Wednesday, 29 June 2016

အရပ္ဘက္- အရပ္ဘက္ဆက္ဆံေရ

၂၀၁၆ ဇြန္လအတြင္းမွာႏုိင္ငံေရးနဲ႔ ဆက္ႏႊယ္ေန တဲ့ ပြဲသံုးပြဲကို ကြၽန္ေတာ္ ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ေတာင္ႀကီးမွာ က်င္းပခဲ့တာက ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ နည္းလမ္းရွာျခင္း ႏွီးေႏွာဖလွယ္ပြဲပါ။ အဲဒီပြဲမွာ ရွမ္းျပည္နယ္မွာရွိတဲ့ ႏုိင္ငံေရးပါတီေတြအားလံုးကို ဖိတ္ၾကားၿပီး က်င္းပခဲ့ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ပြဲကေတာ့ လား႐ိႈးမွာက်င္းပတဲ့ ရွမ္းျပည္ပူး ေပါင္းေဆာင္ရြက္ေရးေကာ္မတီ (SSJAC) ႏွစ္ ၂၀ ျပည့္အထိမ္းအမွတ္ပြဲပါ။ အဲဒီပြဲကေတာ့ အထိမ္းအမွတ္ပြဲသက္သက္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ပြဲက ေတာ့ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေဟာင္းမ်ားအဖြဲ႕က ဦးစီးက်င္းပခဲ့တဲ့ အမ်ိဳးသားျပန္လည္ရင္ၾကားေစ့ေရးႏွင့္ ၂၁ ရာစုပင္လံုညီလာခံ ဖိုရမ္ပြဲပါ။ အဲဒီပြဲကို ျပည္ၿမိဳ႕မွာ က်င္းပခဲ့တာပါ။
ေျပာခဲ့တဲ့ ပြဲေတြမွာ ကြၽန္ ေတာ္သတိထားမိတဲ့အခ်က္က ေတာ့ အႏုိင္ရႏုိင္ငံေရးပါတီႀကီး ထဲက ကြၽန္ေတာ္တုိ႔နဲ႔ ရင္းႏွီးၿပီး သား မိတ္ေဆြေတြ ပြဲကိုတက္ ေရာက္မလာၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ဆို ကြၽန္ေတာ္ေျပာခဲ့တဲ့ အဲဒီႏိုင္ငံေရးပြဲေတြမွာ ဆံုးျဖတ္ ခ်က္ေတြ၊ ကတိျပဳခ်က္ေတြ၊ ထုတ္ျပန္ေၾကညာခ်က္ထုတ္တာ ေတြ မရိွပါဘူး။ ေျပာရရင္ေတာ့ ႏုိင္ငံေရးပါတီေတြအဖို႔ သိပ္အ ေရးႀကီးလွတဲ့ပြဲေတြမဟုတ္ပါ ဘူး။ ပြဲလာတက္တဲ့အတြက္ အမွား အယြင္းတစ္စံုတစ္ရာျဖစ္စရာမရွိ တဲ့ ပြဲမ်ိဳးျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ မိတ္ေဆြရင္းေတြ ျဖစ္တဲ့ အႏုိင္ရပါတီက မိတ္ေဆြ ေတြက ဘာေၾကာင့္ေရွာင္ထြက္ ၿပီး ေရာက္မလာၾကတာလဲဆုိတာ စဥ္းစားစရာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါ နဲ႔ပဲ နီးစပ္ရာႏုိင္ငံေရးအသိုင္းအ ဝိုင္းက မိတ္ေဆြေတြ၊ အေပါင္း အသင္းေတြကို လက္လွမ္းမီသ ေလာက္ ေမးၾကည့္လုိက္ေတာ့မွ သူတုိ႔ေဒသေတြမွာလည္း ကြၽန္ ေတာ္ႀကံဳခဲ့ရသလိုမ်ိဳး သူတုိ႔လည္းႀကံဳခဲ့ရတယ္လို႔ ေျပာလာၾကပါ တယ္။
တကယ္ဆုိ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔နဲ႔ အႏုိင္ရပါတီႀကီးက မိတ္ေဆြေတြ ဟာ အျငင္းပြားစရာ၊ အတိုက္အ ခံျပဳစရာ ဘာမွမရွိခဲ့ပါဘူး။ လက္ ရွိမွာလည္း ဘာမွရွိမထားပါဘူး။ အရင္တုန္းကလိုပဲ ခင္ခင္မင္မင္ ရွိစၿမဲရွိေနခဲ့ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အခုေတာ့ ေျပာေနတာေတြက ဘယ္ေလာက္မွန္တယ္ဆိုတာ ကြၽန္ေတာ္သိပ္ေတာ့ မသိပါဘူး။ ၾကားေနရတာေတြကေတာ့ အဲဒီ ပြဲေတြတက္ဖို႔ ဖိတ္ခံရရင္ အထက္ကို ခြင့္ျပဳခ်က္ေတာင္းၿပီး ခြင့္ျပဳ ခ်က္ရမွ တက္ရတယ္လုိ႔ ေျပာေန ၾကပါတယ္။ အဲဒီအခ်က္ကို လူအ ေတာ္မ်ားမ်ားေျပာေနၾကေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ မယံုၾကည္ပါ ဘူး။ မယံုၾကည္ေပမယ့္လည္း စိတ္ပူပန္မႈရွိလို႔ အခုေဆာင္းပါးကို ကြၽန္ေတာ္ေရးျခင္းျဖစ္ပါ တယ္။
စဥ္းစားၾကည့္ေပါ့။ ၿမိဳ႕နယ္ တစ္ခုတည္းမွာ အတူေနၾကတဲ့ မိတ္ေဆြ ႏုိင္ငံေရးပါတီအခ်င္း ခ်င္းလုပ္တဲ့ပြဲေတြကို တက္ဖို႔ရာ အတြက္ အထက္ကိုခြင့္ေတာင္းရ တယ္ဆုိတာ ဒီမိုကေရစီပါတီႀကီး မွာ ဘယ္လိုလုပ္ျဖစ္ႏုိင္ပါ့မလဲ ဗ်ာ။ အတိုက္အခံဘဝ အႏုိင္ရ ပါတီႀကီးမျဖစ္ခင္တုန္းကေတာင္ မွ မလိုခဲ့ဘဲ အခုအာဏာရပါတီ ႀကီးျဖစ္ေတာ့မွ လိုအပ္တယ္ဆုိ တာ လုံုးဝကို မျဖစ္ႏုိင္တာပါ။ ဒါ ေပမဲ့ လူေျပာသူေျပာကေတာ့ အ ေတာ္ကို မ်ားေနခဲ့ပါၿပီ။
ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ဟာ အရပ္ ဘက္၊ စစ္ဘက္ဆက္ဆံေရး ေကာင္းမြန္ဖို႔ ႀကိဳးပမ္းေနတဲ့ကာ လကို သေဘာေပါက္နားလည္ ေပးရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေအာင္ျမင္ ေအာင္လည္း ဝန္းရံေပးၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ တစ္ၿပိဳင္နက္ တည္း မိမိတို႔နဲ႔ သေဘာထားတူ ညီၾကတဲ့ မိတ္ဖက္အဖြဲ႕အစည္း ေတြနဲ႔ ဝင္ထြက္သြားလာ တုိင္ပင္ ေနၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ မိမိနဲ႔ ရပ္တည္ခ်က္ခ်င္းတူညီတဲ့ အဖြဲ႕ အစည္းအခ်င္းခ်င္း မဆက္ဆံရင္ အျခားဘယ္သူနဲ႔မွ ဆက္ဆံဖို႔မရွိ ႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။
အခုအခ်ိန္မွာ ရန္သူကို ေတာင္မွ မိတ္ေဆြလုပ္ႏုိင္တဲ့ အ ေျခအေနျဖစ္ပါတယ္။ အမ်ိဳးသား ျပန္လည္ရင္ၾကားေစ့ေရးကို လံုး ပမ္းေနၾကတဲ့အခ်ိန္လည္းျဖစ္ပါ တယ္။ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး၊ တစ္ဖြဲ႕နဲ႔ တစ္ဖြဲ႕ အတတ္ႏုိင္ဆံုး ႐ိုင္းပင္း ကူညီၾကရမွာျဖစ္သလုိ တစ္ဦး တစ္ဖြဲ႕စီရဲ႕ သေဘာထားေတြ၊ အယူအဆေတြကို ေလးေလးစား စား ေလ့လာသံုးသပ္ရမယ့္အခ်ိန္ ကာလလည္းျဖစ္ပါတယ္။
အခုလိုအခ်ိန္က်မွ ပြဲေတြ ဖိတ္ၾကားတာေတာင္ မဝင္၊ မထြက္ဘဲ ခပ္စိမ္းစိမ္းေနၾကရ မယ့္ အခ်ိန္လည္း မဟုတ္ေတာ့ ပါဘူး။ ေကာင္းမြန္သင့္ျမတ္တဲ့ ဆက္ဆံေရးေတြ ထူေထာင္ရမယ့္ ကာလျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ဆုိ ရင္ ၿမိဳ႕နယ္ေတြက ပြဲေတြမွာ အ ရင္တုန္းကလုပ္ခဲ့သလိုမ်ိဳးကို အ ႏုိင္ရပါတီအေနနဲ႔ဆက္လက္ၿပီး ဦးေဆာင္ေနရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အခုလို ကိုယ္ေရာင္ေဖ်ာက္ေနလို႔ မရပါဘူး။ အႏုိင္ရပါတီ၊ အာဏာ ရပါတီဆုိတဲ့ ဂုဏ္ကိုထိန္းသိမ္းၿပီး မိမိၿမိဳ႕နယ္ထဲမွာ ဆက္လက္ၿပီး ဦးေဆာင္ေနရမွာပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒါမွလည္း ကိုယ့္ကိုအားေပးခဲ့တဲ့ မဲဆႏၵရွင္ျပည္သူေတြနဲ႔လည္း အ ဆက္မျပတ္ေတြ႕ဆံုေနမွာ ျဖစ္ပါ တယ္။
အႏုိင္ရခဲ့ၿပီး အာဏာရပါတီ ႀကီးျဖစ္လာတဲ့အခါမွာ အတိုက္ အခိုက္ဆုိတာေတြကေတာ့ မလြဲ မေသြရွိေနမွာပါ။ ဒါေတြကိုေတာ့ ေရွာင္လႊဲလို႔လည္း မရႏုိင္ပါဘူး။ ဒါေတြကို ေရွာင္ၾကဥ္ေနရင္လည္း အလုပ္ျဖစ္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အ ေရးႀကီးတာက ကုိယ့္ဘက္က ‘တာ’ကို လံုေအာင္ထိန္းႏုိင္ဖို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ့္တာလံုေန သေရြ႕ ဘယ္သူမွ အျပစ္ေျပာလုိ႔ မရပါဘူး။
တကယ္ဆုိရင္ ပုပ္သိုးေဆြး ျမည့္ေနတဲ့ အမိႈက္ပံုႀကီးကို ရွင္း လင္းရသလို အေတာ္ႀကီးကို ခက္ ခဲတဲ့ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးလုပ္ ငန္းႀကီးကို လုပ္ေနရတာမို႔ ကြၽန္ ေတာ္တုိ႔ အျပစ္တင္လုိ႔မရပါဘူး။ သို႔ေသာ္လည္း အႏုိင္ရပါတီအ ေနနဲ႔ လႊတ္ေတာ္နဲ႔ အစိုးရအဖြဲ႕ ေတြမွာ မပါဝင္ရတဲ့ ပါတီဝင္ေတြ ဟာ သူတုိ႔နဲ႔ဆုိင္တဲ့ ေဒသအသီး သီးေတြမွာ က်န္ေနၾကတာပါ။ မၾကာခင္လာေတာ့မယ့္ ၂၁ ရာစု ပင္လံုညီလာခံအတြက္ ျပည္သူ ေတြဆီကျဖစ္ျဖစ္၊ သူတုိ႔နဲ႔နီးစပ္ ရာ ပါတီေတြ၊ အဖြဲ႕အစည္းေတြ ဆီက အျမင္ေတြကို နားေထာင္ဖို႔ လုိသလို ပါတီအေပၚပိုင္းက ေပၚ လစီေတြကိုလည္း ရွင္းျပေနရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဦးေဆာင္ပါတီႀကီး အေနနဲ႔ မားမားမတ္မတ္ရပ္တည္ ေနရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အစိုးရနဲ႔ လႊတ္ေတာ္ေတြမွာ ဦးေဆာင္မႈ ေပးေနသလို ဆုိင္ရာၿမိဳ႕နယ္ေတြ မွာလည္း ဦးေဆာင္မႈေပးႏုိင္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
 ႏုိင္ငံေတာ္ တည္ေဆာက္ ေရးဆုိတာ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ တည္း၊ တစ္ဖြဲ႕တည္းက ေဆာင္ ရြက္ႏုိင္တဲ့ကိစၥေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ အဖြဲ႕အစည္းအားလံုးကို တတ္ႏုိင္ သမွ် စည္း႐ံုးသိမ္းသြင္းၿပီး လက္ တြဲေဆာင္ရြက္မွသာ ေအာင္ျမင္ ႏုိင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အသီးသီး ေသာ အဖြဲ႕အစည္းေတြကေနတစ္ ဆင့္ ျပည္သူေတြကို လမ္းျပေရွ႕ ေဆာင္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ မင္းကိုႏုိင္ေျပာသလို ေရဆန္ခရီး မွာ ေလွာ္တက္ပဲရမယ္ဆုိသလိုပဲ ‘ေလွာ္တက္’ေတာင္းခ်င္တဲ့လူ ေတြ၊  အကူအညီေပးခ်င္တဲ့လူ ေတြက ဒုနဲ႔ေဒးပါဗ်ာ။ အခြင့္အေရး သမားေတြရွိတာမွန္သလို အမွန္ အကန္စိတ္ေစတနာအရင္းနဲ႔ တုိင္းျပည္အတြက္ အကူအညီ ေပးခ်င္တဲ့ ‘လူမွန္’ေတြလည္း အ မ်ားအျပားရွိေနပါတယ္။ ကိုယ္ က အဖြဲ႕အစည္းေတြၾကားထဲ ဝင္ ထြက္ဆက္ဆံေနဖို႔ပဲ အေရးႀကီး ပါတယ္။
တကယ္ဆုိ ကြၽန္ေတာ့္အေန နဲ႔ ဘာမွဝင္ေျပာစရာမရွိပါဘူး။ တျခားဘယ္သူမွလည္း အမုန္းခံ ေျပာဆိုသံလည္း မၾကားရပါဘူး။ သို႔ေသာ္လည္း ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ဒီမို ကေရစီဘက္ေတာ္သားပါတီတစ္ ခုရဲ႕ ျဖစ္ပ်က္ေနပံုကို ျပန္လည္ သံုးသပ္ႏုိင္ေအာင္ အျပဳသေဘာ ေဆာင္ၿပီး ဝင္ေျပာရျခင္းျဖစ္ပါ တယ္။ အခုလို လူေျပာသူေျပာ မ်ားေနတဲ့ကိစၥသာ အမွန္တကယ္ ျဖစ္ေနတယ္ဆုိခဲ့ရင္ ပဲ့ကိုင္ရွင္ မ်ား လမ္းေၾကာင္းမွန္ေပၚ ျပန္ တည့္မတ္ႏုိင္လိမ့္မယ္လို႔လည္း ေမွ်ာ္လင့္ထားပါတယ္။ မဟုတ္ ဘူးဆိုရင္လည္း လြန္တာရွိ ဝႏၵာမိ ေပါ့။
တစ္ခုေတာ့ ရွိပါတယ္။ စစ္ ဘက္- အရပ္ဘက္ဆက္ဆံေရး အေရးႀကီးသလို တစ္ဖက္မွာ လည္း ‘‘အရပ္ဘက္- အရပ္ဘက္ ဆက္ဆံေရး’’လည္း အေရးႀကီးပါ ေၾကာင္း တင္ျပလိုက္ရပါတယ္။
7Days Daily (Issue No. 1127 Thursday, June 22, 2016)

ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးႏွင့္ အမ်ိဳးသားျပန္လည္ရင္ၾကားေစ့ေရး

ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ လက္ရွိအေျပာင္းအလဲသည္သာမန္အားျဖင့္ၾကည့္လွ်င္အားတက္ဖြယ္ အေျပာင္းအလဲႀကီးတစ္ခုျဖစ္ပါသည္။ ႏွစ္ေပါင္းငါးဆယ္ေက်ာ္ ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ အုပ္ခ်ဳပ္လာသည့္ စစ္အစိုးရအား လူထုစြမ္းအားျဖစ္သည့္ ေရြးေကာက္ပြဲ အႏုိင္ရေသာနည္းလမ္းျဖင့္ ဖယ္ရွားလိုက္ႏုိင္ျခင္းသည္ အံ့ဖြယ္တစ္ခု ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ ျပည္မေန ျပည္သူေတြအဖုိ႔ေတာ့ သာမန္အားျဖင့္ စိတ္ေအးအားတက္ဖြယ္ျဖစ္ေသာ္လည္း ျပည္နယ္ေနတုိင္းရင္းသား လူမ်ိဳးမ်ားအတြက္မူ စိတ္ခ်လက္ခ် စိတ္ေအးႏုိင္သည့္ အေျခအေနကို မရရွိႏုိင္ေသးေပ။
လက္ရွိအာဏာရ ဒီခ်ဳပ္ ပါတီသည္ ၂၈ ႏွစ္တုိုင္ေအာင္ အ တိုက္အခံဘဝျဖင့္ ႀကိဳးပမ္းခဲ့ရပါ သည္။ အတုိက္အခံဘဝႏွင့္ အစိုး ရဘဝသည္ အေတာ္ျခားနားသည္ ဟု ထင္ျမင္ပါသည္။ အစိုးရဘဝ လုပ္ကိုင္ရသည့္ အလုပ္မ်ားသည္ အတိုက္အခံဘဝတြင္လုပ္သည့္ လုပ္ရပ္မ်ားႏွင့္ အေတာ္ျခားနားရ ပါလိမ့္မည္။ အတိုက္အခံဘဝ ထက္ ပိုမိုၿပီး တာဝန္ယူမႈ၊ တာဝန္ ခံမႈ ႀကီးမားပါသည္။ ဒီခ်ဳပ္အစိုးရ အေနျဖင့္ ထင္ထားသည္ထက္ အဆမတန္မ်ားျပားလွေသာ အာ ဏာႏွင့္ လုပ္ပိုင္ခြင့္ကို ေကာင္း မြန္စြာအသံုးတည့္ေအာင္ အသံုး ခ်ဖို႔ရာ အေတာ္ႀကီးကို ႀကိဳးစား အားထုတ္ရမည္ျဖစ္ပါသည္။ အ ထူးသျဖင့္ အမိႈက္ပံုႀကီးတစ္ခုလို ပုပ္သိုးေဆြးျမည့္ေနသည့္ အက်င့္ပ်က္ျခစားမႈမ်ားကို တိုက္ဖ်က္ဖို႔ အေတာ္ႀကီးျပတ္ျပတ္သားသားလုပ္ကိုင္ႏုိင္မွ ျဖစ္ႏုိင္ပါသည္။ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါမွ် အာဏာမရခဲ့ဖူးေသာ ႏုိင္ငံေရးပါတီတစ္ရပ္အေနျဖင့္ ခုိင္မာေသာ ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံတစ္ရပ္ကို တည္ေဆာက္ရန္မွာ ခ်က္ခ်င္းမျဖစ္ႏုိင္ေသးေပ။ခုိင္မာေသာ ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံမရွိဘဲ အက်င့္ပ်က္ျခစားမႈမ်ားကို ျပတ္ျပတ္သားသား အျမစ္ျဖဳတ္ရန္မွာ အေတာ္ကိုခက္ခဲမည္ျဖစ္ပါသည္။

