံးကြယ္မရ ။ တစ္ေန႔တြင္ ျပန္လည္ေပၚထြန္းလာပါလိမ့္မည္။

နံနက္ေစာေစာ က်ေနာ္ ေရဒီယုိဖြင့္လွ်င္ ျမန္မာ့အသံက ပထမဆုံးထုတ္လႊင့္ေပးေသာ သီခ်င္းကို မရုိးႏိုင္ေအာင္ က်ေနာ္ နားေထာင္ေနတတ္ပါသည္။
" တရားမွ်တ လြတ္လပ္ျခင္းနဲ႔မေသြ ... တို႔ျပည္ .... တို႔ေျမ
မ်ားလူခပ္သိမ္း   ၿငိမ္းခ်မ္းေစဖို႔   ခြင့္တူညီမွ် ဝါဒျဖဴစင္တဲ့ျပည္ ..... တို႔ျပည္ ....  တို႔ေျမ
ျပည္ေထာင္စု အေမြ  အၿမဲတည္တ့ံေစ အဓိဌာန္ျပဳမေလ ....  ထိန္းသိမ္းစို႔ေလ
ကမၻာမေၾက    ဗမာျပည္  တို႔ဘိုးဘြား အေမြစစ္မို႔ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေပ
ျပည္ေထာင္စုကို အသက္ေပးလို႔  တို႔ကာကြယ္မေလ ......................."

ထိုသီခ်င္းကို က်ေနာ္ေလးေလးနက္နက္နားေထာင္ပါသည္။ လက္ရွိ အေျခအေနနဲ႔လည္း ဆက္စပ္ၾကည့္ပါသည္။ က်ေနာ္တို႔ အိမ္နီးနားျခင္း ႏိုင္ငံတစ္ခုမွာ နံနက္ေစာေစာတြင္ သူတို႔၏ ႏိုင္ငံေတာ္သီခ်င္းကို အသံခ်ဲ႕စက္ျဖင့္ ဖြင့္ေပးသည္။ သီခ်င္းသံၾကားသည္ႏွင့္ သူတို႔ႏိုင္ငံသားမ်ားသည္ ေရာက္ရာအရပ္မွာ ၿငိမ္သက္စြာရပ္လိုက္ၾကၿပီး  အေလးျပဳနားေထာင္ သည္ကို ကိုယ္ေတြ႕ၾကံဳဖူးပါသည္။ က်ေနာ္တို႔ ႏိုင္ငံတြင္လည္း ဤမွ် အဓိပၸါယ္ေလးနက္လွေသာ ႏိုင္ငံေတာ္သီခ်င္းကို အေလးအနက္ထားၾကရပါမည္။ က်ေနာ္တို႔ အခ်င္းခ်င္းလည္း ခ်စ္ၾကည္ေလးစား ၾကရပါမည္။ အျပန္အလွန္ အက်ိဳးျပဳၾက ရပါမည္။

ရွမ္းအမ်ိဳးသား ဝတ္စုံ အျပည့္အစုံ ဝတ္ဆင္ထားေသာ လူတစ္ေယာက္က စည္းနဲ႔ဝါးကို လက္တြင္ကိုင္တီးလ်က္ အလြန္ခက္ခဲ (ျမန္မာတိုင္းပင္ မဆိုတတ္ေသာ) ျမန္မာသီခ်င္းႀကီး တစ္ပုဒ္ကို ပိုင္ပုိင္ႏိုင္ႏိုင္သီဆိုေနျခင္းကို ျမန္မာ့ ရုပ္ျမင္သံၾကားမွာ  ျမင္လိုက္ရေတာ့ က်ေနာ္အလြန္ကို အံ့ၾသသြားၿပီး " တယ္ဟုတ္ပါလား " ဟု ေျပာမိပါသည္။ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ ဗမာအမ်ိဳးသား ဝတ္စုံ အျပည့္အစုံ ဝတ္ဆင္ထားသူတစ္ေယာက္က ရွမ္းရိုးရာ ေရွးသီခ်င္းတစ္ပုဒ္အား ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ႀကီး သီဆိုေနတာကို ျမင္ရရင္ျဖင့္ ေကာင္းမွာဘဲဟု ေတြးမိလိုက္ပါသည္။

ဤ ေဆာင္းပါးေရးေနရင္းက ဤေနရာအေရာက္တြင္ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ ၊ က်ေနာ့္မွာ ကတုန္ကရင္ ႏွင့္ ရင္တုံ ပန္းတုံ ျဖစ္လာေသာေၾကာင့္ လူမသိေအာင္ ဣေျႏၵဆယ္ကာ ေရးလက္စ စာရြက္ကို ကမန္းကတန္းေခါက္လိုက္ၿပီး စာမူလာယူသူ မိတ္ေဆြထံသို႔ အျမန္လွမ္းေပးလိုက္ပါသည္။

စိုင္းညြန္႔လြင္
ရွမ္းတိုင္းရင္းသားမ်ား ဒီမိုကေရစီအဖဲြ႕ခ်ဳပ္
12th february  2000.

No comments:

Post a comment