ဒီခ်ဳပ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားအ ေနျဖင့္ အထက္ေဖာ္ျပပါ အမိႈက္ သ႐ိုက္မ်ားကို ရွင္းလင္းေနရ ေသာေၾကာင့္ ျပည္နယ္မ်ားရွိ တုိင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစုမ်ားအေရး ကို အာ႐ံုစုိက္မႈ ေလ်ာ့နည္းသြား ႏုိင္ပါသည္။ လက္ရွိအေျခအေန အရ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ကိုယ္တိုင္ ဝန္ႀကီးဌာနႏွစ္ခုကို ကိုင္တြယ္ေနရပါသည္။ ထို႔အ ျပင္ အမ်ိဳးသားျပန္လည္ရင္ၾကား ေစ့ေရးႏွင့္ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး တည္ေဆာက္ေရးလုပ္ငန္းမ်ားကို ေစာေစာပိုင္းတုန္းက ေျပာခဲ့သလို သူမအေနျဖင့္ ကိုယ္တုိင္ေခါင္း ေဆာင္ၿပီး ေဆာင္ရြက္ရန္ ေကာ္ မတီမ်ား ဖြဲ႕စည္းခဲ့ၿပီးလည္း ျဖစ္ ပါသည္။ သို႔ေသာ္ မ်ားျပားလွ ေသာ လုပ္ငန္းတာဝန္မ်ားအ ၾကားတြင္ အလြန္ထိလြယ္ရွလြယ္ ေသာ အလုပ္ျဖစ္သည့္ အမ်ိဳးသား ရင္ၾကားေစ့ေရးလုပ္ငန္း ေဆာင္ ရြက္ရန္ အခ်ိန္ျပည့္ေပးႏုိင္ပါ့ မလား သံသယျဖစ္ဖြယ္ရွိပါသည္။
 အသစ္ဖြဲ႕စည္းထားေသာ အစိုးရအဖြဲ႕သည္ ဝန္ႀကီးဌာနမ်ား အမ်ားအျပားေလွ်ာ့ခ်လိုက္ျခင္း၊ ဒုတိယဝန္ႀကီးမ်ားကို မထားရွိ ေတာ့ျခင္း၊ ဝန္ႀကီးဌာနမ်ားကို ေပါင္းစည္းလိုက္ျခင္းႏွင့္ အေတြ႕ အႀကံဳအသစ္ျဖစ္ျခင္း စေသာအ ေၾကာင္းတရားမ်ားသည္ တုိင္း ရင္းသားေဒသအတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္း ေရးလုပ္ငန္းမ်ားကို ေႏွာင့္ေႏွးေစ ႏုိင္ပါသည္။ အသစ္ဖြဲ႕စည္းထား ေသာ တုိင္းရင္းသားေရးရာဝန္ ႀကီးဌာနသည္ နည္းဥပေဒမေရး ဆြဲရေသးသည့္ အေနအထားမွ ဝန္ႀကီးဌာနဖြဲ႕စည္းေရးကိစၥကို လုပ္ေဆာင္ရမည္ျဖစ္သျဖင့္ အ ခ်ိန္အေတာ္ၾကာေအာင္ ဖြဲ႕စည္း ရဦးမည္ျဖစ္ပါသည္။ သတ္မွတ္ ထားေသာ ဥပေဒကို ေလ့လာ ၾကည့္လွ်င္လည္း ျပည္တြင္းၿငိမ္း ခ်မ္းေရးႏွင့္ အမ်ိဳးသားျပန္လည္ သင့္ျမတ္ေရးဆုိင္ရာ လုပ္ငန္းမ်ား ႏွင့္ပတ္သက္မႈမရွိေၾကာင္း ေတြ႕ ႏုိင္ပါသည္။ အျငင္းပြားဖြယ္ အဓိပၸာယ္ဖြင့္ဆုိမႈမ်ားလည္း ပါဝင္ေနပါသည္။ ေခါင္းစဥ္တပ္ ထားသည့္ တိုင္းရင္းသားဟူေသာ ေဝါဟာရသည္ပင္လွ်င္ အဓိပၸာယ္ဖြင့္ဆုိခ်က္အရ အယူအဆကြဲမႈ မ်ား ရွိေနဆဲျဖစ္ပါသည္။
မၾကာမတင္ကာလက ‘‘ဝ’’ နယ္ရွိ ပန္ဆန္းတြင္ စုဖြဲ႕ေနမႈမ်ား၊ ထိုင္းႏုိင္ငံ ခ်င္းမုိင္တြင္ NCA လက္မွတ္ထိုးအဖြဲ႕မ်ား၏ စုဖြဲ႕ေန မႈမ်ား၊ NCA လက္မွတ္မထိုးရ ေသးေသာ အစုအဖြဲ႕မ်ား၏ စုဖြဲ႕ မႈမ်ားသည္ မ်က္ျခည္ျပတ္၍မရ ေသာ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရး အေျခအ ေနမ်ားျဖစ္ပါသည္။ ထိုင္းႏုိင္ငံ ခ်င္းမိုင္ၿမိဳ႕တြင္ လက္မွတ္မေရး ထိုးရေသးသည့္ တပ္ဖြဲ႕မ်ားထံသို႔ အစိုးရကိုယ္စားလွယ္အဖြဲ႕သြား ေရာက္ေဆြးေႏြးေနျခင္းမ်ားမွ သတင္းေကာင္းမ်ား ၾကားရပါေစဟုေမွ်ာ္လင့္ေနၾကရပါသည္။ MPC လုပ္ငန္းမ်ား ရပ္ဆုိင္းသြားၿပီးသည့္ေနာက္ပိုင္း ရွမ္းျပည္နယ္ အတြင္း ျဖစ္ပြားေနေသာ တုိက္ပြဲ မ်ား ရပ္ဆုိင္းသြားေစရန္ ၾကားဝင္ေစ့စပ္ေပးေရးမရွိသလို ျဖစ္သြားေသာေၾကာင့္ ျပည္သူလူထုအေန ျဖင့္ စစ္ေျပးဒုကၡသည္ဘဝ ဆုိက္ ေရာက္ရင္ဆုိင္ေနၾကရသည္။ ရွမ္းျပည္နယ္ အစိုးရႏွင့္ ရွမ္းျပည္ နယ္လႊတ္ေတာ္မ်ားကလည္း ႏႈတ္ဆိတ္ေနၾကသည္မွာ အံ့ဩစရာ ျဖစ္ေနပါသည္။
၁၉၆၂ ခုႏွစ္ စစ္အာဏာ သိမ္းစဥ္က ရွမ္းတို႔၏ ခြဲထြက္ခြင့္ ေတာင္းဆုိမႈေၾကာင့္ဟု အေၾကာင္းျပခဲ့သည္။ ယေန႔ပြင့္လင္းလာေသာ ယခုလိုကာလတြင္ ထိုေတာင္းဆိုမႈမ်ိဳး မရွိခဲ့ေၾကာင္း ေနာက္က်စြာ သိရွိလာၾကသည္။ ယင္းေနာက္ပိုင္း လူမ်ိဳးစုငယ္မ်ားအတြင္း ေသြးခြဲေရးကို တျဖည္းျဖည္းပံုသြင္းလာခဲ့ၾကၿပီး ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒတြင္ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရေဒသမ်ားကို သတ္မွတ္ေပးခဲ့သည္။ ထိုစဥ္မွစ၍ လူမ်ိဳးစုငယ္အသီးသီးတို႔၏ စိတ္ထဲတြင္ ကိုယ္ပိုင္ျပည္နယ္ရရွိေရး စိတ္ဓာတ္မ်ားကိန္းေအာင္းခဲ့သည္။ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဓာတ္မ်ား တဖြားဖြားေပါက္ဖြားလာခဲ့သည္။
‘‘ႏုိင္ငံခ်စ္စိတ္ထက္ မ်ိဳးခ်စ္ စိတ္က ပုိမိုမ်ားျပားေက်ာ္လြန္ သြားခဲ့သည္’’ ‘‘ႏုိင္ငံခ်စ္စိတ္ထက္ မိမိအဖြဲ႕အစည္းကို ခ်စ္စိတ္က ပိုမိုမ်ားျပားခဲ့သည္’’ ႏုိင္ငံံ့အေရး ထက္ မိမိအမ်ိဳးသားေရးကို ဦးစား ေပးလာခဲ့ၾကသည္။ ျပည္မရွိ အာ ဏာရအဖြဲ႕အစည္းမ်ားထဲတြင္ လည္း  ႏုိင္ငံ့အက်ိဳးစီးပြားထက္ မိမိတုိ႔အဖြဲ႕အစည္း၏ အက်ိဳး စီးပြားကို ဦးစားေပးသည့္ အေျခ အေနမ်ိဳး ျဖစ္ေပၚခဲ့သည္။
 ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံတြင္ ႏုိင္ငံ့အ က်ိဳးစီးပြားထက္ မိမိလူမ်ိဳးစု၏ အ က်ိဳးစီးပြားကိုျဖစ္ေစ၊ မိမိအဖြဲ႕အ စည္း၏ အက်ိဳးစီးပြားကိုျဖစ္ေစ ပိုမိုအေလးထား လုပ္ေဆာင္ေန ၿပီဆုိလွ်င္ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး ႏွင့္ အမ်ိဳးသားျပန္လည္ရင္ၾကား ေစ့ေရးကိစၥသည္ ေမွ်ာ္လင့္ႏုိင္ ေသာ ကိစၥမဟုတ္ႏုိင္ေတာ့ပါ။ အ ေတာ္ကို ကုစားရမည့္ကိစၥျဖစ္ပါ သည္။ ၿပီးခဲ့သည့္ႏွစ္က ျပဳလုပ္ခဲ့ ေသာ လူဦးေရသန္းေခါင္စာရင္း ေကာက္ယူမႈတြင္ သတ္မွတ္ထား ေသာ လူမ်ိဳးအမည္နာမ၌ မပါဝင္ ေသာ လူမ်ိဳးမ်ားကို သီးျခားေခါင္း စဥ္ျဖင့္ ေမးျမန္းစာရင္းျပဳစုခဲ့ရာ လုပ္ငန္းၿပီးစီးသြားၿပီးေနာက္ပိုင္း ထုတ္ျပန္ေၾကညာရန္ မျဖစ္ႏုိင္ ေလာက္ေအာင္ မ်ားျပားလွေသာ လူမ်ိဳးအမည္နာမမ်ား ထုတ္ေဖာ္ စာရင္းေပးထားၾကသည္ကိုၾကည့္ လွ်င္ သိႏုိင္ပါသည္။ မၾကာမီက ပင္ မုိင္းဝန္း (ဗမာ)ဟူေသာ လူမ်ိဳးနာမည္အသစ္တစ္ခုကို အစိုးရက မွတ္ပံုတင္ထုတ္ေပးရန္ ၫႊန္ၾကား စာထြက္လာေသာေၾကာင့္ ေဝဖန္ မႈမ်ား ရွိေနပါသည္။
အထူးသျဖင့္ ဖိႏွိပ္မႈမ်ား ေအာက္တြင္ ႀကီးျပင္းလာၾကၿပီး ေလ့လာမႈအားနည္းခဲ့ေသာ လက္ နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးအဖြဲ႕အ စည္းမ်ားကို နားလည္လက္ခံႏုိင္ ေအာင္ ယံုၾကည္မႈတည္ေဆာက္ ရသည္မွာ လြယ္ကူေသာ ကိစၥ မဟုတ္ပါ။ လက္ရွိအာဏာရပါတီ ၏ ေခါင္းေဆာင္ႏွင့္ စစ္တပ္ေခါင္း ေဆာင္ပိုင္းမ်ား အာဏာမလႊဲခင္ ညႇိႏိႈင္းမႈမ်ားမွာ မေအာင္ျမင္ခဲ့ဟု သိရပါသည္။ သို႔ဆုိလွ်င္ တစ္ ျပည္လံုး ပစ္ခတ္တိုက္ခိုက္မႈရပ္ စဲေရးႏွင့္ အမ်ိဳးသားျပန္လည္ရင္ ၾကားေစ့ေရးကိစၥကို လက္ရွိအာ ဏာပိုင္အစိုးရအေနျဖင့္ တုိင္းရင္းသားေတာ္လွန္ေရးအဖြဲ႕မ်ားႏွင့္ ေဆြးေႏြးမႈေအာင္ျမင္သည့္တုိင္ တပ္မေတာ္ဘက္သို႔တစ္ခါ ထပ္မံ ညႇိႏိႈင္းမႈ ျပဳရေတာ့မည္ျဖစ္ပါ သည္။ အစိုးရမပါဝင္ဘဲ တပ္ မေတာ္ႏွင့္ တုိင္းရင္းသားလက္ နက္ကိုင္မ်ား တုိက္႐ိုက္ေဆြးေႏြး မႈမ်ားသည္လည္း အဓိပၸာယ္ရွိ မည္မဟုတ္ေပ။ လက္ရွိ အစိုးရ ကိုယ္တိုင္က တပ္မေတာ္ႏွင့္ တစ္ ဖြဲ႕တည္း၊ တစ္ဖက္တည္းအတူ ထိုင္လ်က္ ေဆြးေႏြးႏုိင္မည့္ အ ေျခအေနမရွိေသးျခင္းသည္ အား ယုတ္စရာျဖစ္ပါသည္။
ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ ဖြံ႕ၿဖိဳးတုိုး တက္ေရးသည္ ျပည္တြင္းစစ္ ရပ္ စဲေရးအေပၚ အေတာ္မူတည္ေန ပါသည္။ ျပည္တြင္းစစ္ရပ္စဲေရး သည္လည္း ယံုၾကည္မႈတည္ ေဆာက္ၿပီး ႏုိင္ငံေရးသေဘာတူ ညီမႈရယူႏုိင္မွသာ ရပ္စဲမႈျဖစ္ႏုိင္ ပါမည္။ အမ်ားက သေဘာတူ ထားသည့္ သေဘာတူညီခ်က္မ်ား ျဖင့္ ေရးဆြဲထားေသာ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒတစ္ရပ္ကို ျပ႒ာန္း ေရးဆြဲၿပီးမွသာ ခုိင္မာေသာ ၿငိမ္း ခ်မ္းေရးကို ရႏုိင္မည္ျဖစ္ပါသည္။
ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ လက္နက္ ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးမ်ား၏ သမုိင္း ေၾကာင္းသည္ ၾကာေတာင့္ၾကာ ရွည္ ၾကာေညာင္းခဲ့သည္ျဖစ္ရာ အထာက်ေနၿပီဟုပင္ ဆုိႏုိင္ပါ သည္။ လူမ်ိဳးစုတုိင္းလိုလို လက္ နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရး အဖြဲ႕အ စည္းမ်ား တစ္နည္းမဟုတ္တစ္ နည္း ဖြဲ႕စည္းခဲ့ၾကသည္။ ဖြဲ႕စည္းဖို႔လိုသည္ဟူေသာ အေတြးအေခၚ မ်ားလည္း ေျပာသံၾကားေနရသည္။ တခ်ိဳ႕ဆိုလွ်င္ ထိုေတာ္လွန္ေရးေလာကထဲတြင္ ေမြးဖြား ႀကီးျပင္းခဲ့သူမ်ား ျဖစ္ပါသည္။ ဤကဲ့သို႔ေသာ ႏွစ္ေပါင္းၾကာေညာင္း ေအာင္ အသက္ရွည္၊ အသက္ ဆက္ခဲ့ေသာ မ်ားျပားလွသည့္ ေတာ္လွန္ေရးအဖြဲ႕အစည္းမ်ား သည္ ဘာေၾကာင့္ေပၚေပါက္ခဲ့ သလဲ၊ ဘာေၾကာင့္ အသက္ရွည္ ေနသလဲ၊ ဘာေၾကာင့္ထပ္မံေပၚ ေပါက္ေနသလဲ စဥ္းစားသံုးသပ္ဖို႔ လုိကိုလိုပါသည္။ ေတာ္လွန္ေရး စိတ္ဓာတ္၊ ေတာ္လွန္ခ်င္ေသာ စိတ္မ်ား ျဖစ္ေပၚေစခဲ့သည့္ အ ေၾကာင္းတရားမ်ားကိုလည္း ျပန္ လည္ဆန္းစစ္ဖို႔ အခ်ိန္ေရာက္ၿပီ ဟု ယူဆမိပါသည္။
ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ ႏုိင္ငံေရးျဖတ္သန္းမႈကို ျပန္သံုး သပ္ၾကည့္လွ်င္ ထူးျခားခ်က္ အခ်ိဳ႕ကို ေတြ႕ႏုိင္ပါသည္။ ၁၉၆၂ခုႏွစ္ စစ္တပ္အာဏာသိမ္းပိုက္ ၿပီးသည္မွ ေနာက္ပိုင္းကာလတစ္ ေလွ်ာက္လံုးသည္ ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦး တည္း၏ ၫႊန္ၾကားေခါင္းေဆာင္ မႈေအာက္တြင္သာ ေနထုိင္ခဲ့ရပါ သည္။ အစိုးရပံုစံသာလွ်င္  ေျပာင္းခ်င္ေျပာင္းသြားပါမည္။ ႏုိင္ငံ ေတာ္ကို ေခါင္းေဆာင္ေနသည္က ေတာ့ လူပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးတည္းသာ ျဖစ္ပါသည္။ ယခုေနာင္လာမည့္ ႏွစ္မ်ားတြင္လည္း (ေစတနာအ ရာတြင္ ကြာျခားေကာင္း ကြာျခား မည္ျဖစ္ေသာ္လည္း) ေခါင္း ေဆာင္မႈကေတာ့ တစ္ဦးတစ္ ေယာက္တည္း၏ ေခါင္းေဆာင္မႈ ျဖင့္ ခရီးဆက္ရမည့္ အေနအထား ျဖစ္ပါသည္။
တုိင္းရင္းသားမ်ားအေနျဖင့္ ထိုသုိ႔ေသာ အေျခအေနတြင္ ထို ေခါင္းေဆာင္၏ စိတ္ေစတနာကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေန႐ံုမွတစ္ပါး အျခား မရွိႏုိင္ေတာ့ေခ်။ လက္ရွိအစိုးရ ႏွင့္ တပ္မေတာ္သည္ တစ္ခုတည္းမဟုတ္ေသာ အခ်က္ တစ္ခ်က္သာလွ်င္ တုိင္းရင္းသားမ်ားအတြက္ သက္သာရာသက္သာေၾကာင္း ျဖစ္ေနပါသည္။ လက္ရွိက်င့္သံုးေနေသာ ၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒသည္ တုိင္းရင္းသားမ်ားအဖို႔ ႏုိင္ငံ့အာဏာကို ရယူရန္ ဘယ္လိုနည္းႏွင့္ မွ် မျဖစ္ႏုိင္ေအာင္ တားဆီးထားသည္။ ႏုိင္ငံ့အာဏာမဆိုထားႏွင့္ မိမိေဒသ မိမိျပည္နယ္၏ အာဏာကိုပင္ ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ မည္မွ်ႏုိင္ႏုိင္ ရယူခြင့္ လံုးဝမရွိပါ။ ေနျပည္ေတာ္ရိွ ျပည္မပါတီႀကီးတစ္ခုခု ၏ လက္ေဝခံမျဖစ္ဘဲ မိမိျပည္ နယ္တြင္ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ျဖစ္ရန္ အ ေၾကာင္းမရွိပါေခ်။ လြတ္လပ္ေရး ရရွိသည္မွစ၍ အစိုးရအဆက္ ဆက္က အစဥ္အလာအရ ရွမ္း ျပည္နယ္အႀကီးအကဲအား ရွမ္း ျပည္နယ္သားမ်ားကိုသာ ခန္႔အပ္ ခဲ့ေသာ္လည္း ယခုရွမ္္းျပည္နယ္ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္အျဖစ္ တုိင္းေဒသႀကီး တစ္ခုမွ ေျမျပန္႔သားတစ္ဦးအား ခန္႔အပ္ခဲ့ျခင္းကိုၾကည့္လွ်င္ ျပည္ နယ္မ်ား၏ အခြင့္အေရးဆံုး႐ႈံးမႈ ကို ျမင္ေတြ႕ႏုိင္ပါသည္။
တိုင္းရင္းသားအခ်င္းခ်င္း ျပန္လည္ရင္ၾကားေစ့ေရး (သို႔ မဟုတ္) ျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး ကို ေဆာင္ရြက္ရန္ ယခုအစိုးရ သစ္၏ အစီအစဥ္ကို တုိင္းရင္း သားအေတာ္မ်ားမ်ားက ေစာင့္ ၾကည့္ေနၾကပါသည္။ ၿပီးခဲ့ေသာ အစိုးရ၏ ေဆာင္ရြက္ခ်က္ျဖစ္ သည့္ ‘‘ျပည္ေထာင္စု ၿငိမ္းခ်မ္း ေရးညီလာခံ’’အား ဆက္လက္ သယ္ေဆာင္သြားမည္လား၊ မသြားဘူးလား။ မည္သူမွ် မသိႏုိင္ေသး သည့္ အေျခအေနတြင္ ရွိေနဆဲ ျဖစ္ပါသည္။ ယခုအစိုးရသစ္အ တြက္ ဟန္နီးမြန္းကာလ ရက္တစ္ ရာကို ၾကည့္လိုက္လွ်င္လည္း ပထမဆံုးလတြင္ပင္ တရားဝင္႐ံုး ပိတ္ရက္ ၁၂ ရက္ ႏွစ္ရက္ျပန္ဖြင့္ ၿပီး ေနာက္ထပ္ ႏွစ္ရက္ျပန္ပိတ္ခဲ့ ရာ ၁၆ ရက္ခန္႔ အခ်ိန္ကုန္သြား သည္မွာလည္း အလြန္ႏွေျမာစရာ ေကာင္းခဲ့ပါသည္။
ျမန္မာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ဖြံ႕ၿဖိဳး ေရးအတြက္ အေျဖသည္မရွိ မဟုတ္။ ရွိကို ရွိေနသည္ဟု ယံု ၾကည္မိပါသည္။ ရွာေဖြလွ်င္ ေတြ႕ ကိုေတြ႕ႏုိင္ပါသည္။ ညႇိႏိႈင္းတိုင္ပင္ ေဆြးေႏြးတတ္ေသာ ေခါင္း ေဆာင္မ်ားသာ လုိပါသည္။ ‘‘မ်ိဳး ခ်စ္စိတ္ထက္ ႏုိင္ငံခ်စ္စိတ္ကို ပိုမိုဦးစားေပးေသာ ေခါင္းေဆာင္ မ်ားသာ လိုအပ္ပါသည္။ ႏုိင္ငံ ခ်စ္စိတ္ကို ပိုမိုဦးစားေပးေသာ အဖြဲ႕အစည္းေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ ပါတီေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ လူမ်ိဳးစု ေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ တပ္ေခါင္း ေဆာင္မ်ားသာ လိုအပ္ေနပါ သည္’’ အဖြဲ႕အစည္းဆုိရာတြင္ အစိုးရအဖြဲ႕အစည္းမ်ားကိုပါ ထည့္သြင္းရည္ၫႊန္းျခင္းျဖစ္ပါ သည္။
အကယ္၍သာ မိမိအဖြဲ႕အ စည္း၊ မိမိလူမ်ိဳးစု၊ မိမိပါတီ၊ မိမိ တပ္ကိစၥမ်ားကိုသာ အဓိကထား ဦးစားေပးေနမည္ဆုိလွ်င္ ကြၽန္ ေတာ္တုိ႔ တုိင္းျပည္သည္ အမ်ိဳး သားျပန္လည္ရင္ၾကားေစ့ေရးကို ျပန္လည္ထူေထာင္ဖို႔ရာ အေတာ္ ႀကီးကို ခက္ခဲေနဦးမည္ျဖစ္ပါ သည္။ မိမိအဖြဲ႕အစည္း၊ မိမိလူ မ်ိဳးစု၊ မိမိပါတီကိစၥမ်ားကို အဓိက မထားဘဲ ျပည္ေထာင္စုႀကီး၏ အခက္အခဲျပႆနာကိုသာ ဦးစား ေပး ေဆြးေႏြးၾကမည္ဆုိမွသာ ေအာင္ျမင္ႏုိင္ဖြယ္ရွိပါသည္။ မိမိ အဖြဲ႕အစည္း၊ မိမိလူမ်ိဳး၊ မိမိပါတီ၊မိမိတပ္ကို ခ်စ္ေသာစိတ္ထက္ ႏုိင္ငံေတာ္ကို ပိုမိုခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာ စိတ္ဓာတ္မ်ားျဖင့္သာလွ်င္ တည္ ေဆာက္ႏုိင္မည္ျဖစ္သည္။
7Days Daily (Issue No. 1117 Thursday, June 12, 2016)

တုိင္းရင္းသား ႏုိင္ငံေရးပါတီမ်ားဘာလဲ

ေျပာမယ္ဆုိရင္လည္းေျပာစရာ ျဖစ္ပါတယ္။ ၂၀၁၅ ႏုိ၀င္ဘာေရြး ေကာက္ပြဲေနာက္ပုိင္းမွာ တုိင္းရင္း သားႏုိင္ငံေရးပါတီေတြကိစၥကို ျပန္ၿပီး ဆန္းစစ္ၾကည့္ဖုိ႔ လုိလာ တယ္လုိ႔ျမင္ၾကပါတယ္။ တုိင္း ရင္းသားႏုိင္ငံေရး ပါတီေတြဟာ သူတုိ႔နဲ႔ သက္ဆုိင္ရာျပည္နယ္ ေတြမွာ အပုိင္သေဘာမ်ဳိးနဲ႔ ေရြး ေကာက္ပြဲမွာ အားႀကိဳးမာန္တက္ ၀င္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္ခဲ့ၾကေပမယ့္ လည္း မထင္မွတ္ႏိုင္ေလာက္ ေအာင္ ခြက္ခြက္လန္အ႐ႈံးနဲ႔ ရင္ ဆုိင္ခဲ့ၾကရတာ အမ်ားသိၿပီးျဖစ္ ပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ဆုိရင္ စိတ္ကူးထဲ မွာ တုိက္အိမ္ေဆာက္သလုိမ်ဳိး ကိိုယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ငါဘာျဖစ္လိမ့္ မယ္၊ ညာျဖစ္လိမ့္မယ္ဆုိတဲ့ စိတ္ ကူးေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကိုေတာင္ ထုတ္ေျပာခဲ့ၾကတယ္။ ႀကိဳတင္သ ေဘာတူညီခ်က္ေတြကို ေအာင့္မ ထားႏုိင္ဘဲ ထုတ္ေျပာခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့အမ်ားထင္ထားသလုိမ်ဳိး လုံး၀မျဖစ္ခဲ့ဘဲ ေမွ်ာ္လင့္ထားတာ ထက္ကုိ အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအ ဖြဲ႕ခ်ဳပ္က အႏိုင္ရသြားခဲ့တာျဖစ္ ပါတယ္။ တုိင္းရင္းသားေဒသေတြ မွာ အရင္ကအစဥ္အလာမရွိခဲ့တဲ့ ေနရာေတြမွာေတာင္ အမ်ဳိးသား ဒီမုိကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္က ေဒသခံ တုိင္းရင္းသားပါတီေတြကို အႏိုင္ ယူသြားခဲ့တာလည္း အားလုံးသိၾကတဲ့အတုိင္းပါပဲ။ ႏုိင္သြားတဲ့တခ်ဳိ႕ေဒသေတြဆုိ ျမန္မာစာမေျပာနဲ႔ ျမန္မာစကားေတာင္ ေကာင္းေကာင္း သိတဲ့ေဒသေတြမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့လည္း အင္န္အယ္လ္ဒီႏုိင္ခဲ့တာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္အဲဒီလို ႏုိင္လုိက္တာကို ကၽြန္ေတာ္က အင္န္အယ္လ္ဒီဆူနာမီလႈိင္းႀကီးဆုိၿပီး တင္စားႏႈိင္းယွဥ္ေျပာခဲ့ရတာပါ။
 အဲဒီကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး တုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးစု ႏုိင္ငံေရးသ မားအေတာ္မ်ားမ်ားကလည္းျပန္ ၿပီးေတာ့ ဆန္းစစ္ေနၾကတယ္လုိ႔ ၾကားသိရေပမယ့္ လက္ေတြ႕မွာ ေတာ့ သုံးသပ္ခ်က္ေတြကို အခု ထိမေတြ႕မိေသးပါဘူး။ အားလုံး က ေျခကုန္လက္ပန္းက်ေနၾကသ လားေတာ့ မသိပါ။ လႈပ္လႈပ္ရွား ရွားလည္း သိပ္မေတြ႕ရပါဘူး။လြန္ခဲ့တဲ့ ရက္ပုိင္းသတင္းေတြအရဆုိရင္ ရခုိင္ဘက္မွာ ႏုိင္ငံေရးသုံးသပ္ခ်က္ေတြ၊ ကုိယ့္ကိုယ္ကုိယ္ေ၀ဖန္ေရးေတြအစား အခ်င္းခ်င္းျဖစ္တဲ့ ျပႆနာေတြက ေရွ႕တန္းကို ေရာက္ေနတာေတြ႕ရပါတယ္။ ကရင္ျပည္နယ္ဘက္မွာေတာ့ က ရင္ငါးပါတီေဆြးေႏြးၾကၿပီး ကရင္ ပါတီတစ္ခုတည္းအျဖစ္ ပူးေပါင္း ဖုိ႔ႀကိဳးပမ္းေန ၾကတာေတြ႕ရပါ တယ္။ အေတာ္လည္းအဆင္ေျပ တယ္လို႔ေျပာေပမယ့္ဆက္လုပ္စ ရာေတြက အမ်ားႀကီးက်န္ပါေသး တယ္။ ခ်င္းျပည္နယ္ဘက္မွာ လည္းခ်င္းႏုိင္ငံေရးပါတီေတြသိပ္ ကိုမ်ားေနလုိ႔ သူတုိ႔တစ္ေတြ လည္း တစုတစည္းတည္းျဖစ္ ေအာင္ ညိႇႏႈိင္းေဆြးေႏြးေနၾကတာ ကို ေတြ႕ေနရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲ ဒီအထဲမွာ ဇုိမီးပါတီက မပါျပန္ပါ ဘူး။ ကရင္ျပည္နယ္ဘက္မွာ လည္း အလားတူအသံေတြၾကား ေနရပါတယ္။

 ရွမ္းေတြလည္းပဲႏွစ္ပါတီ ေပါင္းစည္းေရးကို ႀကိဳးစားရင္း ေ၀းသထက္ေ၀းေနၾကတာေတြ႕ရ မွာပါ။ မြန္မွာက်ေတာ့ ႏွစ္ပါတီ ေပါင္းစည္းေရးက မေအာင္ျမင္ လိုက္ဘူးလုိ႔ ေျပာရမွာျဖစ္ပါတယ္။ မူလ ၁၉၈၈ကဖြဲ႕စည္းခဲ့တဲ့ သမုိင္း၀င္နာမည္ျဖစ္တဲ့ ‘‘မြန္အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႕’’နာမည္ကို မြန္အမ်ဳိးသားပါတီအျဖစ္ ေျပာင္းလဲေပးခဲ့ေပမယ့္လည္း ေပါင္းစည္းေရးက အၿပီးသတ္မွာေအာင္ျမင္မႈမရခဲ့ျပန္ပါဘူး။ တ ျခားတျခားလူမ်ဳိးစုေတြမွာလည္း ေပါင္းစည္းေရးေတြကို ႀကိဳးပမ္းေနၾကတာေတြကို ေတြ႕ျမင္ႏုိင္ပါလိမ့္မယ္။
ၿပီးေတာ့ ေပါင္းစည္းခဲ့ၾကတဲ့ ပါတီေတြထဲမွာလည္း ေပါင္းစည္း စကလုိ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ ပါတီ တြင္းမွာ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦးအေစးမ ကပ္ၾကေတာ့ဘဲ ပါတီတြင္း ညီ ၫြတ္ေရးကို ၿခိမ္းေျခာက္ခံေနရ တာေတြလည္းရွိလာပါတယ္။
အထူးသျဖင့္ သိသိသာသာ ထင္ထင္ရွားရွား ျဖစ္ခဲ့တာက ေတာ့ တုိင္းရင္းသားမဟာမိတ္အဖြဲ႕ေတြ ကြဲျပားေနျခင္းျဖစ္ပါ တယ္။ စည္းလုံးညီၫြတ္ေသာ တုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးမ်ားမဟာ မိတ္(UNA)နဲ႔ ညီေနာင္တုိင္းရင္း သားပါတီမ်ား ဖက္ဒေရးရွင္း (NBF)ဆုိတဲ့ အုပ္စုႀကီးေတြ ကြဲ ျပားေနၾကတာပါ။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ၁၉၉၀ျပည့္ႏွစ္က ပါတီေတြနဲ႔ ဖြဲ႕ စည္းခဲ့တဲ့ (UNA)အုပ္စုနဲ႔ ၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္က ပါတီေတြနဲ႔ ဖြဲ႕စည္းခဲ့ တဲ့ (NBF)အုပ္စုဆုိၿပီး ေခၚေ၀ၚၾက တာလည္းရွိပါတယ္။ ဖက္ဒရယ္ ျပည္ေထာင္စုဖြဲ႕စည္းပုံအေျခခံဥ ပေဒအေပၚမွာလည္းအျမင္ေတြ က မတူၾကပါဘူး။။ အထင္ကရ ႏုိင္ငံေရးပါတီႀကီးတစ္ခုရဲ႕ ဗဟို အလုပ္အမႈေဆာင္အဖြဲ႕၀င္တစ္ ဦးကဆုိရင္ ‘‘ခင္ဗ်ားတုိ႔ တုိင္းရင္း သားေတြ ႏွစ္ျခမ္းျဖစ္ေနၿပီးအယူ အဆႏွစ္မ်ဳိးျဖစ္ေနတာကိုတစ္မ်ဳိး တည္းျဖစ္ေအာင္လုပ္လာခဲ့ပါ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ပါတီက အဲဒီတစ္သံ တည္းကိုေထာက္ခံလုိက္မယ္’’ဆုိ ၿပီးေတာ့ အၿမဲလုိလိုေျပာေလ့ရွိခဲ့ ပါတယ္။ ေလွာင္ေျပာင္ခ်င္တဲ့ ေလသံမ်ဳိးလုိ႔ဆုိရင္လည္း မမွား ေလာက္ဘူးထင္ပါတယ္။ တ ကယ္တမ္းစိစစ္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ လည္း တျခားကိစၥေတြမွာ ျဖစ္ ေကာင္းျဖစ္ႏုိင္ေပမယ့္ ႏုိင္ငံေရး ကိစၥေတြမွာေတာ့ သူေျပာသလုိ ျဖစ္ဖုိ႔က သိပ္လြယ္တဲ့ကိစၥေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီလုိေျပာခဲ့တဲ့ ပုဂၢဳိလ္ဟာ ဘယ္သူမွန္ၿပီး ဘယ္ သူမွားတယ္ဆုိတာကိုမဆုံးျဖတ္ တတ္တာေၾကာင့္ အဲဒီလုိေျပာ တယ္လုိ႔ ယူဆရပါတယ္။
ဒီေနရာမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္ေျပာေျပာေနတဲ့ စကားရွိ ပါတယ္။ ၁၉၉၀ ေနာက္ပုိင္း မုိး ထဲေလထဲမုန္တုိင္းထန္ခ်ိန္မွာ အ မ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္နဲ႔ လက္တြဲမျဖဳတ္စတမ္း ခါးစည္းခံခဲ့ၾကတဲ့ သစၥာရွိတုိင္းရင္းသားႏုိင္ငံ ေရးပါတီေတြကို သူမအထူးေက်း ဇူးတင္ေၾကာင္း၊ အထူးသျဖင့္ CRPPမွာ ပါ၀င္ၿပီး စြဲစြဲၿမဲၿမဲလက္ တြဲခဲ့တဲ့ ပါတီေတြ၊ ပုဂၢဳိလ္ေတြဟာ အမ်ားႀကီး အနစ္နာခံခဲ့သူေတြ ျဖစ္ပါတယ္ဆုိၿပီး မၾကာခဏ ထုတ္ေဖာ္ေျပာေလ့ရွိပါတယ္။
အလြန္မွန္ပါတယ္။ အက်ဳိး စီးပြားမပါဘဲအမ်ားႀကီးအနစ္နာ ခံခဲ့ၾကပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္တာက အခုေလာက္ေျပာတာထက္ကိုအ မ်ားႀကီး ပိုအနစ္နာခံခဲ့ရတဲ့အ ေၾကာင္းျဖစ္ပါတယ္။ မၿပီးဆုံးႏုိင္ ေလာက္ေအာင္ ဆက္ၿပီးဆက္ၿပီး နစ္နာေနရဆဲလည္းျဖစ္ပါတယ္။
၂၀၀၄ ေစာေစာပုိင္းမွာကၽြန္ ေတာ္တုိ႔ရွမ္းေခါင္းေဆာင္ေတြကို  အစုိးရက ဖမ္းၿပီးေထာင္ခ်လိုက္ ၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ UNAအေနနဲ႔ မရပ္မနားဘဲ ေတာက္ေလွ်ာက္ ဆက္လက္လႈပ္ရွားေနခဲ့တယ္။အ ထူးသျဖင့္ မြန္၊ ရခုိင္၊ ဇုိမီးနဲ႔ ရွမ္း ပါတီေတြျဖစ္ပါတယ္။ ၂၀၀၈မွာ အေျခခံဥပေဒ ဆႏၵခံယူပြဲမွာလည္း ဆန္႔က်င္မဲေပးခဲ့ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ No Voteလႈပ္ရွားမႈ ေတြကိုလည္း လုပ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ၂၀၁၀မွာက်ေတာ့ SNLDအဖြဲ႕အေနနဲ႔ သူတုိ႔ေခါင္းေဆာင္ေတြကို အစုိးရက ဖမ္းထားတာေၾကာင့္ အဲဒီတုန္းက က်င္းပတဲ့ ၂၀၁၀ေရြး ေကာက္ပြဲကုိ မ၀င္ဖုိ႔ဆုံးျဖတ္ခဲ့ၾက တယ္။ UNAမဟာမိတ္ေတြျဖစ္ ၾကတဲ့ ဇုိမီး၊ ရခုိင္နဲ႔ မြန္ပါတီေတြ ကလည္း SNLD ကို ေထာက္ခံတဲ့ အေနနဲ႔ ေရြးေကာက္ပြဲကို ဆန္႔ က်င္ၿပီး မ၀င္ၾကေတာ့ပါဘူး။တစ္ နည္းအားျဖင့္ ပါတီမွတ္ပုံတင္ ထားတာေတြကို ပယ္ဖ်က္ခံလိုက္ ၾကရတာျဖစ္ပါတယ္။
အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႕ ခ်ဳပ္ကလည္း အဲဒီတုန္းက ၂၀၁၀ေရြးေကာက္ပြဲကို ဆန္႔က်င္ၿပီး မ၀င္ခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီအေျခအေန မွာ ျပည္ေထာင္စုႀကံ႕ခုိင္ေရးႏွင့္ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးအသင္းကေန ျပည္ေထာင္စုႀကံ႕ခိုင္ေရးႏွင့္ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးပါတီအျဖစ္ကို ေျပာင္းလဲခဲ့တယ္။ ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္ဖုိ႔ ျပင္ဆင္ထားတဲ့ ျပည္ခုိင္ၿဖိဳးပါတီအဖုိ႔ ၿပိဳင္ဘက္ပါတီက ေလာက္ေလာက္လားလား မရွိေတာ့ဘူးျဖစ္သြားခဲ့တယ္။ တစ္ကုိယ္တည္း ၿပိဳင္ပြဲ၀င္ၿပီးတစ္ကုိယ္တည္းေအာင္ပြဲဆင္ဖုိ႔ဆုိတာ အျမင္မတင့္တယ္ဘူးျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေရြးေကာက္ပြဲက်င္းပတာကို အေကာင္းျမင္ၿပီး ေထာက္ခံတဲ့ အင္အားစုတစ္ခုရွိခဲ့တယ္။ အဲဒီအင္အားစုကေနၿပီး ေရြးေကာက္ပြဲက်င္းပတာကို ေထာက္ခံတဲ့ အသုိက္အ၀န္းထဲက လူေတြကို ႏုိင္ငံေရးပါတီသစ္ထူေထာင္ၿပီး ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္ႏုိင္ေအာင္ အားေပးအားေျမႇာက္ကူညီခဲ့တယ္။ ဒါတင္မကဘဲ တုိင္းရင္းသားႏုိင္ငံေရးပါတီအသစ္ေတြ ေပၚေပါက္လာေအာင္အပူတျပင္းႀကိဳးစားထူေထာင္ေပးခဲ့ၾကတယ္။ ပါတီဖြဲ႕စည္းႏုိင္ေအာင္ အစစအရာရာအကူအညီေတြေပးခဲ့ၾကတယ္။ သူတုိ႔ရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ ျပည္ခုိင္ၿဖိဳးပါတီအေနနဲ႔ ယွဥ္ၿပိဳင္ဘက္ေတြရွိေနေစဖုိ႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့လည္း ႏုိင္ငံေရးပါတီထူေထာင္ဖုိ႔ဆုိတာ ေငြေၾကးမျပည့္စုံရင္ အေတာ္ခက္တယ္ဆုိတာကို သူတုိ႔သိထားေတာ့ အဲဒီအင္အားစုေတြကပဲ ေငြေၾကးအေတာ္မ်ားမ်ားထုတ္ေပးၿပီး တုိင္းရင္းသားပါတီသစ္ေတြ ထူေထာင္ႏုိင္ေအာင္ ကူညီခဲ့ၾကတယ္။ ေနာင္တစ္ခ်ိန္က်ေတာ့ အဲဒီအေၾကာင္းေတြကို ေငြထုတ္ေပးခဲ့တဲ့သူက ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆုိလိုက္တဲ့အတြက္ ေထာက္ပံ့ေၾကးရထားတဲ့ ပါတီတစ္ခုဆုိရင္ အကြဲအၿပဲေတြေတာင္ျဖစ္သြားခဲ့ပါေသးတယ္။
ေျပာရမယ္ဆုိရင္ ျပည္ခုိင္ ၿဖိဳးပါတီအတြက္ ၿပိဳင္ဘက္ပါတီ အသစ္ေတြ ေမြးဖြားေပးခဲ့တဲ့ အဲဒီ အစီအစဥ္ေတြေၾကာင့့္ တုိင္းရင္း သားႏုိင္ငံေရးပါတီအသစ္ေတြ ေပၚေပါက္လာရတာပါပဲ။ အဲဒီ တုန္းက ေငြေၾကးအကူအညီေတြ သာမရခဲ့ရင္ အခုေလာက္အထိ တုိင္းရင္းသားႏုိင္ငံေရးပါတီေတြ မ်ားမွာမဟုတ္ပါဘူး။
၂၀၁၂ခုႏွစ္ မွာ အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္က မွတ္ပုံျပန္တင္ၿပီး ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္လုိက္ ေတာ့ အရင္ေရြးေကာက္ပြဲကို သ ပိတ္ေမွာက္ခဲ့တဲ့ ၁၉၉၀တုိင္းရင္း သားပါတီေတြလည္း ကမန္းက တန္းမွတ္ပုံျပန္တင္ၾကရတယ္။ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲကေတာ့ အလစ္အငိုက္မိသြားလုိ႔ မ၀င္ လိုက္ၾကရပါဘူး။ UNAကို တရား ၀င္ပါတီေတြနဲ႔ ျပန္ၿပီးအသက္၀င္ ေစခဲ့တယ္။ ၂၀၁၅အထိ သုံးႏွစ္ နီးပါး UNAနဲ႔ NBFတုိ႔ဟာ သီးျခား စီျဖစ္ေနခဲ့ရတယ္။ အထက္မွာ ေျပာခဲ့သလုိ တခ်ဳိ႕က ေပါင္းစည္း ေရးလုပ္ၿပီး ပူးေပါင္းၾကတယ္။ တခ်ဳိ႕က ပူးေပါင္းလုိ႔မရခဲ့ၾကဘူး။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ဆက္ၿပီးႀကိဳးစား ေနၾကဆဲပါ။ ပူးေပါင္းၿပီးသူေတြ လည္းပါတီတြင္းသေဘာထားကြဲ ၾကျပန္တယ္။ ေျပာရရင္ေတာ့လူ မ်ဳိးစုတုိင္းရင္းသားႏုိင္ငံေရးပါတီ ေတြမညီမၫြတ္ျဖစ္ေနၾကတယ္။ အားလုံးကို တစုတေ၀းတည္းျဖစ္ေအာင္မစုစည္းႏုိင္ၾကဘူး။ တခ်ဳိ႕ဆုိရင္ စုစည္းဖုိ႔စိတ္ကူးေတာင္ရွိပုံမရၾကပါဘူး။
ဘာေၾကာင့္ ဒီလိုေတြျဖစ္ခဲ့ တာလဲ။ အဓိကကေတာ့ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲကို ၁၉၉၀တုန္းက ဖြဲ႕ခဲ့တဲ့ ႏုိင္ငံေရးပါတီေတြက ႏုိင္ ငံေရးအရ သပိတ္ေမွာက္ခဲ့ၾက တယ္။ သမုိင္းေၾကာင္းလွပခဲ့ေပ မယ့္ ႏုိင္ငံေရးအရ ေအာင္ျမင္သ လား၊ မေအာင္ျမင္ဘူးလားဆုိတာ ေတာ့ အေျဖမထြက္ခဲ့ပါဘူး။ အ ေျဖထုတ္ဖုိ႔လည္း ဘယ္သူကမွ ႀကိဳးစားအားထုတ္ၾကပုံမရပါဘူး။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ အခက္အခဲအ က်ပ္အတည္းေပါင္းစုံနဲ႔ စစ္အစုိး ရကို ဆန္႔က်င္တုိက္ပြဲ၀င္ခဲ့ၾကတာ မုိ႔ စည္းစည္း႐ုံး႐ုံးလက္တြဲေဆာင္ ရြက္ခဲ့တာပါ။ ဒါေပမဲ့လည္း ရရွိခဲ့ တဲ့အက်ဳိးဆက္ကေတာ့ ေနာက္ ထပ္တုိင္းရင္းသားႏုိင္ငံေရးပါတီ အသစ္ေတြထပ္ေပၚလာတယ္။ ထပ္ေပၚလာတဲ့ တုိင္းရင္းသားႏုိင္ ငံေရးပါတီအသစ္ေတြနဲ႔ ရွိေနၿပီး သား တုိင္းရင္းသားႏုိင္ငံေရးပါတီ ေတြဟာ သေဘာတရားမွာမတူ ၾကေတာ့ဘူး။ အျမင္ေတြလည္း ကြဲျပားသြားၾကတယ္။ ေပါင္းစည္း ဖုိ႔ဆုိတာလည္း သိပ္ကိုခက္သြား ၾကတယ္။ အဲဒီအကြဲအၿပဲေတြ ေၾကာင့္ တုိင္းရင္းသားႏုိင္ငံေရး ပါတီေတြ ၂၀၁၅ေရြးေကာက္ပြဲ မွာ မ႐ႈမလွ႐ႈံးနိမ့္သြားၾကတယ္ဆုိ တဲ့ အယူအဆေတြလည္းေပၚခဲ့ တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဆန္း စစ္ခ်က္ကေတာ့ အင္အားႀကီးႏုိင္ ငံေရးပါတီႀကီးက အလွည့္အ ေျပာင္း(ဂငယ္ေကြ႕)သိပ္ကိုျမန္ လြန္းတာေၾကာင့္ လက္တြဲေဖာ္ပါ တီကေလးေတြ လူးလွိမ့္က်န္ရစ္ခဲ့ တယ္လုိ႔ပဲ ျမင္မိပါတယ္။
ျဖစ္ခဲ့ၾကတာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး သူ႔အယူအဆနဲ႔သူ၊ သူ႔ယုံၾကည္ ခ်က္နဲ႔သူမုိ႔ ဘယ္သူ႔ကိုမွ အျပစ္မ တင္လုိပါဘူး။ ကံၾကမၼာလုိ႔ပဲ မွတ္ယူထားတာအေကာင္းဆုံးပါပဲ။ ႏိိိုင္ငံေရးလုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲဲမွာမေမွ်ာ္လင့္ပဲ ေပၚေပါက္လာတတ္တဲ့ လႈိင္းဂ ယက္လုိ႔ ဆုိရင္လည္းမမွားပါဘူး။ တမင္သက္သက္ညစ္ပတ္တာမ ဟုတ္လုိ႔လည္းအျပစ္ေျပာစရာမ ရွိပါဘူး။ အဲဒီလိုျဖစ္လာလိမ့္မယ္ လုိ႔လည္း ဘယ္သူကမွ မခန္႔မွန္း ႏုိင္ခဲ့ၾကပါဘူး။ ႏုိင္ငံေရးဂု႐ုႀကီး ေတြေတာင္ ဒီလိုျဖစ္ႏုိင္တယ္ဆုိ တာ မျမင္ခဲ့ၾကပါဘူး။
တုိင္းရင္းသားႏုိင္ငံေရးပါတီ ေတြ ဘာေၾကာင့္ ဒီလုိကြဲျပားေန ၾကရတာလဲ၊ ဘာေၾကာင့္မညီမ ၫြတ္ျဖစ္ေနၾကရတာလဲ၊ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲကို မ၀င္ဘဲဆန္႔ က်င္ခဲ့တာ မွန္သလား၊ မွားသ လားဆုိတာကို ျပန္လွန္သုံးသပ္ ဆင္ျခင္ၾကည့္ေနရင္းက ေတြ႕ လာရတဲ့အခ်က္ကေလးေတြကို သင္ခန္းစာယူႏုိင္ေအာင္ ျပန္ လည္မွ်ေ၀ရျခင္းပဲျဖစ္ပါတယ္။
ေျပာခ်င္တာက CRPPမွာ ပါ၀င္ခဲ့ၾကတဲ့ တုိင္းရင္းသားႏုိင္ငံ ေရးပါတီေတြဟာ အနစ္နာခံခဲ့ၾက တယ္။ ဒါေပမဲ့ထင္ထားတာထက္ (ေျပာျပေနတာထက္)ပုိၿပီးနစ္နာ ခဲ့တယ္ဆုိတာကို ေျပာခ်င္တာပါ။ ပါတီေတြတင္နစ္နာသြားသလား ဆုိတဲ့ အေမးရွိခဲ့ရင္ အဲဒီေလာက္ မကပါဘူး။ တုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိး စုတခ်ဳိ႕ရဲ႕ လူမ်ဳိးစုတြင္းစည္းလုံး ညီၫြတ္မႈကိုပါ သြားေရာက္ထိ ခုိက္ခဲ့တယ္ဆုိရင္ မမွားေလာက္ ပါဘူး။
အခုလို အရပ္သားအစုိးရ စစ္စစ္ကို အာဏာလႊဲေပးခဲ့တဲ့ သ မုိင္း၀င္ကာလမ်ဳိးမွာကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အားလုံးဟာ အရပ္သားအစုိးရ သစ္စစ္စစ္ကိုျပည္သူ႔အက်ဳိးျပဳ လုပ္ငန္းေတြပိုမုိလုပ္ကိုင္ႏုိင္ဖုိ႔ တက္ညီလက္ညီ၀ုိင္း၀န္းကူညီရ မယ့္အခ်ိန္ျဖစ္ပါတယ္။ ႏွစ္ေပါင္း ငါးဆယ္ေက်ာ္မွားယြင္းလာတဲ့၊ လြဲေခ်ာ္လာတဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္မႈစနစ္ ေတြကို ျပဳျပင္ရာမွာလည္း ကၽြန္ ေတာ္တုိ႔ အားလုံးဟာ မိမိတို႔က် ရာတာ၀န္၊ ေရာက္ရာေနရာက ေန ၀ုိင္း၀န္းကူညီရမယ့္ကာလ လည္းျဖစ္ပါတယ္။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ား စြာ၊ အဆင့္ေပါင္းမ်ားစြာ၊ ဘ၀ ေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ရင္းႏွီးၿပီးရလာခဲ့ တဲ့ ျပည္သူ႔အာဏာကို ကာကြယ္ ေစာင့္ေရွာက္ရမယ့္ အခ်ိန္သမယ ဆုိလည္း မမွားေလာက္ပါဘူး။
ဒါေပမဲ့လည္း တုိင္းရင္းသား ႏုိင္ငံေရးပါတီေတြအဖုိ႔မွာေတာ့ နည္းပါးလြန္းတဲ့ ႏုိင္ငံေရးျဖတ္ သန္းမႈအေတြ႕အႀကဳံကပဲ စကား ေျပာေနသလားမသိေတာ့ပါ။ အ ခုဆုိရင္ လူမ်ဳိးစုတုိင္းရင္းသား၊ ႏုိင္ငံေရးပါတီေတြဟာ ေနာက္ဆက္တြဲဇာတ္လမ္းေတြအျဖစ္ အစိပ္စိပ္အႁမႊာႁမႊာကြဲျပားေနၿပီး သူတစ္ဖုံ ငါတစ္မ်ဳိးအေမြဆုိးေတြနဲ႔ နပန္းလုံးျဖစ္ေနၾကရဆဲျဖစ္ေနေၾကာင္းပါ။
7Days Daily (Issue No. 1107 Thursday, June 2, 2016)

ေခ်ာတုိင္တက္သူမ်ား

ကြၽန္ေတာ္ သိပ္မမွတ္မိ ေတာ့တဲ့ မၾကာလွေသာ ကာလတစ္ခုမွာ ‘‘ျပည္သူ႔ေခတ္’’လို႔ ထင္ပါတယ္။ အဲဒီမွာ ‘‘ၿပိဳင္တူတြန္းမွ ေရြ႕ပါမည္’’ဆုိတဲ့ ေဆာင္းပါးတစ္ ပုဒ္ ကြၽန္ေတာ္ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲဒီေဆာင္းပါးကို မိတ္ေဆြအ ေတာ္မ်ားမ်ားက ႀကိဳက္တယ္လုိ႔ လာေျပာၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကြၽန္ေတာ္တုိက္တြန္းခဲ့သလို ဘယ္သူ မွ လိုက္လုပ္တာမ်ိဳးကေတာ့ မရွိ ခဲ့ပါဘူး။ တကယ္ေတာ့လည္း အားလံုးက တစ္ၿပိဳင္တည္းလုပ္ဖို႔ ဆုိတာ သိပ္လြယ္တဲ့ကိစၥမွမဟုတ္ တာကိုး။ သေဘာကေတာ့ လက္ ေတြ႕မွာ လုပ္ငန္းေဖာ္ေဆာင္ဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ခဲ့ဘူးဆုိတာကို ေျပာခ်င္ တာပါ။
ဒါေပမဲ့ဗ်ာ.. လြန္ခဲ့တဲ့ ႏိုဝင္ ဘာလ ၈ ရက္ေန႔မွာေတာ့ ျမန္မာ ႏုိင္ငံသူ၊ ႏုိင္ငံသားေတြဟာ အမ်ိဳး သားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ကို ၈၀ ရာခုိင္ႏႈန္းေလာက္ ႏုိင္သြားေအာင္ျပတ္ျပတ္သားသား ဝုိင္းၿပီးမဲပံု ေအာထည့္လုိက္တာဟာျဖင့္ရင္ တစ္ကမၻာလံုးကေတာင္ အံ့အား သင့္မွင္တက္မိသြားတဲ့အထိ ျဖစ္ ခဲ့တာ အားလံုးအသိပါပဲ။ ကြၽန္ ေတာ္ေျပာခ်င္တာကေတာ့ အား လံုးက ၿပိဳင္တူတြန္းလိုက္ၾကလို႔ ႏုိင္ငံ့သမိုင္းရဲ႕ မွတ္တမ္းဝင္အေရြ႕တစ္ခုကို ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ေဖာ္ ေဆာင္လိုက္ႏုိင္ခဲ့တယ္လို႔ ဆုိခ်င္ တာ ျဖစ္ပါတယ္။
ကိုင္း.. အမ်ားေမွ်ာ္လင့္ေန ၾကတဲ့၊ ျဖစ္ခ်င္ေနၾကတဲ့ ဒီမိုက ေရစီဘက္ေတာ္သား ႏုိင္ငံေရး ပါတီႀကီးဟာ အခုဆုိရင္ ႏုိင္ငံ့ တာဝန္မ်ားကို ဦးေဆာင္ဦးရြက္ျပဳ ၿပီး ထမ္းေဆာင္ခြင့္ရေနၿပီျဖစ္ပါ တယ္။ အဲဒီၾကားထဲမွာမွ ဒီမိုက ေရစီဘက္ေတာ္သားေတြၾကားထဲ မွာ အားမလိုအားမရ ျဖစ္ၾကတာ ေတြ၊ မခ်င့္မရဲျဖစ္ၾကတာေတြ၊ စိုးရိမ္ပူပန္မႈျဖစ္ၾကတာေတြကို ေနရာအေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ၾကား ေနရျပန္တယ္။ အထူးသျဖင့္ ႏုိင္ငံေရးေလာကသားေတြၾကားမွာ ပိုၿပီးေတာ့ ၾကားေနရပါတယ္။ ႏွစ္ေပါင္းရာစုႏွစ္တစ္ဝက္ေလာက္ ၾကာေတာ့မွ တစ္ႀကိမ္ႀကံဳရတာဆုိ ေတာ့လည္း စိတ္ပူပန္မႈေတြ ျဖစ္ ေနမွာကေတာ့ ျဖစ္သင့္တဲ့ကိစၥ တစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။
ဒီေနရာမွာ ကြၽန္ေတာ္ေျပာ ခ်င္တဲ့ ေခ်ာတုိင္တက္သူမ်ားဆုိ တာကေတာ့ ဆရာေနဝင္းေမာင္ ေရးခဲ့တဲ ေခ်ာတုိင္နဲ႔ေတာ့ တူမယ္ မထင္ပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ္ေျပာခ်င္ တဲ့ ေခ်ာတုိင္က တစ္မ်ိဳးပါ။
အမ်ားသိၾကတဲ့အတုိင္း ဝါး ပိုးဝါးေျဖာင့္ေျဖာင့္ႀကီးကို တည့္ တည့္မတ္မတ္စိုက္ထူထားၿပီး အ ေပၚဆံုးက အဆစ္မွာ ဝက္ဆီေတြ ထည့္ထားၿပီး ေအာက္ဘက္ကို တစိမ့္စိမ့္ယိုက်ေနေအာင္ အ ေပါက္ေဖာက္ထားတယ္။ တိုင္ လႈပ္တာနဲ႔ ဆီေတြက စိမ့္စိမ့္ၿပီး စီးက်လာပါတယ္။ အဲဒီဝက္ဆီရွိ တဲ့ အဆစ္ထိပ္မွာ အလံတင္ထား ၿပီး အဲဒီအလံကို ဆုအျဖစ္သတ္ မွတ္ထားတာကို အဖြဲ႕လိုက္ တစ္ ဖြဲ႕ခ်င္း သူ႔ထက္ငါ အလုအယက္ တက္ၿပီး ေအာင္လံကို ရေအာင္ ယူၾကရတဲ့ ေပ်ာ္စရာကစားနည္း တစ္မ်ိဳးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ေအာင္လံအတြက္ ဆုေၾကးေငြက ဘယ္ေလာက္မွမမ်ားေပ မယ့္ လူငယ္လူလတ္ေတြကေတာ့ အဖြဲ႕လိုက္ အစြမ္းျပဖို႔ ႀကိဳးစားၾက တာ  အလြန္ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းလွ ပါတယ္။ ေျပာင္ေခ်ာႀကီးျဖစ္ေန တဲ့ ဝါးလံုးမွာ ဆီေတြက တစိမ့္ စိမ့္က်ေနေတာ့ တစ္ဦးခ်င္းအေန နဲ႔ ဖက္တြယ္တက္ဖို႔ဆုိတာ အ ေတာ္ခက္လွပါတယ္။ တစ္ ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ဆင့္ၿပီး တစ္ေယာက္ပခံုးတစ္ေယာက္ နင္းၿပီး ႀကိဳးစားတက္ၾကရတာျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ကိုယ္လံုးမွာ ဆီေတြ ေပေနေတာ့ တစ္ေယာက္တက္၊ တစ္ေယာက္ျပဳတ္က်၊ ေနာက္ တစ္ေယာက္ေခ်ာ္က်နဲ႔ ပြဲၾကည့္ ပရိသတ္အေပါင္းကေတာ့ တဝါး ဝါးနဲ႔ ေပ်ာ္စရာကစားနည္းလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕အရပ္ေတြမွာ ဆုိ ဆုိင္းဝုိင္းအေသးစားေလးေတြ ေတာင္ပါတတ္ပါတယ္။
ေအာင္လံကို ရႏုိင္ဖို႔အတြက္ အဖြဲ႕လိုက္ ညီၫြတ္မႈရွိဖို႔ လိုပါ တယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ ေယာက္ အနစ္နာခံႏုိင္ဖို႔လိုပါ တယ္။ ဘာလို႔ဆုိေတာ့ တစ္ ေယာက္ပခံုးကို ေနာက္တစ္ ေယာက္က တက္နင္းၿပီးတက္၊ ေနာက္ထပ္တစ္ေယာက္က အဲဒီ ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ပခံုးကို ထပ္နင္းၿပီး တစ္ဆင့္ထပ္တက္။ အဲဒီလိုနည္း နဲ႔ ေအာင္လံနားကိုေရာက္ေအာင္ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္နင္း တက္ၾကရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ပန္း တုိင္ျဖစ္တဲ့ ေအာင္လံနားေရာက္ ေလ လူမ်ားလာေလဆုိေတာ့ ေအာက္ဆံုးက တစ္ေယာက္ဆို အံႀကိတ္ၿပီး ခံရေလပါပဲ။ အဲဒီ ေအာက္ဆံုးက တစ္ေယာက္သာ ၿပိဳလဲသြားရင္ အေပၚမွာရွိတဲ့လူ ေတြလည္း တစ္ၿပံဳႀကီး ျပန္ေလွ်ာ က်ရတာမို႔ လူညီဖို႔၊ အနစ္နာခံဖို႔၊စာနာမႈရွိဖို႔လိုတဲ့ ကစားနည္းတစ္ ခုျဖစ္ပါတယ္။
ကြၽန္ေတာ္ တကယ္ေျပာခ်င္ တာက ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးကို ကြက္ ကြက္ကြင္းကြင္း ျမင္သာေအာင္ ေျပာခ်င္လို႔ ေခ်ာတုိင္တက္ပံု တက္နည္း အေၾကာင္းေတြေျပာ ေနရျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ ေတာ့ ဒီေန႔ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးရဲ႕ ေခ်ာတုိင္ထိပ္က ေအာင္လံကို ဆြတ္ခူးရယူလိုက္ႏုိင္သူကေတာ့ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေအာင္လံကို ရယူ လိုက္ႏိုင္တာက ဒီခ်ဳပ္ျဖစ္ပင္ ျဖစ္ျငားေသာ္လည္း ေအာင္ပြဲက ေတာ့ ‘‘ျပည္သူလူထု’’ရဲ႕ ေအာင္ပြဲ ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ျပည္သူ႔ေအာင္ပြဲ အတြက္ ဒီခ်ဳပ္က ေအာင္လံကို ဆြတ္ယူေပးခဲ့တာလို႔ ေျပာမယ္ဆုိ ရင္ မမွားပါဘူး။
၁၉၆၂ ေနာက္ပိုင္းမွာက တည္းက ဒီမိုကေရစီဘက္ေတာ္ သားေတြဟာ ေပ်ာက္ဆံုးသြားတဲ့ ဒီမိုကေရစီေလး ျပန္ရရေလ ေအာင္ တစ္ဖြဲ႕ခ်င္းျဖစ္ျဖစ္၊ တစ္ ဦးခ်င္းျဖစ္ျဖစ္၊ အဖြဲ႕ေတြေပါင္း လို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ နည္းလမ္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ ႀကိဳးပမ္းခဲ့ရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီခရီး လမ္းမွာ ဘဝပ်က္ခဲ့ရသူေတြ၊ ေထာင္က်ခဲ့ရသူေတြ၊ က်ဆံုးခဲ့ရ သူေတြ၊ ထြက္ေျပးခဲ့ရသူေတြ၊ ဆင္းရဲဒုကၡအေရာက္ခံၿပီး တစ္ပြဲ ၿပီးတစ္ပြဲ၊ တစ္ႀကိမ္ၿပီးတစ္ႀကိမ္ ႀကိဳးပမ္းခဲ့ၾကရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ခုႏွစ္အလိုက္၊ အျဖစ္အပ်က္အ လိုက္ သမိုင္းမွတ္တမ္းတင္ထား ၿပီးလည္း ျဖစ္ပါတယ္။
ေခ်ာတုိင္တက္ၾကတဲ့အခါ ဦးဆံုးပထမတက္ခဲ့တဲ့လူေတြအ တြက္ကေတာ့ လတ္လတ္ဆတ္ ဆတ္ ဆီေတြနဲ႔ေတြ႕ၿပီး ေနာက္ ျပန္လန္က်ရတာ ထံုးစံလိုျဖစ္ပါ တယ္။
 ဒီလိုနည္းနဲ႔ တစ္ဖြဲ႕ၿပီးတစ္ ဖြဲ႕၊ တက္လိုက္၊ ျပန္က်လိုက္နဲ႔ အခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် က်ေန တဲ့ဆီေတြလည္း တျဖည္းျဖည္း နည္းလာေတာ့ ေနာက္ပိုင္းတက္ ရတဲ့လူေတြအဖို႔ ပိုၿပီးေမွ်ာ္လင့္ ခ်က္ထားႏုိင္ခဲ့တာ ထံုးစံလိုပဲျဖစ္ ပါတယ္။
ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ျပည္သူ ေတြ ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကတဲ့ ေအာင္ လံကို ဆြတ္ယူရရွိခဲ့ၿပီး ျဖစ္ပါ တယ္။ ဒီခ်ဳပ္ အႏုိင္ရေအာင္ ျပည္သူလူထုတစ္ရပ္လံုးက ‘‘ၿပိဳင္ တူဝိုင္းတြန္း’’လိုက္လို႔ ရရွိတဲ့ ေအာင္ပြဲျဖစ္ပါတယ္။ ေခတ္အ ဆက္ဆက္ အနစ္နာခံ ႀကိဳးပမ္းခဲ့ ၾကတဲ့ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြအ တြက္လည္း ဒါဟာ ျပည္သူ႔ေအာင္ပြဲပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ႀကိဳးပမ္းခဲ့တဲ့လူ အားလံုး၊ အနစ္နာခံခဲ့တဲ့လူအား လံုးဟာ ျပည္သူလူထုတစ္ရပ္လံုး က ေပးအပ္ခဲ့တဲ့ အခုေအာင္ပြဲကို ကိုယ့္ေအာင္ပြဲလိုပဲ သေဘာထား ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ္တုိင္ ေအာင္လံကို ဆြတ္ခူးမွ ကိုယ့္ ေအာင္ပြဲမဟုတ္ပါဘူး။ အခုလို အလြန္ကို မလြယ္ကူတဲ့၊ ျဖစ္နုိင္ခဲ တဲ့ ျပည္သူတစ္ရပ္လံုးက ‘‘ၿပိဳင္ တူ’’ဝိုင္းတြန္းျဖစ္ဖို႔ဆုိတာ လြန္ခဲ့ တဲ့၊ ၿပီးခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းတရားေတြ ေၾကာင့္ ျဖစ္ရတဲ့ အက်ိဳးတရား ျဖစ္ပါတယ္ဆုိရင္ လက္မခံလို႔ မရပါဘူး။
ဒါေၾကာင့္ အခုေအာင္ပြဲဟာ အားလံုးရဲ႕ေအာင္ပြဲလုိ႔ ကြၽန္ေတာ္ ေတာ့ ဆုိခ်င္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး အခုေအာင္ပြဲဟာ ေအးေအးခ်မ္း ခ်မ္းနဲ႔ တရားမွ်မွ်တတရခဲ့တဲ့ ေအာင္ပြဲျဖစ္တာမို႔ ပိုၿပီးေတာ့ တန္ဖိုးထားၾကဖို႔ လိုပါတယ္။ ႏုိင္ငံေရး ပါတီေပါင္း ၉၀ ေက်ာ္ ဝင္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္ခဲ့တဲ့ ၿပီးခဲ့တဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲဟာဆုိရင္ ႏုိင္ငံေရး ၿပိဳင္ဆုိင္မႈေတြ ရွိခဲ့တဲ့အတြက္ အခုေလာက္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းညင္ညင္သာသာ ျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ ဘယ္သူမွ ထင္မထားခဲ့ပါဘူး။ စိတ္တထင့္ထင့္နဲ႔ ပူပင္ေနခဲ့ရေပမယ့္ ျမန္မာျပည္သူေတြရဲ႕ ႏုိင္ငံေရးရင့္က်က္မႈက ထင္ထားတာထက္ အမ်ားႀကီးရင့္က်က္ခဲ့တယ္ ဆုိတာ သိသာလွပါတယ္။ သက္ေသထူလိုက္တာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။
အဲဒီရင့္က်က္မႈကို ျမန္မာ ျပည္သူေတြအေနနဲ႔ ဆက္လက္ ထိန္းသိမ္းဖို႔လိုအပ္သလို ဒီမိုက ေရစီဘက္ေတာ္သား ႏုိင္ငံေရး လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္အားလံုးက လည္း ရင့္က်က္မႈကို ပိုၿပီးထုတ္ ေဖာ္ျပသဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ ျမန္မာ ျပည္သူလူထုတစ္ရပ္လံုးက တစ္ၿပိဳင္နက္ ‘‘ၿပိဳင္တူ’’မဲေပးခဲ့ၾကလုိ႔ ေအာင္လံေတာ္ကို ဆြတ္ခူးခဲ့တဲ့ပါတီကို ကြၽန္ေတာ္တုိ႔အား လံုးက ျပည္သူ႔မ်က္ႏွာကို ေထာက္ထားၿပီး ဝုိင္းဝန္းကူညီအားေပးၾက ဖို႔ လုိပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီဘက္ ေတာ္သား ပါတီတစ္ရပ္လည္းျဖစ္ တာမို႔ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ မုဒိတာပြား ၾကဖို႔လိုပါတယ္။ ႏွစ္ကာလေပါင္းမ်ားစြာ ႀကိဳးစားခဲ့ရတဲ့ ႏုိင္ငံေရးေအာင္ပြဲတစ္ခုကို တန္ဖိုးထားတတ္ၾကဖို႔လည္း လုိပါတယ္။
ေအာင္ပြဲရ အမ်ိဳးသားဒီမိုက ေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ဘက္ကလည္း အ ထက္မွာ ဆုိခဲ့သလို ဒီမိုကေရစီ ဘက္ေတာ္သားအားလံုးကို ကိုယ္ စားျပဳခြင့္ရခဲ့တာဟာ အလြန္ကို ဂုဏ္ယူစရာျဖစ္သလို ႀကီးမားတဲ့ သမိုင္းတြင္မႈႀကီးတစ္ခုအျဖစ္ မွတ္တမ္းဝင္သြားခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ႀကီးမားတဲ့ တာဝန္ႀကီးေတြကို ဆက္လက္ထမ္းေဆာင္ သယ္ပိုးသြားရေတာ့မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုသယ္ပိုးတဲ့အခ်ိန္မွာ ေခ်ာ တုိင္တက္စဥ္က ေအာက္ေျခအ က်ဆံုးေနရာေတြကေန ေတာင့္ခံ ခဲ့တဲ့လူေတြ၊ ဆီအလူးလူးေၾကာင့္ ေအာက္ျပန္ေလွ်ာက်ၿပီး မေအာင္ မျမင္ျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ ဒီမိုကေရစီဘက္ ေတာ္သားေတြကိုလည္း ျပန္သတိရဖို႔ လိုပါတယ္။
ကြၽန္ေတာ္ဆုိခ်င္တာက ရာ ထူးေပးဖို႔၊ ေနရာေပးဖို႔ မဟုတ္ပါ ဘူး။ အဲဒီပုဂၢိဳလ္ေတြကလည္း ရာထူးကိစၥကို ေမွ်ာ္လင့္ေနၾက လိမ့္မယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္မထင္ပါ ဘူး။ ကိုယ့္ရဲ႕ ပန္းတုိင္ျဖစ္တဲ့ ဒီမို ကေရစီရရွိေရး ႀကိဳးပမ္းမႈသမိုင္း ေၾကာင္းမွာ အသိအမွတ္ျပဳခံရဖို႔ ေလာက္ကိုပဲ ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကတာ ပါ။ ရန္သူကိုေတာင္ မိတ္ေဆြ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ႏုိင္ခဲ့တဲ့ ႏုိင္ငံေရး ရင့္က်က္မႈရွိသူေတြဟာ ကိုယ့္ ဘက္ေတာ္သားအခ်င္းခ်င္းကို အသိအမွတ္ျပဳ ေလးစားဖို႔ဆုိတာ ခက္ခဲတဲ့ကိစၥမဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ့္ဘက္ေတာ္သားအခ်င္းခ်င္း အသိ အမွတ္ျပဳလက္တြဲ႐ံုနဲ႔လည္း ကိုယ့္ဘက္က ဘာမွေလ်ာ့သြားစရာ မရွိပါဘူး။ ေရွ႕လုပ္ငန္းစဥ္ေတြ မွာ ပိုမိုၿပီးေတာ့ေတာင္ အေထာက္အကူျဖစ္ေစႏုိင္ပါတယ္။ ဒီမိုက ေရစီဘက္ေတာ္သားေတြ ဆက္ လက္ၿပီး လုပ္ဖို႔ကိုင္ဖို႔ လုပ္ငန္း ေတြဟာ အေတာ္ကို မ်ားျပားပါ တယ္။ အဲဒီလုပ္ငန္းေတြကို ျပည္ သူေတြနဲ႔အတူ တည္ေဆာက္ၾက ဖုိ႔ ဒီမိုကေရစီဘက္ေတာ္သားေတြအားလံုးမွာ ဆက္လက္ၿပီး တာဝန္ ကိုယ္စီရွိေနၾကဆဲပဲလုိ႔ ကြၽန္ေတာ္ေတာ့ အဲဒီလိုယံုၾကည္ထားပါ တယ္။ ဒီမိုကေရစီဘက္ေတာ္သား ေတြအားလံုးဟာ တတ္ႏုိင္ သေလာက္ ဆက္လက္ၿပီး စည္းလုံးညီၫြတ္ဖို႔ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ ေယာက္၊ တစ္ဖြဲ႕ကိုတစ္ဖြဲ႕ ဝိုင္း ဝန္းကူညီဖို႔၊ အသိအမွတ္ျပဳဆက္ ဆံဖို႔ လုိအပ္ပါတယ္။
တကယ္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႀကိဳးစားခဲ့ၾကတာက ဒီမိုကေရစီ ရရွိေရးတစ္ခုတည္းမဟုတ္ဘဲ အမ်ိဳးသားျပန္လည္ရင္ၾကားေစ့ ေရးနဲ႔ ျပည္တြင္းစစ္ပြဲေတြရပ္ဆုိင္း သြားတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရရွိေရးေတြ ကို ဆက္လက္ႀကိဳးပမ္းသြားၾကရ မွာ ျဖစ္တာေၾကာင့္ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ ဦး၊ တစ္ဖြဲ႕နဲ႔တစ္ဖြဲ႕ အျပန္အလွန္ ဝန္းရံ၊ အသိအမွတ္ျပဳဖို႔ဆုိတာ လိုကိုလိုအပ္ေနေသးတဲ့ေဆာင္ ရြက္စရာ ျဖစ္ေနေၾကာင္းပါ ခင္ ဗ်ာ။   ။
7Days Daily (Issue No. 1093 Thursday, May 19, 2016)

Tuesday, 5 May 2015

ေတာႀကီး သုံးေတာ အေၾကာင္း

အခုဒီစာကို ေရးတဲ့ ကာလဟာျဖင့္ (၁၅-ဧၿပီ-၂ဝ၁၅) ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္ကုိသိဖို႔ အလြန္ကို အေရးႀကီးပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ မၾကာမတင္ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးဟာ အလွည့္အေျပာင္း တစ္ခုခုကို ေျပာင္းလဲေတာ့မယ္ဆိုတာကို ႀကိဳတင္ ေဟာကိန္းထုတ္ႏိုင္တဲ့ သေဘာမ်ိဳးျဖစ္ေနလို႔ပါဘဲ။ ႏိုင္ငံေရးသမားတစ္ေယာက္ အေနနဲ႕ေရာ၊ ႏိုင္ငံေရး အကဲျဖတ္သူ တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ေရာ မွားသြားတာေတြ ရွိႏိုင္သလုိ၊ မွန္သြားတာေတြလဲ အမွန္တကယ္ ရွိေနခဲ့တာပါ။ အဲဒါေၾကာင့္ ယေန႔/ယခု ကာလမွာ ရင္ဆိုင္ၾကံဳေတြ႕ ေနရတဲ့ အေျခအေန အရပ္ရပ္အေပၚကို ေလ့လာဆန္းစစ္ၿပီး ကိုယ့္အျမင္ေတြကို ထုတ္ေဖၚတင္ျပတာေတြအတြက္ မွား/မွန္ ရွိခဲ့မွာ ေသခ်ာပါတယ္။ မွားတာ၊ မွန္တာကိုေတာ့ စာဖတ္သူေတြ ကိုယ္တိုင္ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ စိတ္ႀကိဳက္ဆုံးျဖတ္ၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ယေန႔ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးေလာကဟာျဖင့္ရင္ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္နဲ႔ ေျပာရရင္ “ေတာႀကီးသုံးေတာ”ကုိ တစ္ၿပိဳင္နက္ ျဖတ္သန္းရေတာ့မယ့္ အေျခအေနမ်ိဳး ျဖစ္ေနတာကို ျမင္ေနရပါတယ္။

ဘယ္လို ေတာႀကီးလဲ ဗ်ာ … … … ။

တကယ္ကေတာ့ တင္စားထားတာပါဗ်ာ … … … လို႔ဘဲ ေျဖဖို႔ရွိပါတယ္။ အခုဆို ၂ဝ၁၅ - ခုႏွစ္ ဧၿပီလထဲ ေရာက္ေနတဲ့ အေျခအေနကေန ေရးရတာမို႔ ဒါကိုိေတာ့ နားလည္မႈေပးေစခ်င္ပါတယ္။ ဒီစာအုပ္ ခင္ဗ်ားတို႔လက္ထဲေရာက္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဘာေတြေျပာင္းလဲသြားခဲ့သလဲဆိုတာ ခင္ဗ်ားတို႔ကိုယ္တုိင္ ေတြ႕ျမင္ေနရတာမို႔ ခံစားမႈေလးတစ္မ်ိဳးေတာ့ ရႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။


ေျပာရရင္ ဒီေန႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံေရးလုပ္ကိုင္သူေတြအားလုံးအတြက္ လုပ္ကိုင္ရမယ့္ အေရးႀကီးဆုံး ကိစၥက “သုံး” ခု ရွိေနတယ္လို႔ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒါေတြကေတာ့…
(၁) ၂ဝ၁၅ မွာ က်င္းပမဲ့ အေထြေထြေရြးေကာက္ပဲြႀကီး ေအာင္ျမင္စြာ က်င္းပႏိုင္ဖို႔။
(၂) ဖဲြ႔စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒကို ျပင္ဆင္ဖို႔အတြက္ ျပည္သူ႔ဆႏၵ ခံယူပဲြက်င္းပဖို႔ ။
(၃) တစ္ျပည္လုံး ပစ္ခတ္တိုက္ခိုက္မႈ ရပ္စဲေရး သေဘာတူ လက္မွတ္ေရးထိုးၿပီးတဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ အားလုံးပါဝင္တဲ့ ႏိုင္ငံေရး ေဆြးေႏြးပဲြေတြ က်င္းပဖို႕ ။

အဲဒီ လုပ္ငန္းႀကီးသုံးရပ္ကို တစ္ၿပိဳင္နက္ ေဆာင္ရြက္ ရဖို႕ရွိေနပါတယ္။ အားလုံးဟာ အလြန္ကို အေရးတႀကီး ေဆာင္ရြက္ရမယ့္ ကိစၥေတြလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္တစ္ခုကိုမွလဲ ခ်န္ထားလို႔ မရပါဘူး။ သုံးခုစလုံးကို မျဖစ္မေန လုပ္ကိုလုပ္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ကို တင္ျပရရင္ေတာ့ အေပၚမွာ ေဖၚျပ ခဲ့သလို ေတာႀကီးသုံးေတာကို တစ္ၿပိဳင္နက္ ျဖတ္သန္းရေတာ့မယ္လို႔ ျမင္ထားပါတယ္။ တစ္ၿပိဳင္နက္ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ အခ်ိန္ကာလအားျဖင့္ သုံးခုစလုံးကို မျဖစ္မေန လုပ္ရမယ့္ ကိစၥျဖစ္ေနလို႔ပါဘဲ။ ဘယ္တစ္ခုကိုမွ ကြက္ၿပီး ခ်န္ထားလို႔ မရႏိုင္ဘူး လို႔ထင္မိပါတယ္။ ႏိုင္ငံေတာ္အတြက္ အားလုံးက အေရးတႀကီး လိုအပ္ခ်က္ေတြျဖစ္ေနလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။

အခ်ိန္ကာလအားျဖင့္လည္း ကန္႔သတ္ခ်က္က ရွိေနျပန္တယ္။ အေျခခံဥပေဒက ျပဌာန္းထားတဲ့အတိုင္း ၂ဝ၁၅- ႏိုဝဘၤာလ ေစာေစာပိုင္းမွာ အေထြေထြေရြးေကာက္ပဲြကုိ မလဲြမေသြ က်င္းပေပးရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ျပည္လုံးမွာ ေရြးေကာက္ပဲြလုပ္ဖို႔ဆိုတာ တကယ္တန္းမွာ လြယ္ကူလွတဲ့ ကိစၥေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ အထူးသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔လို ဖဲြ႕စည္းပုံအေျခခံဥပေဒအသစ္ကို စတင္ က်င့္သုံးေနတဲ့ ႏိုင္ငံမွာဆို ပိုၿပီးေတာ့ အေရးႀကီးပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ အားလုံးဟာ အေျခတက် မျဖစ္ေသးလို႔ပါ။

ေရြးေကာက္ပဲြကို အားလုံးကလဲ စိတ္ဝင္စားေနခဲ့တာပါ။ ၂ဝ၁ဝ- ေရြးေကာက္ပဲြတုန္းက လွည့္ဖ်ားမႈေတြ သိပ္ကို မ်ားခဲ့တာ လူတိုင္းအသိျဖစ္ပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီ ႏိုင္ငံေတာ္ တည္ေဆာက္ဖို႔ ေဆာင္ရြက္ရာမွာ အခုလာမဲ့ ေရြးေကာက္ပဲြရဲ႕ တရားမွ်တမႈ၊ လြတ္လပ္မႈ၊ ပြင့္လင္းျမင္သာမႈ၊ ယုံၾကည္လက္ခံႏိုင္မႈေတြ အထူးကို လိုအပ္ပါတယ္။ ျပည္ပက ေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ အကဲျဖတ္ေတြကလဲ အခုလာမဲ့ေရြးေကာက္ပဲြမွာ ျပည္သူ႔ကိုယ္စားလွယ္ စစ္စစ္ေတြကို ေရြးခ်ယ္ႏိုင္ေအာင္ တြန္းအားေပးေနၾကတာျဖစ္ပါတယ္။

အကယ္၍မ်ား ေရြးေကာက္ပဲြ မက်င္းပႏိုင္ခဲ့ရင္၊ ဒါမွ မဟုတ္ ေနာက္ကို ေရြ႕ဆိုင္းလိုက္ရရင္ ဥပေဒေရးရာမွာ အေတာ္ႀကီးကို ရႈပ္ေထြးမႈေတြ ျဖစ္လာႏိုင္ပါတယ္။ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္အားလုံးကလဲ သက္တမ္းကုန္ေနၿပီ။ အစိုးရအဖဲြ႕တစ္ခုလုံးလဲ သက္တမ္းကုန္ေနၿပီ။ ႏိုင္ငံေတာ္ကိစၥအဝဝကို ဘယ္သူဆက္ထိမ္းသိမ္းမလဲ။ တပ္မေတာ္ကို အိမ္ေစာင့္အစိုးရ သေဘာမ်ိဳးနဲ႔ အာဏာကို လဲြေပးထားမလား? ဒါဆိုရင္ ေရြးေကာက္ပဲြကို တပ္မေတာ္ကဘဲ တာဝန္ယူက်င္းပေပးရမယ့္ အေနအထားျဖစ္ေပၚလာမယ္။ အမ်ားစုက ဒါကိုလက္ခံႏိုင္မလား။ ကမၻာအရပ္ရပ္ကေကာ လက္ခံႏိုင္မလား။

ဒါတင္မကေသးပါဘူး။ အိမ္ေစာင့္ စစ္အစိုးရ ျဖစ္ခဲ့ရင္ ႏိုင္ငံတကာနဲ႔ ဆက္ဆံေရးေတြမွာ ေခ်ာေမြ႕မႈ ျဖစ္ႏိုင္ပါမလား။ အခု ယိုးဒယားမွာ စစ္တပ္က ဝင္အုပ္ခ်ဳပ္ေနလို႔ မူလမိတ္ေဆြႏိုင္ငံေတြက အဆက္အသြယ္ျဖတ္တာေတြ၊ ေလ်ာ့ခ်တာေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔က သခၤန္းစာယူရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ ၂ဝ၁ဝ-တုန္းက မမွန္မကန္ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြအစားကို ၂ဝ၁၅- မွာ မွန္မွန္ကန္ကန္ လုပ္ျပၿပီး ျပန္ေျဖေလွ်ာ့ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဂုဏ္သိကၡာကို ထိန္းသိမ္းရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ၂ဝ၁ဝ-တုန္းကလိုဘဲ ဆက္ၿပီး က်င့္သုံးမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အေတာ္မိုက္လုံးႀကီးရာ က်ပါလိမ့္မယ္။

လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္မ်ား အားလုံးဟာ ျပည္သူေတြက ႀကိဳက္ႏွစ္သက္တဲ့၊ ျပည္သူေတြက ေရြးခ်ယ္ထားတဲ့၊ ျပည္သူ႕ ကိုယ္စားလွယ္စစ္စစ္ေတြျဖစ္ဖို႔ ဒီတစ္ႀကိမ္ ေရြးခ်ယ္ႏိုင္ဖို႔ အမ်ားႀကီး ေမွ်ာ္လင့္ထားၾကပါတယ္။ ဒါမွ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေမွ်ာ္မွန္းတဲ့ ဒီမုိကေရစီ ႏိုင္ငံေတာ္ႀကီး ဆိုတာကို စတင္ အစပ်ိဳးႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ ေရြးေကာက္ပဲြဆိုတာကေတာ့ လက္ရွိအစိုးရနဲ႔ အေတာ္ကို သက္ဆုိင္ပတ္သက္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံတကာကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ရင္ အထူးသျဖင့္ ဒီမုိကေရစီႏိုင္ငံေတြမွာ လက္ရွိ အစိုးရက ျပည္သူလူထု ေထာက္ခံမႈ အားအေကာင္းဆုံးအခ်ိန္ကိုမွ ေရြးခ်ယ္ၿပီး ေရြးေကာက္ပဲြက်င္းပတဲ့ အေလ့အထေတြ ရွိတာေတြ႕ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ့္အတြက္ ႏိုင္ေျခနည္းေနတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ ေရြးေကာက္ပဲြလုပ္ေလ့မရွိဘဲ အခ်ိန္ေကာင္းကို ေစာင့္ေနတတ္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံအတြက္ကေတာ့ လက္ရွိအခ်ိန္မွာ အဲဒီလို ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္ မရွိႏိုင္ေသးဘူးလို႔ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ ျမင္ပါတယ္။ လက္က်န္အခ်ိန္က ေျခာက္လေလာက္ဘဲက်န္ေနတာမို႔ပါ။ အကယ္၍မ်ား အခ်ိန္ေကာင္းကို ေစာင့္ဆိုင္းဖို႔ ေရြးေကာက္ပဲြက်င္းပမဲ့ရက္ကိုု ေနာက္ေရြ႕လိုက္မယ္ ဆိုရင္ အမ်ားရဲ႕ယုံၾကည္မႈ ရရွိဖို႔က ပိုမိုၿပီး အလွမ္းေဝးသြားေစမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ကေတာ့ အဲဒီလို မျဖစ္ေစခ်င္ပါဘူး။ ျဖစ္ခဲ့ရင္ေတာ့ အေတာ့္ကို ဆိုးဝါးမႈတစ္ခုဘဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

အခုလာမဲ့ ေရြးေကာက္ပဲြကို ႏိုင္ငံတကာကလည္း အကဲခတ္ေနတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ သတင္းဌာနေတြကလည္း ေရြးေကာက္ပဲြ အႏိုင္အရႈံးထက္စာရင္ မွ်တ၊ လြတ္လပ္၊ ပြင့္လင္း၊ ျမင္သာမႈ ရွိ-မရွိ ကို ပိုၿပီးအေလးေပး အကဲခတ္ဖို႔ ျပင္ဆင္ေနတယ္လို႔ သိရပါတယ္။

ဒီႏွစ္အတြက္ ထူးထူးျခားျခား ရွိတာက တစ္ျပည္လုံး လူဦးေရ စာရင္းကို စီမံခ်က္နဲ႔ ေကာက္ယူထားတာပါဘဲ။ အရင္က ျမန္မာတစ္ႏိုင္ငံလုံး လူဦးေရ သန္း (၆ဝ) ေက်ာ္မယ္လို႔ ခန္႔မွန္း ခ်က္ေတြဟာ မွားယြင္းေနတယ္။ ထင္ထားတာထက္ လူဦးေရ က်ဆင္းေနၿပီး သန္း(၅ဝ) ေက်ာ္ဘဲ ရွိတာေတြ႕ရမွာပါ။ ဒီအခ်က္က အေတာ္ ေကာင္းမြန္တဲ့အခ်က္ ျဖစ္ပါတယ္။ အေျခခံ ဥပေဒကို ျပင္ဆင္လိုရင္ မဲေပးႏိုင္သူအားလုံး၏ ထက္ဝက္ေက်ာ္က မဲေပးေထာက္ခံမွ အတည္ျပဳႏိုင္မယ္လို႔ ၂ဝဝ၈ အေျခခံဥပေဒမွာ ျပဌာန္းထားတာျဖစ္လို႔ တစ္ႏိုင္ငံလုံး မဲေပးႏိုင္သူဦးေရကို တရားဝင္ တြက္ခ်က္ႏိုင္မဲ့ အေျခအေနျဖစ္ပါတယ္။

ေရြးေကာက္ပဲြဆိုတာက မဲေပးႏိုင္တဲ့အသက္အရြယ္ရွိတဲ့ ႏိုင္ငံသားတိုင္းနဲ႔ဆိုင္တာမို႔ ႏိုင္ငံလုံးကၽြတ္လႈပ္ရွား ေဆာင္ရြက္ရမယ့္ လုပ္ငန္းႀကီးလည္းျဖစ္ပါတယ္။ မဲဆြယ္စည္းရုံးေရးကာလေတြမွာ အက်ိတ္အႏွယ္ ယွဥ္ၿပိဳင္ၾကတဲ့ပဲြမ်ိဳးျဖစ္ပါတယ္။ အခ်ိန္မေရြး အျငင္းပြါးမႈေတြနဲ႔ ျပႆနာျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပည္သူေတြဟာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ လမ္းညႊန္ ႏွပ္ေၾကာင္းေပးထားတဲ့ မဲေပးမႈစနစ္ေအာက္မွာဘဲ မဲေပးခဲ့ၾကရတာ မ်ားပါတယ္။ ကိုယ့္သေဘာနဲ႔ကိုယ္၊ ကိုယ္ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ရာကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ မဲေပးခြင့့္ ရေအာင္ စီမံေဆာင္ရြက္ေပးဖို႔ အမ်ားႀကီးလိုအပ္ပါတယ္။

ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အခုဆိုရင္ တရားဝင္ မွတ္ပုံတင္ထားတဲ့ ႏိုင္ငံေရးပါတီေပါင္း ခုနစ္ဆယ္ေက်ာ္ ရွိပါတယ္။ ပါတီတိုင္းကို ေရြးေကာက္ပဲြ မဝင္မေနရ၊ အနည္းဆုံး သုံးေနရာ ဝင္ေရာက္ ယွဥ္ၿပိဳင္ရမယ္လို႔လည္း စည္းကမ္းသတ္မွတ္ထားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပါတီေပါင္း ခုနစ္ဆယ္ေက်ာ္က ဝင္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္မဲ့ ေရြးေကာက္ပဲြျဖစ္တာမို႔ အေတာ့္ကို စည္ကားမယ္ဆုိရင္ မွားမယ္ မထင္ပါဘူး။

အခုလာမယ့္ ေရြးေကာက္ပဲြမွာ ၁၉၉ဝ-ျပည္ႏွစ္ ေရြးေကာက္ပဲြတုန္းက ရွစ္ဆယ္ရာခိုင္ႏႈန္းေက်ာ္ အႏိုင္ရထားၿပီး လႊတ္ေတာ္ေခၚယူခြင့္ မရခဲ့တဲ့ NLD ပါတီႀကီးက တစ္ဖန္ျပန္ၿပီး ေရြးေကာက္ပဲြကို ပါဝင္ဆင္ႏြဲဖို႔ အေျခအေနမ်ား ရွိေနပါတယ္။ ျပင္ဆင္မႈမ်ားလည္း လုပ္ေနပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကေတာ့ ေရြးေကာက္ပဲြကို သပိတ္ေမွာက္ႏိုင္တဲ့ လမ္းေၾကာင္းဟာ ရွိေနေသးတယ္လို႔ေတာ့ ထုတ္ေျပာထားတာ ရွိေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ အယူအဆအရဆုိရင္ NLD ဟာ မလဲြမေသြ ေရြးေကာက္ပဲြဝင္မွာျဖစ္တယ္လို႔ ယူဆပါတယ္။ သူဒီိလိုေျပာရတာကလဲ ၂ဝ၁၂-ၾကားျဖတ္တုန္းက သူမကိုယ္တိုင္ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပဲြမွာ ဝင္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္ခဲ့တယ္။ အဲဒီတုန္းက ဖဲြ႕စည္းပုံအေျခခံဥပေဒကို ျပင္ဆင္ႏိုင္လိမ့္မယ္လို႔ အမွန္တကယ္ ယုံၾကည္ထားခဲ့ ပုံရပါတယ္။

ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ ဖဲြ႕စည္းပုံျပင္ဆင္ေရးဟာ ဟိုလိုလို ဒီလိုလိုနဲ႔ မေရမရာ ျဖစ္လာတာေတြ႕ၾကရမွာျဖစ္ပါတယ္။ NLD အေနနဲ႔ ဖဲြ႕စည္းပုံျပင္ဆင္မႈ မရွိဘဲနဲ႔ အခုအတိုင္းေရြးေကာက္ပဲြကို ဆက္လုပ္သြားမယ္ဆိုရင္ တစ္ေန႔ေသာအခါမွာ ေျပာစရာဆိုစရာ ခံလာရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဖဲြ႕စည္းပုံျပင္ဆင္မႈ မလုပ္ဘဲနဲ႔ ေရြးေကာက္ပဲြက်င္းပမယ္ဆိုရင္ တရားမွ်တမႈ ရွိမွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ထုတ္ေဖၚေျပာဆို လိုက္တာလို႔ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ယံုၾကည္ထားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဖက္ကလည္း ေတာႀကီးသုံးေတာကို တစ္ၿပိဳင္နက္ျဖတ္သန္း ရမယ္ဆိုၿပီး ေျပာရတာဟာ အဲဒီအခ်က္ေတြကို ထည့္သြင္း တြက္ခ်က္ထားလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။

အမွန္တကယ္ ေရြးေကာက္ပဲြ ဝင္/မဝင္ မဆုံးျဖတ္ရေသးတာက SNLD တစ္ခုထဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကုိအခုမွ ေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး။ လြန္ခဲ့တဲ့ ငါးလေျခာက္လေလာက္ကတည္းက ထုတ္ေဖၚေျပာၾကားထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဝင္/မဝင္ ဆိုတာကို SNLD အေနနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးအရ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်မွာျဖစ္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္းဘဲ SNLD အေနနဲ႔ ေရြးေကာက္ပြဲ အတြက္ ျပင္ဆင္မႈေတြကို အခုကစၿပီး လုပ္ေဆာင္ေနပါတယ္။ ေရြးေကာက္ ပဲြဝင္ဖို႔ ျပင္ဆင္မႈက တစ္ပိုင္းျဖစ္ၿပီး ႏိုင္ငံေရးဆုံးျဖတ္ခ်က္က သတ္သတ္ ေနာက္တစ္ပိုင္းျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခုက ၂ဝ၁ဝ- ျပည့္ႏွစ္ ေရြးေကာက္ပဲြမွာ အမ်ားစု အႏိုင္ရၿပီး လက္ရွိ အာဏာရပါတီလို႔ ေခၚရမဲ့ ျပည္ခိုင္ၿဖိဳး ပါတီလည္းဘဲ ၂ဝ၁၅- ေရြးေကာက္ပဲြျပန္ဝင္ဖို႔အတြက္ အလြန္ကို သတိ၊ ဝိရိယ စိုက္ရမယ့္ အေနအထား ျဖစ္ေနတာပါ။ သူတို႔ကေတာ့ ေရြးေကာက္ပဲြ မဝင္လို႔ကို မရပါဘူး။ ဘာအေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔မွ ေရွာင္ထြက္လို႔ မရပါဘူး။ ဝင္ကို ဝင္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ႏိုင္ငံတကာက ေစာင့္ၾကည့္ေနတဲ့ၾကားမွာ ျပည္သူလူထုႀကီးရဲ႕ တကယ့္ေထာက္ခံမႈ အစစ္အမွန္ ရွိခဲ့တယ္ဆိုတာကို ျပသဖို႔ တာဝန္ရွိလာပါတယ္။ ၂ဝ၁ဝ- ေရြးေကာက္ပဲြတုန္းက နာမည္ပ်က္ခဲ့တာကို ျပန္လည္ အဖတ္ဆယ္ဖို႔ အထူးလိုေနပါတယ္။

ဒီၾကားထဲမွာမွ ေနာက္ဆုံးထြက္လာတဲ့ သတင္းေတြအရ ဆိုရင္ န-ဝ-တ ေခတ္က စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေတြ ဦးေဆာင္တဲ့ ႏိုင္ငံေရးပါတီႀကီးတစ္ခု ထူေထာင္ထားၿပီး ေရြးေကာက္ပဲြေကာ္မရွင္မွာ မွတ္ပုံတင္ထားၿပီလို႔ဆိုေနၾကပါတယ္။ အကယ္၍ အဲဒီသတင္းသာ မွန္ခဲ့ရင္ ၾကံ့ခိုင္ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးပါတီအတြက္ အေထာက္အကူျပဳဖို႔ျဖစ္လာမွာလား ဒါမွမဟုတ္ ၿပိဳင္ဖက္ျဖစ္လာမလားဆုိတာ စိတ္ဝင္စားစရာ ျဖစ္လာရျပန္ပါတယ္။

ႏိုင္ငံတကာကေတာင္ စိတ္ဝင္တစား ေစာင့္ၾကည့္ရတယ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔လို ႏုိင္ငံသားေတြအဖို႔ ပိုၿပီးေတာ့ ဂရုစိုက္ အကဲျဖတ္ ပါဝင္ေဆာင္ရြက္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ေစာေစာက ေျပာခဲ့တဲ့ ေတာႀကီးသုံးေတာထဲက အခုေျပာေနတဲ့ ေရြးေကာက္ပဲြကိစၥဟာ ေတာတစ္ေတာသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာလို႔မ်ား “ေတာင္” နဲ႔ မႏိႈင္းယွဥ္ဘဲ “ေတာ” နဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္ ရတာလဲလို႔ ေမးစရာရွိပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ေတာင္တက္တာက အေတာ္ရွင္းပါတယ္။ ခက္ခက္ခဲခဲတက္ ၊ ထိပ္ေရာက္ရင္ ျပန္ဆင္း။

ေဟာဗ်ာ … ေတာဆိုတာက ေတာင္နဲ႔ မတူဘူးခင္ဗ်။ ေတာနက္ေလ မ်က္စိလည္ေလ၊ ေဘးအႏၱရာယ္မ်ားေလ၊ အခ်ိန္မေရြး ျခံဳခိုတိုက္ခိုက္ခံရႏိုင္ေလ၊ ေထာင္ေခ်ာက္နဲ႔လည္း ေတြ႕ဖို႕ မ်ားေလေလ မဟုတ္လား။ အဆင္မသင့္ရင္ ေနာက္ေၾကာင္းကိုေတာင္ ျပန္ေရာက္သြားႏိုင္တယ္ေလ။ ေတာက ပရိရယ္ မ်ားတယ္၊ မာယာမ်ားတယ္ေလ။ အေႏွာက္အယွက္လည္း ပိုမ်ားတယ္ေလ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျဖတ္သန္းရမယ့္ ေရြးေကာက္ပဲြကို အဲဒီ ေတာနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္ျပတာဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလုံး သတိရိွၾကေစဖို႔ ဆိုခ်င္တာပါ။ အကယ္၍မ်ား ေတာေခ်ာက္တာ ခံခဲ့ရရင္လည္း သတိရွိရွိ တြန္းလွန္ႏိုင္ေအာင္ပါ။ အခက္အခဲေတြ ၊ အႏၱရာယ္ေတြ ရွိေနတယ္ဆိုတာ သိထားရေအာင္လို႔ပါ။ အဓိကကေတာ့ ေတာလည္ရင္း ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ မေရာက္သြားဖို႔ ေျပာခ်င္တာပါဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တစ္ခ်ိန္ထဲ တစ္ၿပိဳင္နက္ထဲ ျဖတ္သန္းရမယ့္ ေတာက “တစ္” ေတာထဲလဲ မဟုတ္ပါဘူး။ “သုံး” ေတာ ေတာင္ျဖစ္ပါတယ္။

သိပ္ၿပီး ေပါ့ေပါ့ဆဆ ျဖတ္သန္းလို႔ မရပါဘူး။ တကယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ ဝန္နဲ႔အား မမွ် ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ေနတာပါ။ ဒါေတာင္ ကၽြန္ေတာ္ မကၽြမ္းက်င္လို႔ မေရးဘဲထားခဲ့တဲ့ AFTA လို စီးပြါးေရးကိစၥေတြ၊ ေငြေၾကးတန္ဘိုး က်ဆင္းမႈေတြ အမ်ားႀကီး ကို ခ်န္ထားခဲ့ပါေသးတယ္။ လယ္ယာေျမကိစၥေတြ၊ ပညာေရးမူဝါဒ ကိစၥေတြ မပါေသးပါဘူး။ လက္ငင္းအေရးႀကီးတယ္လို႔ ထင္ရတဲ့ အေၾကာင္းအရာ သုံးခုကိုဘဲ မီးေမာင္းထိုးျပထားတာျဖစ္ပါတယ္။

ကိုင္း … … ေနာက္ထပ္ ေတာတစ္ေတာကို သြားၾကရေအာင္ပါ။


၂ဝဝ၈ ဖဲြ႕စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒ ျပင္ဆင္ေရးအတြက္ အခုဆိုရင္ လႊတ္ေတာ္မွာ ဥပေဒၾကမ္းအျဖစ္ ေရးသားထားခဲ့ၿပီးၿပီလို႔သိထားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေဆြးေႏြးတဲ့ အဆင့္ကို ေရာက္လာတာ မေတြ႕ရေသးပါဘူး။ ျပည္သူလူထုရဲ႕ သေဘာထားကို ေကာက္ခံတာ၊ ေမးျမန္းတာေတြလည္း မရွိေသးပါဘူး။ လႊတ္ေတာ္ ဥပေဒၾကမ္းေကာ္မတီက ေရးထားတဲ့ အေျခအေနဘဲ ရွိပါေသးတယ္။ လူထု ငါးသန္းနီးပါးလက္မွတ္ေရးထိုး ေတာင္းဆိုထားတဲ့ ပုဒ္မ-၄၃၆ ကို ျပင္ဆင္ဖို႔ ေဆြးေႏြးတဲ့အထဲမွာ ထည့္သြင္းထားတယ္ဆိုတဲ့ သတင္းေတြ ထြက္ေပၚေနေပမဲ့ အတည္မျပဳႏိုင္ေသးပါဘူး။ လႊတ္ေတာ္မွာ အေျခအတင္္ ေဆြးေႏြးၾကအုန္းမွာမို႔ အဲဒီ အခါမွ သိၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

သိရုံဘဲ သိရမွာပါ ။ ျပည္သူေတြဖက္က ဘာမွ ဝင္ေရာက္ ေဆြးေႏြးရမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ လႊတ္ေတာ္က အေျခအတင္ ေဆြးေႏြးၾကၿပီး မဲခဲြဆုံးျဖတ္ၾက၊ ေနာက္ဆုံးအတည္ျပဳေတာ့မွ ျပည္သူလူထုႀကီးက မိမိပိုင္တဲ့မဲနဲ႔ လက္ခံမလား/ လက္မခံဘူးလား ဒါဘဲ ျပသခြင့္ရပါလိမ့္မယ္။

တကယ္ေတာ့ ႏိုင္ငံေတာ္ကို အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ ဥပေဒျဖစ္တဲ့ ဖဲြ႕စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒဆိုတာဟာ ျပည္သူလူထုနဲ႔ အဲဒီျပည္သူ လူထုရဲ႕ ကိုယ္စားလွယ္ျဖစ္တဲ့ အစိုးရတို႔အၾကား သေဘာတူထားတဲ့ ႏိုင္ငံေရး ပဋိဉာဥ္ တစ္ခုသာ ျဖစ္ပါတယ္။

၂ဝဝ၈-တုန္းက ျပည္သူလူထု အမ်ားစုရဲ႕ ဆႏၵမဲနဲ႔ ေထာက္ခံအတည္ျပဳခဲ့တယ္လို႔ ဆိုေပမဲ့ တကယ္တမ္းမွာ ေစာဒက တက္စရာေတြ အမ်ားႀကီး ရွိခဲ့ပါတယ္။ ေမးခြန္းထုတ္စရာေတြ တပုံတပင္ႀကီး က်န္ေနရစ္ခဲ့တာပါ။ ျပည္သူလူထု အေနနဲ႔ ေထာက္ခံဖို႔ /ကန္႔ကြက္ဖို႔ ဆုိတာ အဲဒီအေျခခံဥပေဒကို ေသေသခ်ာခ်ာ ဖတ္ခြင့္၊ အခ်င္းခ်င္းေတြ႕ဆုံ ေမးျမန္းေဆြးေႏြးခြင့္ေတြ အမွန္တကယ္လိုခဲ့တာပါ။ အဲဒီတုန္းက မူၾကမ္းစာအုပ္ ပုံႏွိပ္ထုတ္ေဝမႈကို ၾကည့္လိုက္ရင္ အလြန္႔အလြန္ နည္းလွပါတယ္။ တစ္ေသာင္းေလာက္ဘဲ ျဖန္႔ေဝခဲ့တယ္လို႔ သိထားပါတယ္။ ဆိုခ်င္တာက ျပည္သူအမ်ားစုႀကီးဟာ အေျခခံဥပေဒကို မျမင္မေတြ႕ ၊ မဖတ္ရႈလိုက္ရဘဲ၊ မသိရွိဘဲ၊ နားမလည္လိုက္ဘဲ မဲထည့္ခဲ့ ရတယ္လို႔ ဆုိခ်င္တာပါ။

အထက္မွာေျပာခဲ့သလိုဘဲ ျပည္သူလူထုႀကီးက မဲေပး ဆုံးျဖတ္တယ္ ဆုိေပမဲ့ သူတို႔ မဖတ္ဖူးခဲ့ဘဲ (ဘာမွန္းမသိခဲ့ဘဲ) မဲေပးခဲ့ရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ပိုဆိုးတာက သမိုင္းတြင္တဲ့ နာဂစ္လို မုန္တိုင္းဒဏ္ခံရတဲ့ ေဘးဒုကၡႀကီး ဆိုက္ေရာက္ေနတဲ့ ကာလမွာေတာင္ ဆိုင္းငံ့မထားႏိုင္ဘဲ ဆႏၵခံယူပဲြကို ဇြတ္လုပ္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ မၾကာပါဘူး။ နာဂစ္ေဒသ ဧရာဝတီတိုင္းရဲ႕ ေထာက္ခံမႈကိုလည္း ရရွိပါတယ္ဆိုၿပီး ထုတ္ျပန္လာေတာ့ လူထုအတြက္ ယုံၾကည္ဖို႔ ခက္ၿပီး ေျပာစရာေတြ ေမးခြန္းထုတ္စရာေတြ ျဖစ္က်န္ခဲ့ပါတယ္။

ေနာက္ၿပီး လက္ေတြ႕ အသုံးျပဳခဲ့တဲ့ကာလ ႏွစ္အနည္းငယ္အတြင္းမွာ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ေတြ၊ အားနည္းခ်က္ေတြကို ေတြ႕လာရျပန္တယ္။ အဲဒီေနရာမွာ ဒီအေျခခံဥပေဒကို ျပင္ဆင္ဖို႔ လုိအပ္ၿပီ ဆိုတာကို အားလုံးက လက္ခံလာတာ ေကာင္းေသာ လကၡဏာ တစ္ခုျဖစ္လာပါတယ္။ အစိုးရပိုင္းကေရာ၊ လႊတ္ေတာ္ အပိုင္းကေရာ၊ ႏိုင္ငံေရးပါတီေတြကေရာ၊ လက္နက္ကိုင္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အပစ္ရပ္ထားတဲ့ အဖဲြ႕အစည္းေတြေရာ၊ အားလုံးက အဲဒီအခ်က္ကို ျငင္းပယ္သူမရွိ လက္ခံလာၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။

ႏိုင္ငံေရးေလာကမွာ အေျခခံဥပေဒ ျပင္ဆင္ေရးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး တစ္ခ်ိဳ႕က အစိုးရနဲ႔ ေပါင္းၿပီးျပင္တာမွန္တယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕က တိုက္ပဲြဝင္ၿပီး ျပင္ဆင္မွ မွန္တယ္ဆိုၿပီး အျငင္းပြါးၾကတာ ရွိပါတယ္။ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး အျပစ္ေတြ တင္ၾကေျပာၾကပါတယ္။ “ေပါင္းျပင္” နဲ႔ “တိုက္ျပင္” ဆိုၿပီး ခဲြျခားေျပာၾကပါတယ္။ အေတြးအေခၚ တစ္ရပ္လို ဆိုႏိုင္ပါတယ္။

လူအေတာ္စုံတဲ့ ေဆြးေႏြးပဲြတစ္ခုမွာ အဲဒီ ေပါင္းျပင္နဲ႔ တိုက္ျပင္ကိစၥမွာ ခင္ဗ်ားတို႔ UNA က ဘာလဲ၊ ဘယ္လိုလဲလို႔ ေမးလာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ UNA ကေတာ့ ေပါင္းျပင္ဖို႔လည္း မရွိဘူး။ တုိက္ျပင္ဖို႔လည္း မရွိဘူး လို႔ေျပာလိုက္ေတာ့ ဒါဆိုဘယ္လိုျပင္မွာတုန္းလို႔ ဝုိင္းေမးၾကတယ္။

ကၽြန္ေတာ္က “ေႏြးျပင္” မွာဗ်။ လို႔ေျပာလိုက္ေတာ့ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ေတြ ျဖစ္သြားတယ္။ ေနာက္ေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္က ျပန္ရွင္းျပရတယ္။ အားလုံးေတြ႕ဆုံေဆြးေႏြးၿပီး သေဘာတူညီမႈနဲ႔ ျပင္မွာမို႔ “ေႏြးျပင္” လို႔ေျပာလိုက္တာလို႔ ရွင္းျပရတယ္။ အားလုံးသေဘာက်ၾကပါတယ္။ တကယ္တမ္း စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ တိုက္ပဲြပုံစံ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ျပင္ဆင္ေရး ႀကိဳးစားသူေတြ ရွိေနပါတယ္။ လႊတ္ေတာ္ထဲဝင္ၿပီး ေပါင္းသင္း ဆက္ဆံ ျပင္ဆင္ဖို႔ ႀကိဳးစားၾကတာေတြလည္း ရွိပါတယ္။ လက္ေတြ႕မွာေတာ့ ဘယ္တစ္ခုမွ ေအာင္ျမင္ႏိုင္ေျခ မရွိခဲ့ပါဘူး။ တကယ္တမ္းေျပာရရင္လဲ ကၽြန္ေတာ္ေျပာခဲ့တဲ့ ေႏြးျပင္ဆိုတာလဲဘဲ ခုထိ မျဖစ္ႏိုင္ေသးပါဘူး။

ကၽြန္ေတာ္ယုံၾကည္တာကေတာ့ ႏိုင္ငံေရး ပဋိဉာဥ္ တစ္ခု ရေအာင္ ႏိုင္ငံေရးေဆြးေႏြးပဲြေတြက တဆင့္ ႀကိဳးစားယူတာ ပို ေကာင္းတယ္လို႔ ယူဆပါတယ္။ ဒီအခ်က္အေပၚ အယူအဆကဲြျပားတာေတြလည္း ရွိပါတယ္။ လက္ေတြ႕မွာ ႏိုင္ငံေရးေဆြးေႏြးပဲြဆိုတာ အင္မတန္မွ နည္းလြန္းပါတယ္။ ခက္ခဲလြန္းပါတယ္။ ပိုဆိုးတာက “အားလုံး ပါဝင္ေသာ” ေဆြးေႏြးပဲြမ်ိဳး ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ပိုခက္ပါတယ္။

သို႔ေသာ္လည္း ၾကာေတာင့္ၾကာရွည္ ျပည္တြင္းစစ္ႀကီး ရပ္စဲသြားေအာင္၊ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာျဖစ္ခဲ့တဲ့ တိုင္းရင္းသားအေရး ျဖစ္တဲ့ အမ်ိဳးသားျပန္လည္သင္ျမတ္ေရး ျဖစ္လာေအာင္ ဆိုရင္ ႏိုင္ငံေရး ေဆြးေႏြးပဲြက အေကာင္းဆုံး အခင္းအက်င္းလို႔ ကၽြန္ေတာ့ေတာ့ ယုံၾကည္ထားပါတယ္။

ခက္တာကေတာ့ ခက္မွာပါဘဲ။ မလြယ္ဘူးဆိုတာလဲ သိေနၾကတာပါဘဲ။ သို႔ေသာ္လည္း ေသြးထြက္နည္းမယ္။ ပ်က္စီးဆုံးရႈံးမႈနည္းမယ္။ ေတြ႕ဆုံေဆြးေႏြးၿပီး ေျဖရွင္းတယ္ဆိုတဲ့့ ႏိုင္ငံေရး ယဥ္ေက်းမႈတစ္ရပ္ကို ထူေထာင္ႏိုင္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံေရး သမိုင္း တစ္ေလွ်ာက္မွာ အခ်င္းခ်င္း ေတြ႕ဆုံေဆြးေႏြး အေျဖရွာတတ္တဲ့ ယဥ္ေက်းမႈကို ထူေထာင္ထားသင့္ၿပီလို႔ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ယုံၾကည္ထားပါတယ္ဗ်ာ။

အားလုံးပါဝင္တဲ့ ႏိုင္ငံေရးေဆြးေႏြးပဲြႀကီးကေန ရလာမဲ့ သေဘာတူညီခ်က္ေတြဟာ “ႏိုင္ငံေရး အေျခခံမူ” ေတြျဖစ္လာမွာမို႔ အဲဒီအခ်က္ေတြအေပၚ အေျခခံၿပီး ဖဲြ႕စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပုံ အေျခခံဥပေဒကို ေရးသားအတည္ျပဳရမယ္လို႔ ယုံၾကည္ပါတယ္။

အခုလို ဟိုနားနည္းနည္းျပင္၊ ဒီနားနည္းနည္း မြမ္းမံ လုပ္ရုံနဲ႔ေတာ့ အမ်ိဳးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး၊ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးေတြကို တည္ေဆာက္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ထင္ပါတယ္။ ေဆးၿမီးတုိသေဘာေလာက္နဲ႔ ကုသလို႔ မရႏုိင္ေတာ့ဘူး ဆိုတာ အားလုံးလက္ခံႏိုင္ေလာက္ပါလိမ့္မယ္။

အေရွ႕ေတာင္အာရွ အားကစားပဲြကို တက္ေရာက္လာတဲ့ စကၤာပူ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ လီရွန္လြန္းဟာ ေနျပည္ေတာ္တစ္ဝိုက္ လွည့္ၾကည့္ခဲ့တယ္။ သူ႔မွတ္ခ်က္က “သူ႕ျမင္ကြင္းေတြဟာတဲ့ ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ငါးဆယ္ေလာက္က မေလးရွားနဲ႔ စကၤာပူက ျမင္ကြင္းမ်ိဳးကို ျပန္လည္ျမင္ေယာင္မိတယ္” လို႔ မွတ္ခ်က္ျပဳေၾကာင္း ဖတ္လိုက္ရဖူးပါတယ္။ ေျပာခ်င္တာက မေလးရွားနဲ႔စကၤာပူတို႔ဟာဆိုရင္ အမ်ားႀကီးတိုးတက္သြားၿပီး ျမန္မာက အမ်ားႀကီးေနာက္က်က်န္ေနၿပီ လို႔ေျပာခ်င္ပုံရပါတယ္။ အဲဒီ ေနျပည္ေတာ္နား တစ္ဝိုက္က လူငယ္ေတြ မေလးရွားမွာသြား အလုပ္လုပ္ေနၾကတာလဲ လူတိုင္းအသိဘဲ ဥစၥာ ။

ကၽြန္ေတာ္ ဆိုလိုခ်င္တာက ေရွးရိုးေဟာင္း နည္းျဖစ္တဲ့ အျပဳတ္တိုက္နည္းနဲ႔ ဆက္သြားလို႔ မရႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ကိုယ့္ အခ်င္းခ်င္းဘဲဗ်ာ။ အဲဒီ ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္းဆိုတဲ့ (အမွန္တကယ္) စိတ္ထားနဲ႔ ေတြ႕ဆုံ ေဆြးေႏြးၾကေတာ့ ဘာမ်ားနာက်င္စရာ ရွိမလဲဗ်ာ။ ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္းအေပၚမွာ ႏိုင္ငံေရးနည္းနဲ႔ တိုက္ခိုက္တာေတြ၊ စစ္ေရးနည္းနဲ႔ တိုက္ခိုက္တာေတြ၊ စီးပြြါးေရးနည္းနဲ႔ တိုက္ခိုက္တာေတြ၊ ဘာသာေရးနဲ႔ တိုက္ခိုက္တာေတြ၊ တိုက္ခိုက္တာေတြ မွန္သမွ် ရပ္ဆိုင္းသင့္တဲ့ “အခ်ိန္” နဲ႔ “အခါ” ကိုေရာက္ေနပါၿပီ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ ႏိုင္ငံေတာ္နဲ႔ ပတ္သက္လာရင္ ဘယ္ေလာက္သေဘာထားႀကီးၾကသလဲ၊ ဘယ္ေလာက္ ရင့္က်က္ၾကသလဲ၊ ဘယ္ေလာက္ အနစ္နာခံႏိုင္ၾကသလဲ ဆုံးျဖတ္ဖို႔လိုလာပါၿပီ။

ကၽြန္ေတာ့္တို႔ ပါတီအေနနဲ႔ တစ္ျခား မိတ္ေဆြပါတီေတြနဲ႔ တိုင္ပင္ၿပီး “ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ ယုံၾကည္မႈတည္ေဆာက္ျခင္း” ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ေဆြးေႏြးပြဲေတြ လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ ကိုယ့္တစ္ႏိုင္ တစ္ပိုင္ေပါ့ဗ်ာ။ လားရိႈးမွာ တစ္ႀကိမ္လုပ္ပါတယ္။ ေတာင္ႀကီးမွာလည္း ေနာက္တစ္ႀကိမ္လုပ္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရးပါတီေတြ၊ အပစ္ရပ္ လက္နက္ကိုင္အဖဲြ႕အစည္းေတြ၊ အရပ္ဖက္ အဖဲြ႕ အစည္းေတြ အမ်ားအျပားတက္ေရာက္ၾကပါတယ္။ ျပည္တြင္း ျပည္ပ ေလ့လာသူ အပါအဝင္ အားလုံးေပါင္း (၄၄) ဖဲြ႕တက္ေရာက္ ေဆြးေႏြးၾကတယ္။

ေနာက္တစ္ခါ ေတာင္ႀကီးမွာၾကေတာ့ (၇ဝ) ေလာက္ တက္ခဲ့တယ္။ လက္နက္ကိုင္ထဲက KNU, UWSA, RCSS စသျဖင့္ တက္ခဲ့ၿပီး ႏိုင္ငံေရးပါတီေတြထဲမွာေတာ့ တစည ၊ အမ်ိဳးသား ဒီမိုကေရစီ အဖဲြ႕ခ်ဳပ္ လိုမ်ိဳးကအစ ၈၈-မ်ိဳးဆက္ ၿငိမ္း/ပြင့္ လို အဖဲြ႕အစည္းအဆုံး အေတာ္စုံစုံလင္လင္ လာၾကပါတယ္။ အစိုးရ ဖက္ကလည္း ျပည္ေထာင္စုဝန္ႀကီးေတြကိုယ္တုိင္ လာၾကပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔က အစိုးရမဟုတ္ေတာ့ သေဘာတူညီမႈေတြ မယူႏိုင္ခဲ့ၾကပါဘူး။ အေတာ္မ်ားမ်ားက သေဘာက်ေပမဲ့ အက်ိဳးအျမတ္က ဘာလဲလို႔ ေမးၾကတာ ရွိခဲ့ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ရွင္းျပပါတယ္။

“ေဘးထြက္ေကာင္းက်ိဳး” ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို သုံးၿပီး ရွင္းျပခဲ့တယ္။ အမ်ားက ေဘးထြက္ဆိုးက်ိဳးဘဲ သိၾကတာဗ်။ ေဘးထြက္ေကာင္းက်ိဳးကို သိပ္မသိၾကဘူး။ မျမင္ၾကဘူးခင္ဗ်။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေဆြးေႏြးၾကေတာ့ တစ္ဖဲြ႕ရဲ႕သေဘာကို တစ္ျခားတစ္ဖဲြ႕က သိရွိနားလည္လာႏိုင္ပါတယ္။ ေဆြးေႏြးပဲြအခ်ိန္ ျပင္ပ လက္ဖက္ရည္ေသာက္တဲ့အခ်ိန္၊ လမ္းေလွ်ာက္နားခ်ိန္၊ ညစာစား ခ်ိန္ေတြမွာ တစ္ဖဲြ႕နဲ႔တစ္ဖဲြ႕ ၊ တစ္ဦးနဲ႔ တစ္ဦး ေတြ႕ဆုံႏိုင္တယ္ဗ်ာ။ စကားစၿမီ ေျပာႏိုင္တယ္ဗ်ာ။ မိတ္ဆက္ႏို္င္တယ္ဗ်ာ။ လိပ္စာယူၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ ဆက္သြယ္ႏိုင္တယ္ဗ်ာ။ ႏွစ္ဖက္ ဒါမွမဟုတ္ သုံးဖက္ သေဘာတူရင္ ႏိုင္ငံေရးကိစၥ စကားေျပာႏိုင္တယ္ဗ်ာ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဖိတ္ကတည္းကိုက စာထဲ ထည့္ေရးထားခဲ့ပါတယ္။ မိမိကလည္း ေဆြးေႏြးခ်င္တာကို ေဆြးေႏြးႏိုင္သလို တစ္ျခားအဖဲြ႕အစည္းမ်ားရဲ႕ ေဆြးေႏြးခ်က္မ်ားကိုလည္း ေလးေလးစားစား နားေထာင္သြားဖို႔ တုိက္တြန္းထားၿပီးသားပါဗ်ာ။

အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေျပာတဲ့ “ေဘးထြက္ေကာင္းက်ိဳး” ဆိုတာ အမွန္တကယ္ ရွိခဲ့ပါတယ္။ အေကာင္အထည္ ျပစရာမလိုပါဘူး။ သက္ေသျပစရာမလိုပါဘူး။ ႏိုင္ငံေရးေလာကက လူေတြ၊ အဖဲြ႕အစည္းေတြ ဘယ္မွာေတြ႕ဆုံၿပီး ဘယ္မွာ ရင္းႏွီးခဲ့ၾကသလဲဆိုတာက ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ သက္ေသေတြျဖစ္မွာပါ။

အဲဒီေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပုံစံေျပာင္းခဲ့ၾကတယ္။ UNA ကို အေျခတည္ၿပီး UNA ႏွင့္ မိတ္ဖက္အဖဲြ႕အစည္းမ်ား ေဆြးေႏြးပဲြဆိုၿပီး လုပ္ၾကတယ္။ အဲဒီမွာလည္း နည္းပရိရာယ္ တစ္မ်ိဳးကို က်င့္သုံးခဲ့တယ္။ မိမိတို႔အဖဲြ႕အစည္းတစ္ခုခ်င္းစီရဲ႕ သီးျခား ျပႆနာမ်ားကို မေဆြးေႏြးဘဲ ယေန႔ ႏိုင္ငံေတာ္အတြက္ လိုအပ္ခ်က္၊ ရင္ဆိုင္ေနရတဲ့ အခက္အခဲေတြ၊ ေျဖရွင္းႏိုင္မယ့္ နည္းလမ္းေတြ၊ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္မဲ့ အၾကံျပဳခ်က္ေတြကိုသာ အဓိကထားေဆြးေႏြးၾကဖို႔ တိုက္တြန္းခဲ့ပါတယ္။ အၾကံျပဳခ်က္ေတြဟာလည္း လက္ေတြ႕အသုံးျပဳႏိုင္တဲ့ အၾကံျပဳခ်က္မ်ား ျဖစ္ဖို႔လည္း အေသအခ်ာ ေရးသားတိုက္တြန္းထားခဲ့ပါတယ္။

ေဆြးေႏြးပဲြေတြက အထိုက္အေလွ်ာက္ ေအာင္ျမင္ပါတယ္။ ထင္သေလာက္ေတာ့ အၾကံဉာဏ္ေကာင္းေတြ မရခဲ့ပါဘူး။ သို႔ေသာ္လည္းဘဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တတ္ႏို္င္သေလာက္ေတာ့ လုပ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ လုပ္ေနဆဲလည္း ျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီမွာ ထူးျခားမႈတစ္ခုကို ေတြ႕ရပါတယ္။ အဖဲြ႕အစည္းေတြဟာ ကိုယ့္အဖဲြ႕အစည္းရဲ႕ အက်ိဳးစီးပြါးနဲ႔ ကိုယ့္ျပႆနာေတြကိုဘဲ ေရွ႕တန္းတင္ ေျပာဆို ေဆြးေႏြးေလ့ရွိတာကို ကၽြန္ေတာ္ သတိထားမိခဲ့တယ္။ အဲဒီအခ်က္ကို ေဖ်ာက္ထားႏိုင္ခဲ့ရင္ ခ်န္ထားႏိုင္ခဲ့ရင္ ဒါမွမဟုတ္ ေက်ာ္လႊားႏိုင္ခဲ့ရင္ ေကာင္းက်ိဳး တစ္ခုခုေတာ့ ရႏိုင္တယ္ ဆိုတဲ့ အယူအဆ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ ကိန္းေအာင္းလာခဲ့တယ္။

တကယ္လဲဘဲ ကိုယ့္အဖဲြ႕အစည္းတစ္ခုထဲရဲ႕ ကိစၥ၊ ျပႆနာ နဲ႔ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာ တစ္ခုထဲကို မေျပာဘဲ လက္ရွိ ႏိုင္ငံေတာ္မွာ ျဖစ္ေနတဲ့ အခက္အခဲ အၾကပ္အတည္းေတြကိုဘဲ အာရုံျပဳ ေဆြးေႏြးေျဖရွင္းမယ္ဆိုရင္ ေအာင္ျမင္မႈနားကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခ်ည္းကပ္ႏိုင္လိမ့္မယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ့္လက္ေတြ႕ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြအရ ေလးေလးနက္နက္ ယုံၾကည္ထားပါတယ္။ ဒါမွ လမ္းမွန္ေပၚကို ေရာက္ရွိႏိုင္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။

ကိုင္း ဒါဆိုရင္ ဖဲြ႕စည္းပုံအေျခခံဥပေဒ ျပင္ဆင္ေရးကိစၥမွာ ကၽြန္ေတာ္ေျပာတဲ့ “ေႏြးျပင္”ဆိုတာ လက္ေတြ႕ပိုၿပီးက် ပါတယ္လို႔ အဆြယ္တရားေဟာလိုက္ခ်င္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တင္ျပခဲ့သလို လႊတ္ေတာ္ကသာ အေျခအတင္ ေဆြးေႏြးၿပီး အေျခခံဥပေဒ ျပင္ဆင္ေရး ဥပေဒကို အတည္ျပဳ ႏိုင္ခဲ့ရင္ ( တိုင္းျပည္ရဲ႕ အမွန္တကယ္လိုအပ္ခ်က္လည္း ျဖစ္တာမို႔ ျပင္ဆင္ေရးကို လႊတ္ေတာ္က အတည္ျပဳႏိုင္လိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ထားပါတယ္) ျပည္သူလူထုထံ ဆႏၵခံယူပဲြ က်င္းပၿပီး သေဘာထား ခံယူရပါေတာ့မယ္။ ၂ဝဝ၈ - အေျခခံဥပေဒအရ မဲေပးႏိုင္ခြင့္ရွိသူ အားလုံးရဲ႕ ထက္ဝက္ေက်ာ္က ေထာက္ခံမွ အတည္ျဖစ္မွာပါ။

အလြန္ အင္မတန္ကို ျပင္ရခက္ေအာင္ လုပ္ထားခဲ့တာပါ။ အဲဒီေလာက္ေတာင္ တင္းၾကပ္ခဲ့ေတာ့ ကုိယ္ကိုယ္တိုင္ ျပင္ခ်င္တဲ့ အခ်က္ေတြကိုေတာင္ ျပန္ၿပီး ျပင္ဖို႔အခက္အခဲ ျဖစ္ေနေတာ့တာေပါ့။ စကားပုံတစ္ခုလို ‘ကိုယ့္ရႈးကိုယ္ပတ္’ ဆိုတာမ်ိဳးျဖစ္ကုန္တာေပါ့။ ကိုယ့္ရႈးကိုယ္ပတ္တာက အဓိက ျပႆနာမဟုတ္ပါဘူး။ ႏိုင္ငံေတာ္အတြက္ကသာ အဓိက ျပႆနာျဖစ္လာရတာပါ။ ျပည္သူလူထုအတြက္သာ အၾကပ္အတည္း ျဖစ္လာရတာပါ။

အေျမာ္အျမင္ ရွိမႈ /မရွိမႈ က စကားေျပာခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ရင့္က်က္မႈ လိုအပ္ခ်က္ ျဖစ္ပါတယ္။

တစ္ဖက္ကို တင္းၾကပ္ဖို႔ဘဲ အားသန္ခဲ့ေတာ့ ကိုယ့္ကိုလည္း ျပန္ၾကပ္မဲ့ ကိစၥကို ေမ့ေလွ်ာ့ခဲ့ဟန္တူပါတယ္ဗ်ာ။

လူထုဆႏၵခံယူဖို႔ဆိုတာ ႏိုင္ငံေတာ္က ႀကီးမွဴးက်င္းပမွ ျဖစ္ႏုိင္တာပါ။ ေငြကုန္ေၾကးက် အလြန္မ်ားပါတယ္။ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊ စီမံခန္႔ ခဲြေရး၊ လုံျခံဳေရးကအစ အစစအရာရာ လိုအပ္ပါတယ္။ ဥပေဒ၊ နည္းဥပေဒေတြ လိုအပ္ပါတယ္။ တစ္ျခားအလုပ္ေတြကို ပစ္ထားရမွာမို႔ အဖိုးတန္ အခ်ိန္ေတြကို အသုံးခ်ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ကဲဗ်ာ … အဲဒီ ေတာႀကီးကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ မျဖစ္မေန ျဖတ္သန္းၾကရပါလိမ့္မယ္။ အားေမြးထားၾကေပေတာ့ဗ်ိဳ႕ ။


ကိုင္း … ေနာက္ထပ္ ျဖတ္သန္းရမဲ့ ေတာႀကီးတစ္ေတာ အေၾကာင္းေျပာၾကရေအာင္ပါ။

လြတ္လပ္ေရးရၿပီး လပိုင္းအတြင္းမွာဘဲ စတင္ခဲ့တဲ့ ျပည္တြင္းစစ္မီးဟာ အခုတိုင္ေအာင္ တစ္မ်ိဳးၿပီးတစ္မ်ိဳး မရိုးႏိုင္ရေလေအာင္ ဆင္ႏြဲခဲ့ၾကရတယ္။ ဆင္ႏြြဲေနရဆဲလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ လက္နက္ကိုင္ အဖဲြ႕အစည္းေတြဟာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔မ်ား နည္းသြားမလား ထင္ခဲ့ရေပမဲ့ ၾကာေလမ်ားေလ ၾကာေလမ်ားေလ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဗကပ ေတြရဲ႕ လက္နက္ကိုင္လမ္းစဥ္ ၿပိဳကဲြသြားၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစုေတြရဲ႕ လက္နက္ကိုင္တပ္ဖဲြ႕ ေတြက ပိုလို႕ေတာင္မ်ားလာၾကပါတယ္။ ျမန္မာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရးစင္တာရဲ႕ ျပဳစုထားတဲ့ကိန္းဂဏန္းေတြအရဆိုရင္ ျမန္မာျပည္တစ္ဝွမ္းမွာ လက္နက္ကိုင္ အဖဲြ႕အစည္းစုစုေပါင္း ငါးေထာင္ေက်ာ္ ရွိတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ သူတို႔စာရင္းေတြက အစိုးရ အကူအညီနဲ႔ ျပဳစုထားတာမို႔ မွန္ကန္တဲ့ ကိန္းဂဏန္းေတြလို႔ သတ္မွတ္ ႏိုင္ပါတယ္။

အခုအခ်ိန္ၾကမွ ဘယ္သူ႕အမွားေၾကာင့္လို႔ အေျဖမရွာလိုေတာ့ပါဘူး။ သမိုင္းဆရာေတြရဲ႕ တာဝန္အျဖစ္နဲ႔ ခ်န္ထားေပးတာ ပိုသင့္ေလွ်ာ္မယ္လို႔ ထင္မိပါတယ္။

ေလာေလာဆယ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႀကိဳးစားအားထုတ္ရမွာက ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ပစ္ခတ္တိုက္ခိုက္လာတာေတြကို ရပ္ဆိုင္းၿပီး ႏိုင္ငံေရးေဆြးေႏြးပဲြ စတင္က်င္းပႏိုင္ၾကဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။

တစ္ခ်ိဳ႕ၾကေတာ့လည္း ပစ္ခတ္တိုက္ခိုက္ေနဆဲမွာဘဲ ေတြ႕ဆုံေဆြးေႏြးၾက။ သေဘာတူရင္ ပစ္တာခတ္တာ ရပ္ဆိုင္းလိုက္ ဆိုတဲ့ သေဘာထားေတြလည္း ရွိထားပါတယ္။

ပါတီတစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ အျမန္ဆုံး အပစ္အခတ္ရပ္စဲေစခ်င္လို႔ အတင္းအၾကပ္ တိုက္တြန္းေနၾကတာလဲ ရွိပါတယ္။ ဒါကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သေဘာမတူႏိုင္ပါဘူး။ ေဆးၿမီးတိုကိုမႀကိဳက္ပါဘူး။ ေခတၱခဏ အပစ္ရပ္တာမ်ိဳးထက္ တာရွည္/ၾကာရွည္ခံတဲ့ အပစ္ရပ္မ်ိဳးကို လိုလားပါတယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ အၿမဲတမ္း အပစ္ရပ္တာမ်ိဳးကို ျဖစ္ေစခ်င္ပါတယ္။ အဲဒီလို ျဖစ္ဖို႔ဆိုရင္ လက္နက္ကိုင္ အဖဲြ႕အားလုံးက ေၾကေၾကလည္လည္ ေဆြးေႏြး သေဘာတူၾကၿပီးမွအပစ္ရပ္တာ ပိုၿပီး သဘာဝက်သလို ပိုၿပီး အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ ရွိႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီလို ၾကာရွည္တဲ့ အပစ္ရပ္မႈမ်ိဳးမွ တစ္ဖဲြ႕နဲ႔တစ္ဖဲြ႕ ယုံၾကည္မႈတည္ေဆာက္ခ်ိန္ အလုံအေလာက္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

၂ဝ၁ဝ ေနာက္ပိုင္းမွာ အစိုးရဖက္က သေဘာထားေျပာင္းမႈတစ္ခ်ိဳ႕ရွိခဲ့တယ္။ အစိုးရတစ္ဖဲြ႕လုံးလည္း ျဖစ္ခ်င္လဲျဖစ္မယ္။ မျဖစ္ခ်င္လဲ မျဖစ္ပါဘူး။ အဲဒါကေတာ့ win-win ေပၚလစီကို လက္ခံလာတာျဖစ္တယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ယူဆပါတယ္။ လက္ရွိ အေျခအေနကလည္း အဲဒီလိုလမ္းေၾကာင္းသာလွ်င္ အေကာင္းဆုံးလို႔ ေဖၚျပေနပါတယ္။ အစိုးရ ကိုယ္စားလွယ္ေတြက လက္ခံေဆြးေႏြးၾကေတာ့ ျပည္နယ္အဆင့္၊ ျပည္ေထာင္စုအဆင့္ ဆိုၿပီး ႏွစ္ဖက္စလုံး အပစ္ရပ္လက္မွတ္ေတြ ေရးထိုးႏိုင္ခဲ့တယ္။

ျမန္မာအစိုးရ အဆက္ဆက္အနက္ အခုအစိုးရအေနနဲ႔ ေအာင္ျမင္မႈ ရတယ္လို႔ ေျပာရမဲ့ ပဲြေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအက်ိဳးဆက္ေတြအေနနဲ႔ လက္နက္ကိုင္အဖဲြ႕အစည္းေတြ ၿမိဳ႕ေပၚတက္လာႏိုင္ၿပီး အစိုးရပိုင္းနဲ႔ေရာ၊ ႏိုင္ငံေရးပါတီအပိုင္းေတြနဲ႔ပါ ေတြ႕ဆုံမႈေတြ လုပ္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

ျမန္မာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး စင္တာ (MPC) တစ္ခုကို ပညာရွင္ေတြနဲ႔ ဖဲြ႕စည္းၿပီး UPCC \ UPWC ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြး ေႏြးပဲြကိုယ္စားလွယ္အဖဲြ႕ကို ဖဲြ႕စည္းၿပီး တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ အဖဲြ႔အစည္းေတြ (EAO’s) နဲ႔ ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကတယ္။

အခက္အခဲေပါင္းမ်ားစြာကို ေက်ာ္ျဖတ္ႏို္င္ခဲ့ၾကတယ္။ ေဆြးေႏြးပဲြေတြထဲမွာ အေစာဆုံး သေဘာတူခဲ့ၾကတဲ့ အထဲမွာ တစ္နိုင္ငံလုံး ပစ္ခတ္တိုက္ခိုက္မႈ ရပ္စဲေရးလက္မွတ္ ေရးထိုး အတည္ျပဳ ႏိုင္ခဲ့ရင္ အဲဒီလက္မွတ္ေရးထိုးတဲ့ ေန႔ကစၿပီး ႏွစ္လ အတြင္း ႏိုင္ငံေရးေဆြးေႏြးပဲြ မူေဘာင္ေတြကို အၿပီးေရးဆဲြရမယ္။ ၿပီးရင္ ေနာက္ထပ္တစ္လအတြင္း ႏိုင္ငံေရးေဆြးေႏြးပဲြကို စတင္ရမယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ဟာ အေတာ္အဓိကက်တဲ့ သေဘာတူညီမႈတစ္ခု ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ဘာေၾကာင့္ အဲဒီအခ်က္ကို အရင္ဆုံးသေဘာတူႏိုင္ေအာင္ သူတို႔ႀကိဳးစားခဲ့ၾကတာလဲ ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္နားလည္ သေလာက္ ေဝဖန္ရရင္ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္အဖဲြ႕အစည္းေတြက အစိုးရကို စိတ္မခ်ႏိုင္ဘူး ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ပါ။ တည့္တည့္ေျပာရရင္ အယုံအၾကည္မရွိလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း အစိုးရဖက္က အပစ္ရပ္ေရးကို မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္မယ္ဆိုတဲ့ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈေတြက ရွိေနတာေၾကာင့္ လြယ္လြယ္နဲ႔ ကတိေပး သေဘာတူခဲ့တယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ယူဆပါတယ္။ ႏို႔မို႔ဆိုရင္ ေဆြးေႏြးပဲြက ေရွ႕ဆက္ဖို႔ အခက္အခဲ ျဖစ္ႏုိင္တာေၾကာင့္လည္း ပါပါတယ္။

ဘာေၾကာင့္ မယုံၾကည္တာလဲဆုိေတာ့ အရင္အစိုးရ အဆက္ဆက္ဟာ အခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် ကတိကဝတ္ေတြ ပ်က္သြားတတ္တယ္။ ပ်က္လဲ ပ်က္ခဲ့တယ္။ ေျပာင္းလဲသြားတတ္တယ္။ သေဘာထားေတြ အမွန္တကယ္ေျပာင္းသြားတတ္တယ္။

အထူးသျဖင့္ ေနာက္တက္တဲ့ ေခါင္းေဆာင္သစ္ လက္ထက္ဆိုရင္ အရင္ေခါင္းေဆာင္ေဟာင္းေတြရဲ႕ ကတိကဝတ္ေတြကို သိပ္ၿပီး မေလးစား မလိုက္နာခ်င္ၾကဘဲ ေျပာင္းလဲတတ္တာ အေလ့အထ တစ္ခုလိုေတာင္ ျဖစ္ေနပါၿပီ။ ေကာင္းေမြဆိုးေမြ ဆက္ခံတယ္ဆိုတာ သိပ္မရွိခ်င္ခဲ့ပါဘူး။

ဒါေပမဲ့ ဘာဘဲေျပာေျပာ ႏွစ္ဖက္သေဘာတူၾကတယ္ ဆိုတာကေတာ့ ေထာက္ခံၾကရမဲ့ ကိစၥ ျဖစ္ပါတယ္။ ခက္တာက ႏွစ္လအတြင္း ႏိုင္ငံေရးေဆြးေႏြးပဲြ မူေဘာင္ကို အၿပီးေရးဆဲြရမယ္ ဆုိေတာ့ လက္ေတြ႕မွာ ျဖစ္ႏို္င္ေျခ အေတာ္ကို နည္းလြန္းပါတယ္။ အားလုံးပါဝင္တဲ့ ႏိုင္ငံေရးေဆြးေႏြးပဲြက်င္းပဖို႔ဆိုေတာ့ အားလုံးနဲ႔ ညိႇႏိႈင္းဖို႔ လိုလာတယ္။ ပိုၿပီးေတာ့ ခက္ႏို္င္တာေပါ့။

ကၽြန္ေတာ္တို႔အဖို႔ ေရွ႕ဖက္မွာ ႏိုင္ငံေရးေဆြးေႏြးပဲြလို႔ အမည္တပ္ႏိုင္တဲ့ “အမ်ိဳးသား ညီလာခံ” ဆိုတဲ့ အေတြ႕အၾကံဳကလည္း ေမ့မထားႏိုိင္ေသးပါဘူး။ ႏိုင္ငံေရးေဆြးေႏြးပဲြ က်င္းပေရး နည္းစနစ္ျဖစ္တဲ့ မူေဘာင္ကို အရင္ဆုံးသေဘာတူထားၾကဖို႔က လိုကိုလိုအပ္ပါတယ္။ ေနာက္ထပ္တစ္ႀကိမ္ က်ိဳကၠဆံ အမ်ိဳးသား ညီလာခံ၊ ေညာင္ႏွစ္ပင္ အမ်ိဳးသားညီလာခံ မ်ိဳးထပ္အျဖစ္ခံလို႔ မရပါဘူး။ ေသေသခ်ာခ်ာ ေဆြးေႏြးဆုံးျဖတ္ ထားတဲ့ မူေဘာင္၊ အားလုံးလက္ခံသေဘာတူတဲ့ မူေဘာင္ဆိုတာ လိုကိုလိုအပ္ပါတယ္။ ႀကိဳတင္သတ္မွတ္ထားရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

အစိုးရ၊ လႊတ္ေတာ္မ်ား၊ တပ္မေတာ္၊ ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ား၊ လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရးအဖဲြ႕အစည္းမ်ား စသျဖင့္ အကုန္လုံးကို ႏွစ္လအတြင္း ညိႇႏိႈင္းဖို႔ဆိုတာ လက္ေတြ႕မွာ အလြန္ကုိ ခက္ခဲလွပါတယ္။

အဲဒါေတြကို ေက်ာ္လႊားဖို႔ရာ ႏိုင္ငံေရးပါတီ ၅၆-ပါတီက ေရးဆဲြထားတဲ့ မူေဘာင္ ရွိပါတယ္။ UNA ႏွင့္မိတ္ဖက္အဖဲြ႕ အစည္းမ်ား ဆိုတာနဲ႔ UNFC တို႔ ညိႇႏိႈင္းထားတဲ့ မူေဘာင္ဆိုတာ ရွိလာပါမယ္။ အစိုးရ ၊ လႊတ္ေတာ္နဲ႔ တပ္မေတာ္ဖက္ကေတာ့ ဒီေန႔ အထိ ဘာမွ မၾကားရေသးပါဘူး။ တကယ္ဆိုရင္ အားလုံးက စိတ္ပူၿပီး ႏွစ္လအတြင္း ၿပီးစီးႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳတင္ေဆာင္ရြက္ထားၾကျခင္းဘဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ႀကိဳတင္ေဆာင္ရြက္ထားျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္ဆုံးအေျခအေနအရဆိုရင္ တစ္ႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာ ပစ္ခတ္တိုက္ခိုက္မႈ ရပ္စဲေရး သေဘာတူညီခ်က္ စာခ်ဳပ္ (မူၾကမ္း)ကို သေဘာတူ လက္မွတ္ေရးထုိးႏိုင္ခဲ့ၾကၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ အဖဲြ႕အစည္းေတြက အဲဒီစာခ်ဳပ္ကို အတည္ျပဳ လက္မွတ္ေရးထိုးႏိုင္ဖို႔ မိမိတို႔နဲ႔ဆိုင္ရာ ေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ ျပန္လည္ေဆြးေႏြးေနၾကပါၿပီ။

ေျပာရရင္ေတာ့ တစ္ျပည္လုံး ပစ္ခတ္တိုက္ခိုက္မႈ ရပ္စဲေရး သေဘာတူစာခ်ဳပ္ကို လက္မွတ္ေရးထိုးဖို႔ အေတာ့္ကို နီးစပ္ေနၿပီလို႔ ေျပာရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အားတက္စရာေတြ ျဖစ္ပါတယ္။

အားေလွ်ာ့စရာေတြကလည္း က်န္ေနပါေသးတယ္။ မူၾကမ္းအထိ ေဆြးေႏြးတုန္းက ထစ္ေငါ့မႈ ရွိေနခဲ့တဲ့ အခ်က္နဲနဲကို မူေဘာင္ေရးဆဲြမွ ဆက္ေဆြးေႏြးမယ္။ ႏိုင္ငံေရးေဆြးေႏြးပဲြၾကမွ ဆက္ေဆြးေႏြးမယ္ ဆိုၿပီး ေက်ာ္လႊားခဲ့ၾကတဲ့ အခ်က္ေတြပါ။ အဲဒီ အခ်က္ေတြက မူေဘာင္ေရးဆဲြတဲ့ေနရာမွာျဖစ္ျဖစ္၊ ႏိိုင္ငံေရး ေဆြးေႏြးပဲြ လုပ္တဲ့ေနရာမွာျဖစ္ျဖစ္ ျပန္ၿပီး ထစ္ေငါ့မႈ ျဖစ္ႏိုင္ေသးလို႔ဘဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခ်က္က တစ္ႏိုင္ငံလုံး ပစ္ခတ္တိုက္ခိုက္မႈ ရပ္စဲေရးသေဘာတူစာခ်ဳပ္ကို ဘယ္အဖဲြ႕အစည္းေတြက လက္မွတ္ ေရးထိုးရမလဲ ဆိုတဲ့ကိစၥ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီမွာလည္း ခုထိ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း မရွိေသးပါဘူး။ သေဘာထား ကဲြလဲြေနၾကဆဲပါဘဲ။

ေနာက္တစ္ခ်က္ကေတာ့ ျမန္မာျပည္ အေရွ႕ေျမာက္ပိုင္း ကိုးကန္႔ေဒသမွာ တိုက္ပဲြေတြက အျပင္းအထန္ ျဖစ္ေနတာပါဘဲ။ ကိုးကန္႔ဟာ UNFC ရဲ႕ မဟာမိတ္အဖဲြ႕ဝင္ ျဖစ္ပါတယ္။ UNFC အေနနဲ႔ မဟာမိတ္ ကိုးကန္႔ကို ထားၿပီး သူတို႔ခ်ည္း အစိုးရနဲ႔ အပစ္ရပ္ လက္မွတ္ထိုးႏိုင္မလား။ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ကေတာ့ အမ်ားႀကီး အခက္အခဲ ရွိပါတယ္။ ကိုးကန္႔မွာ တိုက္ပဲြေတြ နဲနဲေလး မဟုတ္ဘဲ အႀကီးအက်ယ္ျဖစ္ေနတာကို ခ်န္ထားၿပီး တစ္ႏိုင္ငံလုံး ပစ္ခတ္တိုက္ခိုက္မႈ ရပ္စဲေရး သေဘာတူစာခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ဆိုၿပီး ျဖစ္တယ္လို႔ ေက်ညာခ်က္ ဘယ္လိုလုပ္ထုတ္မလဲ ဆိုတာ ေမးခြန္းထုတ္စရာ ျဖစ္လာပါတယ္။

တစ္ခုေတာ့ ရွိပါတယ္။ တပ္မေတာ္ အပိုင္းက ပစ္ခတ္ တိုက္ခိုက္မႈ စာခ်ဳပ္မခ်ဳပ္ဆိုေသးခင္ ကိုးကန္႔မွာ စစ္ပဲြကို အၿပီးသတ္ အႏိုင္ရေအာင္ အလုံးအရင္းနဲ႔ တိုက္ခိုက္မလားဆိုတဲ့ ေမးခြန္းဘဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အခုကိုက ျပည္တြင္းစစ္ပဲြေတြထဲမွာ တစ္ခါမွ် မသုံးခဲ့ဖူးေသးတဲ့ တိုက္ခိုက္ေရး ရဟတ္ယာဥ္ေတြ၊ ဂ်က္တိုက္ေလယာဥ္ေတြ၊ တာေဝးပစ္ အေျမႇာက္ႀကီးေတြ၊ သံ ခ်ပ္ကာကားေတြကို ထုတ္သုံးေနတာ ေတြ႕ရတယ္။ တပ္မေတာ္ရဲ႕ အင္အားအသုံးျပဳမႈကို ဆန္းစစ္ၾကည့္လိုက္ရင္ အထက္က ကၽြန္ေတာ့္ ထင္ျမင္ယူဆခ်က္ျဖစ္တဲ့ လက္မွတ္မထိုးမီကာလအတြင္း အျပတ္တိုက္မယ္လို႔ ယူဆရပါတယ္။ ဘယ္လိုဘဲ ျဖစ္ျဖစ္ပါဗ်ာ ။ တိုက္ပဲြျပင္းထန္ေလ ကိုိယ့္ႏိုင္ငံသားေတြ အေသအေပ်ာက္မ်ားေလျဖစ္တာမို႔ စိတ္ထဲကေတာ့ ဘယ္လိုမွ မေကာင္းႏိုင္ပါဘူး။

ႏိုင္ငံေရးပါတီေတြထဲက အင္အားႀကီးပါတီေတြျဖစ္တဲ့ အမ်ိဳးသားဒီမုိကေရစီအဖဲြ႕ခ်ဳပ္ နဲ႔ ၾကံ့ခိုင္ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးပါတီ တို႔ဆီကေတာ့ ႏိုင္ငံေရးေဆြးေႏြးပဲြ မူေဘာင္ေတြ ရွိေနၿပီလို႔ ၾကားရေပမဲ့ ထုတ္ေဖၚျပသတာေတာ့့ မရွိေသးပါဘူး။ အဲဒီပါတီႀကီးေတြရဲ႕ သေဘာထားေတြကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေမ့ထား၊ ခ်န္ထားလို႔ မရပါဘူး။ သူတို႔ မပါဘဲနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးလုပ္ငန္းကို ေရွ႕ဆက္လို႔ မရႏိုင္ပါဘူး။ ေရွ႕ဆက္လဲ ဘာမွ အဓိပၸါယ္ ရွိမွာမဟုတ္ပါဘူး။

မူေဘာင္ေတြ ထုတ္မေျပာတာကလည္း တနည္းအားျဖင့္ အခုလုပ္ေနတဲ့ တစ္ႏိုင္ငံလုံး ပစ္ခတ္တိုက္ခိုက္မႈ ရပ္စဲေရးသေဘာတူစာခ်ဳပ္ ကိစၥ ေဆြးေႏြးၾကတဲ့ေနရာမွာ အခုခ်ိန္အထိ ႏိုင္ငံေရးပါတီေတြအေနနဲ႔ ပါဝင္ေဆာင္ရြက္တာေတြ မရွိေသးပါဘူး။ ႏိုင္ငံေရးပါတီေတြရဲ႕ အခန္းက႑ကေတာ့ ႏိုင္ငံေရးေဆြးေႏြးပဲြ မူေဘာင္ ေရးဆဲြတဲ့အခါမွာေတာ့ ခ်န္ထားလို႔မရပါဘူး။ ပါကိုပါဝင္ ရေတာ့မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ပစ္ခတ္တိုက္ခိုက္မႈ ရပ္စဲေရးဆိုတာ အမ်ိဳးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးအတြက္ ကနဦးအစ ေျခလွမ္း ျဖစ္ပါတယ္။ အပစ္ရပ္ျခင္းရဲ႕ ေနာက္ဆက္တဲြက အမ်ိဳးသား ျပန္လည္ရင္ၾကားေစ့ေရး (တနည္းအားျဖင့္ အမ်ိဳးသား ျပန္လည္ သင့္ျမတ္ေရး) ျဖစ္ပါတယ္။ အပစ္ရပ္ထားရုံနဲ႔ မၿပီးပါဘူး။ တကယ္ လုပ္ရမွာက အေျခခံကိစၥ ျဖစ္တဲ့ အမ်ိဳးသား ရင္ၾကားေစ့ေရး ကိစၥ တည္ေဆာက္ဖို႔သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါက အမွန္တကယ္ တည္ေဆာက္ရမယ့္ ပင္မကိစၥၾကီးျဖစ္ပါတယ္။ ဒီကိစၥ မေဆာင္ရြက္ဘဲနဲ႔ အပစ္ရပ္ကိစၥလုပ္တာ ဆိုရင္ ဘာမွ အဓိပၸါယ္ရွိမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕ ေရွ႕အလားအလာ၊ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေရးကိစၥေတြ အတြက္ ဒါက အေျခခံအုတ္ျမစ္ ျဖစ္ပါတယ္။


ကဲဗ်ာ … ဖတ္ရတဲ့အတိုင္းပါဘဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျဖတ္သန္း ရမယ့္ “ေတာႀကီးသုံးေတာ” ကိစၥဟာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ခက္ခဲသလဲ။ အဲဒီလို ခက္ခဲတဲ့ကိစၥကလည္း တစ္ခုထဲမဟုတ္ သုံးခုႀကီးမ်ားေတာင္ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ေရြးေကာက္ပဲြကို ထားခဲ့ၿပီး ၂ဝ၁၆ ကိုသြားဖို႔ ခက္သလို အေျခခံဥပေဒ ျပင္ဆင္ေရးကိုလည္း ၂ဝ၁၆ ၾကမွ လုပ္ဖို႔ စိတ္ကူးလို႔ မရႏိုင္ပါဘူး။ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲဖို႔ ကိစၥကို ၾကည့္ရင္လဲ ၂ဝ၁၆ အထိဘယ္လိုမွ သယ္ယူသြားလို႔ မရ ႏိုင္ပါဘူး။ ဒီႏွစ္ ၂ဝ၁၅ ထဲမွာ အၿပီးေဆာင္ရြက္ဖို႔ လိုပါတယ္။

မေဆာင္ရြက္ႏို္င္ခဲ့ရင္ေတာ့ ႏိုင္ငံတည္ေဆာက္ေရးမွာ အခက္အခဲေတြက ဆက္လက္ၿပီး ရွိေနအုန္းေတာ့မယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္က ယူဆထားပါတယ္။ ဒီေတာေတြကို ေက်ာ္လႊားဖို႔ဆိုတာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ထဲလည္း မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တစ္ပါတီထဲနဲ႔လည္း မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ မဟာမိတ္ UNA တစ္ခုထဲနဲ႔လဲ မလုပ္ႏိုင္ပါဘူး။ ႏိုင္ငံေရး အင္အားစုအားလုံးနဲ႔ လက္ရွိ ႏိုင္ငံေတာ္ အစိုးရ၊ လႊတ္ေတာ္၊ တပ္မေတာ္ တို႔လည္း ပါဝင္လက္တဲြေဆာင္ရြက္ ေက်ာ္လႊားသြားမွ ျဖစ္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီလို အားလုံးပါဝင္ ေဆာင္ရြက္မွဆိုတဲ့ အခ်က္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာ္ျဖတ္ရမဲ့ ေတာႀကီးသုံးေတာကို အမွန္တကယ္ ေက်ာ္ျဖတ္ႏို္င္/မႏိုင္ ဆိုတာကို အဆုံးအျဖတ္ ေပးသြားလိမ့္မယ္လို႔ ထင္ျမင္ယူဆရပါေၾကာင္း တင္ျပလိုက္ရပါတယ္။ စိတ္ေကာင္း ေစတနာေကာင္းရွိၾကၿပီး သတိ ဝိရိယ နဲ႔ ေက်ာ္လႊားႏိုင္ၾကပါေစလို႔ ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းလိုက္ရပါတယ္။

Friday, 1 May 2015

စာေပ ကင္ေပတိုင္ ဆိုပါလား


ဲ့ဲ့ ္ေပါင္းာ္ၾကၾက၁၉၇၅-၇၆ကကို ျပနသတရမတယ်ာ ္းက ကၽ္ော္ို႔က တကၠသို္ ေက်ာ္းော္ားႀကီးေပါမနိုွာ ေက်ာ္းားေအလႈပွားုံးကလတစပါ က္းက ုံွိ္ေကမွာ ို႔စကဒ္ေြ ေခတားေနတဲ့ကဖစပါတယ ဆရာေပန္းေမႊို႔ေခတိုရငမမွားေကပါဘူး ကဗ်ာေးေပါ္းေက္းသလား ပါန႔။
 
ကၽ္ော္ိုပညလမ္း ္းြာိုက ရနက္-မဂၤလုံေလဆြားလမ္းမႀကီးေပၚမွာ တညွိပါတယ ္းြာိုော့ ္းေြေနၾကတာေပါ ကပည္ေုေန႔ကၿပိုရငအနယနယအရပရပကို ို္းခန္း့္လညဲ့ဲ့ ျပည္ေအလံော္ႀကီးမဂၤလုံေလဆက က်ိဳကၠဆက္းကို ျဖတသန္းာ ေနရာျဖစ္ော့ စဥို္း အလံော္ႀကိဳိုေဝနက ကၽ္ော္ို္းြာ ဝနႀကီး တစို ျဖစဲ့ပါတယ တစမဟစဥို္း ျဖစပါတယ

ကလတ္းက ဘယုိြးခၚနဘယို စဥဲ့သလမသိုဲ့ပါဘူးပည္ေအလံော္ကို တစိုုံး ို္းခန္း့္သလို်ိဳး ့္လညအပူော္ၿပီး ေကုံး ရနကၿမိဳ႕က က်ိဳကၠဆက္းကို အလံော္ိုက္ေကၿပီး ဲြလမ္းသဘငပခန္း စသဖင့္ အႀကီးအကက္းပခဲ့ပါတယ ္းကပည္ေဓါတပည္ေကို ္ျမတိုးေိုၿပီး ေက္ေၾကကေျကား ကက္ေဲ့ာ ျဖစပါတယ  အခကပနစဥ္းားၾကည့္ော့ အႏကို ပဘပၚယကိုာ ျပသခဲ့ာ ေ႕ရပါတယ

ကၽ္ော္ို-ုိ္ျပညလမ္း ္းြာက ငယ္ေကာ့ စဥုိ္း ျပည္ေအလံော္ႀကီးကို ျပညလမ္းက ကၿပီး အလံော္ သယူေအဖဲြ အမ်ိဳးသမီး တစဲြ အမ်ိဳးား တစဲြ ဲြ႕ၿပီး လကဆင့္ကမ္း သယ္ေရတပါ။ သယ်ိတစဲြ႕ကို နစထကမပုိပါဘူးက့္ရတကာ့ တစကၾကပါတယ စစတပက တပၾကပႀကီးေကိုိုာေက့္ေပါ။  ကလဆိုရငားုံးက အလအကိုက သင်ိက အခ်ိ္ေၾကရတပါ။ အလသမားေအတကကာ့ ာ့္ကိုေက္းပါတယ ာေၾက့္ိုော့ ို႕အတကၿမိဳ႕နယ္ျပညကက အလကကက့္ on duty လက္ေ္ေို႔ပါဘ အလဆင္းစရမလိုော့ူးေပါ  အခ့္တစကို ေိုကာ ျဖစပါတယ

ို ဝန္ေထမ္းေပမဲ့ ဝတုံအတကကာ့ ဝနမယပါဘူး ကို့္ွာရတာျဖစပါတယ စဥို္းုိော့လည္း ၾကာော့ ဘယိုွာ ုံေိုကို ဖစ ွာာ့ာေပါ

ိုဲ့သလိုကလက ာ္ေခတားေနတက ို႔စကဒ္ ေကဆိုော့ ို႔စကဒ္ေတစုေကၿပီး ုံေွာို႔ ျဖစပါတယ စဥက္းနတဲ့ ္းအမ်ိဳးားေန႔အထ္းအမဖစို႔စကဒတစ္ေ္းုံေွာိုုံးျဖတဲ့ၾကပါတယ  ီး္းျဖစဲ့ ေအဝမ္း ္း႕အကအည ဆရာေ္ေိုကက ုံတစုံကို ေးေပါတယ ုံကာ့ အဆန္းႀကီး မဟပါဘူး ်ိဳ္းတစ္ေက္ ေလထကို ထပ်ံေနတဲ့ုံပါ။
 
္းေၿမိဳ႕သမို္းွာ ်ိဳ္းၿမိဳ ိုွိဲ့ပါတယ ်ိဳ္းၿမိဳ႕က အခိုးညႇင္းၿမိဳ႕ပါ။ ိုးစညၿမိဳ ိုက ိုးေက္းပါ။ ဓါၿမိဳ႕ဆိုက ိုးၿမိဳ႕ပါ။ က်ားၿမိဳ႕ဆိုက ဝန္းိုၿမိဳဖစပါတယ အရငကာ့ ္းေၿမိဳ႕သမို္းကို ေက်ာ္းွာ သငတယို ရပါတယ  အခုေကို္းွာော့ သမို္းေကို တစ်ိဳးေျ္းိုကၿပီး ္းေၿမိဳ႕သမို္းကို မသင္ော့ပါဘူး ၿပီးဲ့ဲ့ ေၾက္းအရာ ျဖစဲ့ဲ့ သမို္းကို ဘယုိ္ျပငသလ ဘယုိုံးကသလိုကာ့ သအခ်ာ ျပနစဥ္းားၾကရမယ့္ ကစၥ တစုျဖစရပါၿပ

ကၽ္ော္ို႔က အထက ို္းညႇင္းကို ကိုားျဲ့ ်ိဳ္းုံကို ို႔စကဒနန ္ေဝဖို ဲ့ပါ။

ကို္း်ာ … … … ာေ ကင္ေပတိုၾက္းေျို ၾက္းရင္းံေးေေျဖစ္ ေျဲ့ၿပီးပါၿပ ိုပါစို႔ဗ်ာ ကၽ္ော္ို ို႔စကဒ္ေ္ေ္းုံေွာို ၾက္းေိေကပါၿပ  ို႔စကဒ္ေ္ေ္းို ဘယိုရပါသလ

အရငုံး ၿမိဳ႕နယ္ေကွာ ေကြားရပါတယ ္ေဝသကို ္ေဝခ့္လကအတက္ ေြေၿပီး ရမ္းရပါတယ ဗဟန္းၿမိဳ႕နယ ဝဂၤဘလမ္းက ာေပစစစ္ေုံးကို ြားရပါတယ ွာ ကၽ္ော္ားို မမို္ေက္ေ်ားျားဲ့ ုံံေြ ျဖည့္ရပါတယ္းရပါတယ အစည္းခန္းကို ျမန္ျမန္ေက္ေ္ ျပငပနည္းလမ္းေုံးရပါတယ မပပါန ဲြားေွိပါတယ ို႔က အကအညီ ေပါလ့္မယ ႔ဖိုး လကဖကရညိုးော့ ို မရပါဘူးရတာေပါ်ာ

ကၽ္ော့္ို႔ဟ၆လက ၄လက အရွိဲ့ ို႔စကဒ္ေတစ္ေဝခ့္ပါမစရဖို ို အဆင့္ေကို ေက်ာ္ျဖတရတပါ။

ႀကိဳးားိုကွာ ေကုံးော့ အစည္းခန္းကို ေကြားပါၿပ ဒါဟိုံော္ အလႀကိဳိုေ တစနည္းတစုံ ဆကစပ္ေနတို ားုံးအဆင္ေျပသြား့္မယို ုံၾကညဲ့ပါတယ

ဒါပမဲ့ ထငသလို ျဖစမလဲ့ပါဘူး

ွာ ္းားဲ့ (ဝမ္းေို္း) ္းုံး ုံးုံးပါတဲ့ ္းအမ်ိဳးားေန႔ အထ္းအမ္ ျဖစို ္းုံးုံးကို ကန႔ကကို ွိ/မရွိ  ္းျပညနယ္ ေက ား ကရယို ိုပါတယိုဲ့ ုံးျဖတကကို အစည္းက တယို ရတယ ကာ့ ်ိဳ္း်ံေနတဲ့ ုံပါတဲ့ ္းပါတဲ့ ို႔စကဒတစ္ေဝဖို  ္းျပညနယ္ေက ား က္ ေ္းို ုံးျဖတဲ့ာ ျဖစပါတယ

အခုေခတြးခၚ ႕အၾကံဳ ကစၥကို စဥ္းားၾကည့္ိုကပါဗ်ာပည္ေအလံော္ ႀကိဳို သယို ိုအပ္ေနတဲ့ ုံေအတကို႔စကဒ္ေတစ္ေ္းို ကစၥမွာ ရနကၿမိဳ ဝဂၤဘလမ္း ာေပစစစ္ေက ္းျပညနယ္ေက ား က္ေ္းိုို ုံးျဖတသတဲ့။ ္းျပညနယကို ိုးျမန္းမယ္ေပါ
 
ဒါဆို ကိုၾကွာျဖစပါတယ အခ်ိမရာ့ပါဘူး ္းျပညနယကို ို႔မယ့္ကို ကၽ္ော္ို ကိုိုြားၿပီး ္းျပညအထြားၿပီး ကဲ့ပါမယို္းို ုံးကို ရယရပါတယ အလကားော့ ဘယရမလ်ာ လကဖကရည္ေးော့ ိုကရတာေပါ ီော့လည္း က လကဲ ေကပါၿပ     

္းျပညနယ္ ေကကို ကိုိုြားရမယိုော့ စရ႔ဆို  ို႔စကဒက ္းအရႈံးေပၚနပါၿပ ဒါပမဲ့ လက ၿပီးေ္ော့ မယိုဲ့႔ဘြားို ုံးျဖတိုကရတပါ။

ကၽ္ော္ ကိုဝင္းေိုဲ့ ငယ္း ္ေကြားဲ့ၾကပါတယႀကီးကိုေက္ော့ ္းျပညနယ္ေကုံးကို ြားပါတယ အဝငရင္း္း ပါတယ ဆကရမလိုုံးာေးေကို ေပါတယ  ို႔က က္းုံးက အတ္းေွဴးကို ေ႕တက္းုံးုိ အၾကံေပါတယ ္းက ္းျပညနယအတ္းေွဴးက ီးေို ပါတယ ကၽ္ော္ို ႕ကိုေ႕ခ့္ေ္းၿပီး ြားေ႕ပါတယ ႔ဘဲ ေ႕ခ့္ေပါတယာ့ ီးေက ္း္းလင္းလင္းဲ ေျပါတယ ကစၥက မလူး ခင်ားို ဥကၠဌ ႔မွ ျဖစမယို ုိပါတယ

ကၽ္ော္ို႔လည္း မထူးော့ူး ိုော့ ဥကၠဌကို ေ႕ခ့္ေ္းပါတယကတစ္ေန႔မွာ ေ႔ရမယိုေျပါတယ  ဝမ္းာေပါ ဥကၠဌ ိုာ ေ႕ဖို႔လို႔။  ကတစ္ေန႔ ြားၾကပါတယ ္းက ဥကၠဌက ီး္းရင္ော ျဖစပါတယ က ကၽ္ော္ို႔ကို ေက်ာ္းား ေးေို ာေပါကားုံ ရပါတယက္းေက္း္ေ႕ပါတယြးၾကမ္းောေိုကၿပီးော့ေပါ စကားေျာော့ီး္းရင္ေက ္းျပပါတယ အခ္းျပညနယ ္းျပညနယ္ေန႔အတကို႔စကဒ္ေဲ့ေနရွာ အမ်ိဳး်ိဳးအဖုံုံ ္ေနတကို ္းျပညနယ္ ေကအစိုး နန ဖစ္ေစခူး ားုံး တစ္ေြးတစားဲ ျဖစ္ေစခတယ ဒါၾက့္ ို႔စကဒမယိုရင္းျပညနယ္ ေကက ုံးျဖတားဲ့ ုံတစကို့္ျို္မယို ေျပါတယကၿပီး ို္းုံ တစကို ္ျပပါတယ ႕ဒို္းကာ့ ိုးိုးေပါဘ ္းျပညနယအလံော္ကို ုိ႔စကဒကွာတစုံးွာ ေဖၚပထားဲ့ ုံပါ။

က်ာ .. .. .. ဆကၾကမလ အစည္းုံးျဖတကိုော့ ဆကို႔မရာ့ပါဘူး ကာ့ “ကန႔ကကရနမရွိပါိုဲ့ ားကမရႏို္ော့ူးေပါ ဒါဆို ့္ျ ပါမစလည္း ရဖို မရွိော့ပါဘူး ို႔စကဒ္ေဝဖို လမ္း ုံးြားၿပို ိုုိပါတယ

ကၽ္ော္ို ္ေကလည္း ကလကက ္းျပညနယ္ေကုံး ေကထပကို ဆင္းဲ့ၾကပါတယ ွာ ူးျားကပည္ေုေန႔ပပဲြ ျပခန္းွာ ျပသဖိုပငဆင္ေနၾကတကို ြားၾကံဳပါဘ ို္း္ေွာ ္းျပညနယ ပတသကဲ့ အခကအလက္ေကို ေတင္ေနၾကတပါ။ အခ်ိ္းကပညနယ္ေ ပတသကဲ့ အခကအလက္ေအခအခ်ိို အလတကရႏို္မဟပါဘူး ဥပမာ - အထကတန္းေက်ာ္း ဘယ္ေက်ာ္း ီးေ ဘယ္ေက စကုံအလုံ ဘယစသဖင့္ေပါ အခကအလက္ေကပည္ေုေန႔မွာ ျပဖိုပခန္းအတက္ ျပငဆင္ေနတပါ။ ဒါကို ကၽ္ော္ိုာ့ ာ္ဝမ္းြားတယခင  ကၿပီး ျပည္ေုေန႔မွာ အမ်ားျပညကို ျပသဖို႔ဆုိော့ ကၽ္ော္ို႔က ၿပကင္းၿပိုၿပီး အက္ေွ်ာကကူးော့ာေပါ
 
တည္းိုဲ့ေနရာ ေကိုရခ်ိဳးမလို ္း  အစိုး ုံးွာွိဲ့ အသအကၽ္းက တစ္ေကက ိုကၿပီး က္းျပနို ေျပါတယ ာျဖစို႔လိုးော့ ခင်ားို႔ကို တကၠသို္္ေက်ာ္းားေို ႀကီးေက ားလညားတယ ဒါကို ခင်ားို႕က ၿငၿငနဘဲ ေကုံးေကက အခကအလက္ေကို ကူးေနတာ ေ႕လို ႀကီးေက ဖမ္းို အမးေနတယို ေျပါတယ ကလတ္းက တကၠသို္ေက်ာ္းားိုရငဘယမခားပါဘူး အက္ေဒါက္ေကၿပီး ၾကည့္ေနတဲ့ကလည္း ျဖစ္ော့ ဘယ္ေကၿပီး ဘယ္ေကွားသလကၽ္ော္ မသိော့ပါဘူး စဥ္းားို႔လည္း မကူးော့ပါဘူး အခ်ိအခါ ကလကာ့ တစကဲ ေျို႔ဆိုအလိုို သငၾကားားၿပီးားပါ။

ေျာော့ူး အဝတအစား က္း္းၿပီး ရရကား ရနကကို ္ေျခတငာ့ာေပါ ္းျပညနယ္ေက တမ္းေွာော့ “ိုေက်ာ္းား်ားသညတငပါ႔ဖဝါတစားတည္းက်ေက္ေျြားၾကၿပီ ျဖစပါသည္”  ားိုပါတယ

ၾကကို႔သာ ေျရတ ရနက္ေက္ော့ ုံး မေကနပူး ျဖစ္ျပန္ေးေ႕မယို္းကာ့ ေေျး ေျဲ့ၿပီးွ ေကင္းဲေက္ော … ေ်ာ … … ိုးက္းက ထရပနၿပ ကမခ္းဒါသက္ော့ာေပါ

ရမလ
 
ာေပစစစ္ေ ခငပညဲေကို ာေမယ္ေပါ ဝနႀကီးကၽ္ော္ာေပါတယ ကၽ္ော္ာ ျပည္ေအလံော္ သယို ံုေိုအပကအရ ို႔စကဒတစ္ေဝဖို ပါၾက္း ္းအမ်ိဳးားေန႔ အထ္းအမဖစ္ေဝရန္ ျဖစပါၾက္း အဆိုပါ ္းအမ်ိဳးားေန႔ကို ၾက္းျၿပီး ာေပစစစ္ေက ္းျပညနယအစိုးရထက္ေ္းဲ့ပါၾက္း ္းျပညနယ္ေကလကမခပါၾက္း ိုၾက့္ ္ေဝခ့္ မရပါၾက္း    တင္ျပလိုသညွာ … … … ကၽ္ော္သညရနကၿမိဳ႕သား ္းအမ်ိဳးားတစ္ေက္ ျဖစပါၾက္း  ္းျပညနယ္ေကက ရနကၿမိဳ႕အထာေကကဖကၿပီး ကၽ္ော့္ား ်ဳ့္ ခန႔ခဲြ့္ မရွိပါၾက္း ကၽ္ော့္ား ်ဳ့္သညရနကို္း ေကဥကၠဌ ီးေက်ာ္ျမင့္ ွ်္ ျဖစပါၾက္း ရနကၿမိဳ ္းအမ်ိဳးားတစ္ေကကို ္းျပညနယ္ေကက ခန႔ခြဲကို လကမခို္ေၾက္း  ရနကို္းေကက ုံးျဖတညႊနၾကားွ်လကပါမည့္ၾက္း ယခကၽ္ော္ ို႔ထ္ေဝမည့္ ို႔စကဒအတက့္ျ႔သည္းျပညနယ္္ အစိုးရႏ့္ မပတသကရနကို္းအတ္းွိ ္းအမ်ိဳးား ်ားအတကရနကို္းေကဝနသင့္ေၾက္း ယဝနႀကီးဖင့္ စဥ္းားေပါရနအယဝင္ျခင္း ျဖစ္ေၾက္း ာေုိကပါ

ကို္း်ာ ကၽ္ော္ ဘယ္ေကာေးေက္းသလမသူး ၾကြားစရဘယ္ေက္ေက္းသလိုော့ ျပညဲ ေဝနႀကီးနက ို႔စကဒ္ေဝခ့္ ျုိကပါ
 
ာေပစစစ္ေက ဝနထမ္းေို ့ံၾသလ္းို လက်ားတစခါခါ်ာ ဘယ္းကမမရွိဲ့ူးူးဲ့ ားုံးက ို္းကိုကၾကတ  ုံွိို႔ကို ေရႊစငုံွိိုကက ီး႔လ်ေတယ ္းက အစိုး်း စကၠလည္းေ္းေတယ စကၠကိုလည္း ီး႔လ္ ေရႊစငုံွိိုကကို ်ေို ီး႔လကိုကၿပီး ဝယားၿပီးၿပ  ို္းကိုလည္း ကုံး ားၿပီးၿပ  ကတစ္ေန႔ဆို ိုကၿပ

ဒါပမဲ့ မရိုက္ျဖစပါဘူး

္းျပညနယ္ ေကအစိုး က ပင္းအထနကနကကို႔ဆိုၿပီး ျပညဲေနက ္ေဝခ့္ကို ျပန္းိုကတယို ေျပါတယ ကၽ္ော္ကာ့ မငပါဘူးရႊစငုံွိိုကက ဝယ္ေားဲ့ စကၠကစၥကိုလည္း ာေပစစစ္ေက တစ္ျားတစ အစားိုးေြားမယိုရႊစငုံွိိုကက ကၽ္ော့္ကို ေျပါတယ ို လမ္းစရ ကိုး ပန္း်ီေ ရႈံး ၿပီးြားပါ  အရႈံးတက အရုံးကာ့ ိုံေုံးမႈဖစပါတယ

ကၽ္ော့္တင္ျပခက္ေွာ အႀကီးုံးက ္းျပညနယ္ေကို္းျပညနယကို ခန႔ခဲြရတပါတယ ငင္းပါဘူး ိုာ္လည္း ္းအမ်ိဳးားေကို ခန႔ခဲြ့္ မရွိူး ို္း္းလင္းလင္း ေားပါ။ ္းျပညနယကို ်ဳ့္ရတ  ္းျပညနယ္ျပင ္းအမ်ိဳးားားုံးကို ်ဳ့္ ဘယွာ ရႏိုမလ်ာ

ဒါပမဲ့ အခ်ိ္းက ္းျပညနယအစိုးရနကို္းွာ ွိေနတဲ့ ္းို္းရင္းားေ အရကို ဝင္ေကကဖကကန႔ကကဲ့ူးေၾက္း တင္ျပခပါ။

္းက ဥကၠဌဖစဲ့ ီး္းရင္ေ ကၽ္ော္ ၁၉၉၃ - က်ိဳကၠဆံံ အမ်ိဳးားွာ ျပနုံၾကပါတယ ကၽ္ော္က တစ္ေုံးကတင္ျားၿပီး ၾကတပါ။ နခင္းို ို်ဳ္းိုခင္ေကို ာေ္ေပါတယ နကခင္းို ျခင္ေကို ္းပါတယ ကၽ္ော္ အၿမုံပါတယ က ကၽ္ော့္ကို “ေက္ေး” “ေက္ေး” ို အၿမဲေခၚပါတယ ကၽ္ော္ို စၾကကၾကပါတယ တစ္ေကၾက္း တစ္ေက္ ေျာျပၾကပါတယ ဒါပမဲ့ ကၽ္ော္႕ကို ေျဲ့အထွာ   ဖစကဲ့ဲ့ ို႔စကဒၾက္း ုံး ေျဲ့ပါဘူး ကလည္း ကၽ္ော့္ကို ုံး မမူးိုော့ ျပန္ေျလည္း အက်ိဳးမရွိော့ူးေလ။
 
ွာ ေျက ကၽ္ော္ို႔ဟစနစ ားေက္ေြ ျဖစဲ့ၾကတယ ဝမ္းနည္းစရာေက္းက အမတရားကို ွာေ႕ခဲ့ေပမဲ့  ဖၚထ္ျပသႏို္ျခင္း မရွိဲ့ပါဘ  ီ ျဖစကဲ့ာေတကယတမ္း ျပနဆန္းစစၾကည့္ရငအငမတနရငစရာေပါဗ်ာ ဲြေ်ာ္ဲ့တ႔ခန႔ခဲြမႈို သမို္းဆရတစ်ိဳ႕က ိုေက္းိုၾကပါလ့္မယ တကယတမ္းွာော့ တစ အတၱ ြေၾက့္ိုဘယိုငင္းကိုပါဘူး်ာ  ိုုိ္းျပညၾကီးြံ႕ၿဖိဳးမႈ အနည္းုံး ိုဘဝကို ေကြားာ့ပါဘ  

ရငစရက္းုံးကာ့ စကၤိုကို  ကမၻာ့တန္းိုံျဖစ  ယခငက ရနကၿမိဳ႕ကုို အတၿပီး  တည္ေကဲ့ဲ့  စကၤာပိုံ ေခါင္းေႀကီး က္းကီေကပါၾကဲ့ ုိကို ဘယုိၿပီး ကမၻာ့ အဆင္းုံး ိုံျဖစ္ေိုကိုမစဥ္းား တတ္ော့ပါဘူး ” ို ေျြားရငစရက္းုံးပါဘ 
 
ူေျွာပါ။

အခုေျာျပခဲ့ ဥပမာေကို ၾကည့္ရငာေပါကမယထငို ဆကၿပီး ေျာျပခပါ။ ာေပစစစ္ေၾက္းကတစုေပါ

ကၽ္ော္ ျဖတသန္းူးဲ့ ာေပစစစ္ေကာ့ ်ားေတငားသလို ာေပကင္ေပတုိိုၿပီး မဟ္ော့ ကၽ္ော္ တပအပ္ေသခ်ာ ေျိုပါဘူး ဒါပမဲ့ ကလတ္းက ာေပစစစ္ေိုကၽ္ော္ိုမနာေအတကကင္ေပတုိ္ျဖစရတပါ။ ငန္းတရ္ေ ကားေအတကကာ့ တကယ့္ မၺလမ္းႀကီးတစု ျဖစတယို ကၽ္ော္ေျပါတယ

္ေဝသအပို္းကို ားၿပီး ုံွိအပို္းကိုၾကည့္ိုကရငုံွိငန္းအႀကီး/းေွာ တပာ္အၿင္းား အရွိႀကီးေအမ်ားားပါဝငပါတယ
တစခါသားွာော့်ာ ုံွိငန္း ုံတငသကတမ္းိုး ၾကပါတယက္းေိုႀကီး က ေျ္းဲ့ ု-ညႊနွဴးအဆင့္ ွိဲ့ ငယအရွိက အၿင္းား အရွိႀကီးေကို တန္းို္း ္းာ ေကာ ေ႕ရာ့ ကၽ္ော္ာ္ကို က္းျဖစရတယ ၾက္းိျဖစဲ့ ကၽ္ော္က က္းျဖစရတပါ။ ို႔လိုော့ ္းေက္ေနတဲ့ ဂၢိဳ ပတသကပတသက္ေၾက္း တရငန္း္ေ ကားငန္း္ေအဖို တန္းိုနသစရာေမလိုိုဖစပါတယ အခုေခတကလမွာ ေျာေျာေနၾကတဲ့ ်ိဳးို်ိဳး႔တကရငာ္ကို ိုးဝါပါတယ

ကင္ေပတို္ေို႔ကို ္းက ာေပစစစ္ေ ႈင္းကို ရငာ္ရငစရာ ျဖစ္ေက္းျဖစိုပါတယ ကင္ေပတို္ေက ကိုက်ိဳးၾကည့္ မၾကည့္ ကၽ္ော္ မသိေပမဲ့   ကၽ္ော္ၾကံဳဲ့ရတဲ့ ဂၢိဳ္ေကာ့ စည္း္းစည္းကမ္းေကို ၾက္းျပၿပီး ကိုက်ိဳးွာဲ့အမ်ားား ွိဲ့ို႔ပါဘ ားုံးကိုော့ မဆိုပါဘူး တစ်ိဳ  မတၱ ကၽ္ော့္ကို ကဲ့ၾကတဲ့ ူေက္းေလည္း အမ်ားႀကီးွိေနလိုဖစပါတယ ဒါပမဲ့ ို့္ကို ၾက္းျၿပီး ို့္ ားြားၾကတာေအမတကယွိဲ့ပါတယ ဒါၾက့္လည္း ျမနာေပဟနည္းနည္းေသကုိးဆကိုဲ့တယို ကၽ္ော္ော့ ို ေျပါတယ ို႔သကို္က်ိဳးမရွာဲ့ရငကၽ္ော္ိုမနာေကိုာ္ႀကီး မလပါဘူးက်းူးေတငရမလို ပါလားော္

ကို္္း်ာ … … … ကၽ္ော့္ ကို္ေတစုော့ ေျာျပခပါတယ

၁၉၈၅- ေကွာ ျဖစပါတယ ကၽ္ော့္ကို ပါတနစက ဝန္ေဲ့ဲ့ သမဝါယမ အခကအခတစကို ေက်ာ္လႊားို႔ဆိုဲ့ဝနွာ ကၽ္ော္မရႈမလြားၿပီးဲ့ ေကွာ ဝနက ႏႈတကဲ့ၿပီး ကိုိုအလတစ ုံွိ္ေကကို ကၽ္ော္ ေျခစပစဝငဲ့ပါတယ ေျရရင္ ော့ ငန္းးေပါ။ အခလည္း းေ ဆကသန္ေနရတပါ။

ဒါပမဲ့ ူေက ကၽ္ော့္ကို ာ္အထငႀကီးၾကတယခင အမ္ေျရရငအထငွားပါ။က္းေအထငွားမႈပါ။ ငန္းႀကီးေအပၾကတယ က သစ္ေီးီးနက ညႊနၾကားေွဴး အဆင့္ွိဲ့ အရွိႀကီး တစ္ေကက ို႔သစ္ေီးီးနက ္းႀကီး တစကို ျပနၿပီး အသစိုကို ကၽ္ော့္ကို ဝန္ေခၚပါတယ က အထႀကီးပါ

ေျရရင္ော့ က ွားပါပါ။ ၁၉ဝ၁- ္ေကက အဂၤလလကထကက ိုကားဲ့ ကို ျပနလည္ျဖည့္က္ျဳျပငက ိုကိုဖစပါတယ ကာ့ ေျရရငပညလကဲြပါ။ မန္ျပညူေအဖို ားမလညိုပါဘူးမနိုွာ ွိဲ့ သစႀကီးဝါႀကီးက အစ ေျမမွာေပါက္ေနတဲ့ ္ျမက္ေအဆုံး ို႔ရ ကၡဗဒအမည ္းခၚအဝၚ  ကခခၚအဝၚ မနခၚအဝၚ ပါက္ေကာေဒသ ီေဒသ႕အခၚအဝၚေကို စနစတက် ျားဲ့ အဖိုးတနတစ္ျဖစပါတယ

ကို ေခတ႔ဆီေ်ာ္ေနဆိုုံးျဖတကပနလညတည္းျဖတို႔လကာ့ မစၥတာ ဟန္းေိုူျဖစပါတယ ကကို႔ရအဆိုော္ ုိုိဟန႕အဖစပါတယ ကမီးား လမ္းွာေနပါတယ

နန ကၽ္ော္ ၿပီးဲ့ေကို္း ဆရႀကီး႔အလစလရပါတယ  ္းက ႔စရတဲ့ ကဖစပါတယ ူျပငားဲ့ကို ကၽ္ော္ို႕က ပနရတယ ၿပီးရငၾကမ္းၿပီး ဆရႀကီးီ ေန႔စဥြားို ရပါတယနပိုးြာြာ အခ်ိို႔ရပါတယ ွာ ကၽ္ော္လည္း ော္ော္ုိကယတစီးဝယ္ျဖစြားပါတယ ဆရႀကီးကို ေန႔စဥအခ်ိို ို္ေ္ျဖစပါတယ ပါင္း ာ္ၾကာ ေန႔စဥဆရႀကီးကို ကၽ္ော္ြားပါတယ  ဖတၿပီးားကို စကတငိုကိုပနဲ့ပါတယကထပအသစ႔ကိုေဲ့ပါတယ ို ပါင္းာ္ ၾကြားိုကိုက ဆရႀကီး ကၽ္ော္ ာ္ေခငမငမႈ ွိဲ့ပါတယ

ပႆနက ဆရႀကီး ကို ာေပစစစ္ေွာ ့္ျက္ေ္းဲ့အခါဖစပါတယ ဆရႀကီး ကို ကၽ္ော္က ဝနၿပီး ့္ျကက်ေတင္ေရတပါ။ နဆိုိုော့လည္း မတငို႔ကို မရဘူး ခင တငိုက္ော့ တစလလည္း မက လလည္း မက ကၽ္ော္က ာျပႆနမရွိို္ော့ ေးေးေးေား ဘယ့္မလ်ာ
 
ကို စစို ရနကတကၠသိုၾကည့္ိုကကို ို႔ထားပါသတဲ့ ၾကည့္ိုကကို ိုက္ေးော့ သစ္ေနကိုဆကၿပီး ို႔ထားပါသတဲ့ က်ာ ဆကိုကၾကရိုၿပီး သစ္ေနကို ိုက္ော့ နက ကတကက ို႔အ မပိုို သစ္ေီးီးနကို ို႔ထားပါသတဲ့ ရမလကၽ္ော့္ကို အလအပားက သစ္ေီးီးနဘ ိုကြားော့ ု-ညႊနွဴးတစ္ေကက ကၽ္ော္ွေွာ္အသင္းွာ ဲ့ဲ့ ေွေွာ္ဖကတစ္ေက္ ျဖစ္ေနတယ ႕အားကိုးိုက္ော့ ၾကည့္ိုကက ပညို႔ထားတယဲ့

ကို္း်ာ     ေျပါာ့မယ ပညက ဘယ်ား ထငပါသလ မစၥတာ ဟန္းေဲ ျဖစ္ေနပါတယ
 
မစၥတဟန္းေတည္းျဖတားဲ့ကို ိုို ို နဆိုအဆင့္ဆင့္ကို ျဖတသန္းဲ့ၿပီး ေကုံးွာော့ ျပနစစို (တနည္းားျဖင့္ ေကက္ေို) တစပတလညဲ့ၿပီး တည္းျဖတ္ ာေမစၥတဟန္းေကိုို္ ျပန္ျဖစ္ေနပါတယ

အစ-အဆုံး ိုကရတဲ့ ကၽ္ော့္ွာ ဘယ္ေက္ေမယထငပါသလ ဆရႀကီးကို ေျာော့ ကား ကၽ္ော္ မၾကည့္ျဖစ္ေူး ၾကည့္ော့လည္း ကၽ္ော္ ဘယိုရမလ ေျပါအ္း” ို႔ဆိုပါတယ ကၽ္ော္ခငမငရင္းဲြ ွိေနတကို ၾက္းျၿပီး “ဆရႀကီးရယကန႔ကကုိက္ေပါ်ာ ” ိုေျိုက္ော့ ဆရႀကီး ခင်ာ ိုကရတဖတဖတကိုေို႔။

ဒါန ာေပစစစ္ေက ညႊနွဴးကို ဝင္ေ႕ၿပီး အက်ိဳးၾက္းေျိုက္ော့ ခင်ာိုကရတတကမတတပါဘ  က္ော့ သစ္ေနက ကို ေ့္ ာ့ဲ ေကတစပတဒၶဟူးအစည္းကို တငၿပီး ့္ျကက္း္ေုိကပါာ့တယ

တကယ္ော့ ာေပစစစ္ေိုပညရပ္ေ ပတသကၿပီး ို မသ မပိုာေအမ်ားႀကီးပါ။  ို႔မသိော့ တစ္ျားူေကို ဝနို္းို  ို႔စစစို္းရတာေွိပါတယ  အထူးဖင့္ ို္းရင္းားာေ ကစၥဖစပါတယ ာေပစစစ္ေနမွာ ို္းရင္းားာေ စစိုမရွိပါဘူး  အထကွာ ကၽ္ော္ေျာျပခဲ့ဲ့ ို႔စကဒကိစၥမွာ ္းုံးုံးုံးေကကုိ ္းျပညနယ္ေကွိဲ့ ေႀကီးၿမိဳ႕အထ ို စစို္းဲ့်ိဳး ျဖစပါတယ ိုနည္း ို္းရင္းား ာေကၡလွ ေ႔ခဲ့ၾကတာ ျဖစပါတယ

ဒါကို ိုာျပညနယ္ေကို ျပနိုၿပီး စစို ဝနို ကန႔ကကရနွိ - မရွိ ေ္းော့ပါဘပညနယို္းကလည္း ို္းရင္းားာေ ိုို္မွိပါဘူး ွိဲ့လည္းဂၢိဳတစ္ေကက ဝနို ိုီေခတွာ ဘယိုဖစိုပါဘူး
 
ိုနည္း ို္းရင္းားာေပဆိုီေခတွာ အလ႔အလကို ွားပါြားဲ့ရတပါ။ ို္းရင္းားေဖကက အစိုးရအပၚအထငမငက္းာ (မငွားမဟပါ) ွားတယို ေျိုပါဘူး
 
ိုွ်ၾက နည္းလမ္း ိုသလိုပါဘအခ်ိို္ေိုဲ့နည္းတစွိဲ့ပါတယ ဒါကာ့ ျမနိုာ ျပန္ေရတပါဘ   နည္းလမ္းေုိ္းွာၾကာ့ ျမနာျပန္ေဲ့နည္းက မနုံးိုာ ေ႕ရပါတယက္းၿပီး ာျပန္ေၾကတာေပါ ၾကာော့လည္း ဖစို္ ျပနူးမနဝတၱဳေသမား တစ္ေကကမနို တစခါဲေိုကရငစစို္ၿပ  ို္းရင္းားာောေဆရကာ့ ျမနို ာျပနရတ႔ဆုိော့ ိုၿပီး အလပန္ေ က္ေျ မကိုကူးေပါ

ကၽ္ော္စမ္းူးပါတယ ဘယုိဲ ျဖစ္ျဖစ္း ဝတၱဳေတစက္ေိုၿပီးော့ ္းဝတၱကို အပငပန္းၿပီး ျမနဝတၱတစို ာျပန္ေၿပီး တငုိကတယ

်ာ … … … ကၽ္ော္တငိုကဲ့ ျမနာျပနကို ုံးေပါင္း သတုံက္း မကိုကို အမွားျပငဆင္ေားပါသတဲ့ ို ျပငဆင္ေရတဲ့အတက္ ျပငဆငဘယ္ေကကသင့္ ိုုံးေရန႔တကၿပီး ေ္းာောေလရ႕။ မင္းႀကီးား
 
မနသတုံ အမွားေကို ကၽ္ော္က ္းွာ ဘယိုုၿပီး အမွားျပငရမတ္း်ာ စဥ္းားၾကည့္ပါအ္း ကတည္းက ကၽ္ော္လည္း လက္ေျမႇကိုက္ော့ပါဘ ္ေြော့ ာ္ၾကဲ့ပါၿပ အခုော့လည္း ာေစစ္ေမရွိော့ူးိုော့ အရငကဖစဲ့ာေရယစရာ ေစရာေြ ျဖစက္ော့ပါဘ
 
ာေခတႀကီး တစကို ေ့္ေွးြားေဲ့ဲ့ စနစိုးႀကီးတစို႔ဘဲျမငိုကပါ။ အမွားႀကီးိုရငအခို္ောေကကို ိုကခတ္ေနဆဲ ျဖစတယို္ေ်းကက ္ေက ီေန႔အေျခအနကို ၾကည့္ိုကရငတကယ့္ကို ံေဝဂ ရစရပါဘ ို္ေတစိုၿပီးတစို္းြားၾကတို္းျပည အနဂတငယ္ေ ာေြ ေြားေစတာ ျဖစပါတယ ာေပနးေ ငယ္ေ္ေကို ရင္ေဖစပါတယ ၾကည့္ိုကစမ္းပါကဆကဲြ ိုကခတမႈက ဘယ္ေက္ေ္ ျပင္းထန္ေနသလို  

အင္းေ .... …. ….  ကထပာေပကင္ေပတို္ေထပပၚို္းႀကိဳးားၾကရမွာပါ။